یکی از رسوم شب عید غدیر احیای این شب به تلاوت قرآن و مناجات و گرامی داشتن این شب عزیز است. این اتفاق قدمتی به بلندای چند قرن در بین شیعیان دارد که در این زمینه سندی هم در کتاب «ثمار القلوب في المضاف والمنسوب» وجود دارد که دیدن آن جالب است.
أبومنصور الثعالبي ادیب و شهیر قرن چهارم در کتاب «ثمار القلوب في المضاف والمنسوب» در شرح واژه ليلة الغدير گزارشی مهم اندر احوالات شیعیان در شب عید غدیر بیان میکند: «لَيْلَة الغَديرِ هيَ اللَّيْلَةُ الَّتِى خَطَبَ رَسولُ الله صلّىاللهعَلَيْهِوَسلم في غَدِها بِغَديرِ خُمّ عَلى أقتابِ الإِبِلِ فَقَالَ في خُطبَته: (مَن كنتُ مَوْلَاهُ فعَليٌّ مَوْلَاهُ اللَّهُمَّ وَالِ من وَالَاهُ وَعَادِ مَن عَادَاهُ وَانصُر مَن نَصَرَه واخذُل مَن خَذَلَه) فَالشّيعةُ يُعَظِّمونَ هَذِه اللَّيْلَة وَيُحيُونها قيَاماً.
ترجمه: شب غدیر شبی است که رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم فردای آن در غدیر خم در حالی که بر جهاز شتران سوار بود، خطبهای ایراد کرد. در خطبه خود فرمود: هر که من مولای او هستم، پس علی مولای اوست. خدایا هر که او را دوست بدارد، دوست بدار و هر که با او مخالفت کند، دشمن بدار، هر که او را یاری کند، یاری کن و هر که او را رها کند، رهایش کن. شیعیان این شب را گرامی میدارند و آن را با شب زندهداری پاس میدارند.»