به گزارش برنا، این پژوهشگر بانکی و اقتصادی با اشاره به نقش لیزینگهای بانکی در تأمین مالی تجهیزات سنگین و سرمایهای گفت: لیزینگ یکی از ابزارهای کلیدی تأمین مالی برای خرید ماشینآلات، خطوط تولید، تجهیزات صنعتی و خودروهای تجاری است که از طریق خرید و فروش اقساطی یا قراردادهای اجارهای، امکان دسترسی بنگاهها به داراییهای سرمایهای را فراهم میکند.
وی افزود: شرکتهای لیزینگ بسته به نیاز مشتریان از مدلهای مختلفی همچون لیزینگ مالی، لیزینگ عملیاتی و قراردادهای فروش و اجاره مجدد استفاده میکنند. در لیزینگ مالی، مالکیت دارایی در پایان دوره به متقاضی منتقل میشود، در حالی که در لیزینگ عملیاتی، دارایی در قالب اجاره در اختیار بهرهبردار قرار میگیرد.
علیجانی با بیان اینکه ساختار صنعت لیزینگ در ایران به دو بخش بانکی و غیربانکی تقسیم میشود، گفت: لیزینگهای بانکی از منابع و سپردههای بانکی برای تأمین مالی استفاده میکنند، اما لیزینگهای غیربانکی عمدتاً متکی بر سرمایهگذاری بخش خصوصی و ابزارهای بازار سرمایه هستند.
وی ادامه داد: لیزینگهای بانکی بیشتر بر وثایق، صورتهای مالی و اعتبارسنجی متقاضیان تمرکز دارند، در حالی که در لیزینگهای غیربانکی ارزش ذاتی دارایی نقش پررنگتری در تصمیمگیری دارد.
این پژوهشگر بانکی و اقتصادی اظهار کرد: لیزینگهای بانکی در تأمین مالی پروژههای بزرگ، ماشینآلات سنگین و تجهیزات دولتی و صنعتی سهم بیشتری از بازار را در اختیار دارند، اما لیزینگهای غیربانکی به دلیل ساختار چابکتر، بیشتر در حوزه کسبوکارهای کوچک، استارتآپها و تأمین مالی خودروهای سبک فعالیت میکنند.
وی گفت: یکی از مهمترین تفاوتهای این دو بخش، سرعت تصمیمگیری است. لیزینگهای بانکی به دلیل فرآیندهای نظارتی و بروکراسی داخلی، زمان بیشتری برای بررسی و تصویب درخواستها نیاز دارند، در حالی که لیزینگهای غیربانکی انعطاف و سرعت عمل بیشتری دارند.
علیجانی با اشاره به الزامات نظارتی این صنعت افزود: لیزینگهای بانکی علاوه بر نظارت بانک مرکزی، باید الزامات بازار سرمایه را نیز رعایت کنند و همین موضوع پیچیدگیهای مقرراتی و انطباقی آنها را افزایش داده است.
وی تصریح کرد: برای تأمین مالی کامیون، اتوبوس، جرثقیل و سایر تجهیزات سنگین، معمولاً لیزینگهای بانکی انتخاب میشوند، زیرا از توان مالی و شفافیت بیشتری برخوردارند. در مقابل، برای تأمین مالی خطوط تولید کوچکتر یا خودروهای سبک، لیزینگهای غیربانکی گزینه مناسبتری هستند.
این پژوهشگر بانکی و اقتصادی گفت: برخلاف تصور عمومی، همکاری با لیزینگها لزوماً آسانتر از دریافت تسهیلات بانکی نیست، زیرا در فرآیند لیزینگ علاوه بر اعتبار متقاضی، وضعیت و سرنوشت فیزیکی دارایی نیز مورد ارزیابی قرار میگیرد و همین موضوع موجب افزایش حجم بررسیها و کنترلها میشود.
وی افزود: در حوزه ماشینآلات صنعتی، موضوعاتی مانند نصب، بهرهبرداری، خدمات پس از فروش و نگهداری تجهیزات نیز در ارزیابیها اهمیت دارد و همین امر سبب میشود فرآیندهای لیزینگ، بهویژه در بخش بانکی، با دقت و حساسیت بیشتری انجام شود.
علیجانی با اشاره به ظرفیتهای توسعه این صنعت اظهار کرد: مشارکت اتاقهای بازرگانی، اتاقهای اصناف و انجمن ملی لیزینگ ایران در فرآیند اعتبارسنجی و تضمین قراردادها میتواند به کاهش بروکراسی، تسریع تصمیمگیری و افزایش کارایی صنعت لیزینگ کمک کند.
وی گفت: ایجاد صندوقهای ضمانت و اصلاح برخی مقررات میتواند زمینهای فراهم کند تا چابکی لیزینگهای غیربانکی با پشتوانه مالی لیزینگهای بانکی تلفیق شود و ظرفیت تأمین مالی اقتصاد افزایش یابد.
این پژوهشگر بانکی و اقتصادی تأکید کرد: در شرایط بازسازی واحدهای تولیدی و صنعتی، لیزینگ میتواند به عنوان یکی از ابزارهای مؤثر تأمین مالی عمل کند و امکان نوسازی ماشینآلات و احیای ظرفیتهای تولیدی را برای بنگاهها فراهم سازد.
انتهای پیام/