به گزارش خبرگزاری برنا، در روزهای منتهی به این دیدار، برخی تحلیلها و گمانهزنیها بر این محور استوار بود که حضور گسترده ایرانیان مقیم آمریکا ممکن است زمینهساز حاشیههایی علیه تیم ملی شود و فضایی متفاوت از آنچه در مسابقات گذشته تجربه شده بود، رقم بخورد. با این حال، آنچه در عمل مشاهده شد، تصویری متفاوت را به نمایش گذاشت.
بخش قابل توجهی از ایرانیان حاضر در ورزشگاه، فارغ از تفاوتهای فکری، سیاسی و اجتماعی، در حمایت از تیم ملی کشور خود همصدا شدند. در میان پرچمها، نمادها و دیدگاههای مختلف، یک نقطه اشتراک بیش از هر چیز به چشم میآمد؛ تعلق به ایران و حمایت از نمایندگان ورزشی کشور.
این اتفاق را نباید صرفاً در چارچوب یک مسابقه فوتبال تحلیل کرد. در بسیاری از جوامع، تیمهای ملی فراتر از یک مجموعه ورزشی عمل میکنند و به نمادی از هویت ملی تبدیل میشوند. به همین دلیل، رقابتهای بینالمللی اغلب به فرصتی برای بازنمایی احساس تعلق جمعی و همبستگی ملی بدل میشوند؛ احساسی که میتواند برای ساعاتی بسیاری از شکافها و اختلافنظرهای موجود را به حاشیه براند.
رفتار ایرانیان در جریان دیدار ایران و نیوزیلند نیز از همین منظر قابل ارزیابی است. این رویداد نشان داد که با وجود تنوع دیدگاهها و تفاوت در نگرشهای سیاسی و اجتماعی، هنوز مؤلفههایی وجود دارد که میتواند طیفهای مختلف جامعه ایرانی را در کنار یکدیگر قرار دهد. نام ایران، پرچم ایران و موفقیت ورزشکارانی که با نام کشور در میدان حاضر میشوند، همچنان از مهمترین این مؤلفهها به شمار میروند.
البته این همدلی به معنای حذف اختلافات یا یکسان شدن دیدگاهها نیست. واقعیت آن است که جوامع پویا همواره از تکثر آرا و سلایق برخوردارند. اهمیت آنچه در این مسابقه رخ داد، در این نکته نهفته است که در کنار این تفاوتها، هنوز زمینههایی برای همبستگی و احساس مشترک وجود دارد؛ زمینههایی که میتوانند سرمایه اجتماعی ارزشمندی برای آینده کشور محسوب شوند.
شاید مهمترین پیام سکوهای این مسابقه همین باشد؛ اینکه هویت ملی همچنان ظرفیتی قابل اتکا برای ایجاد همدلی میان ایرانیان، فارغ از محل زندگی و تفاوت دیدگاههای آنان، به شمار میرود. ظرفیتی که حفظ و تقویت آن میتواند بیش از هر نکته دیگری برای جامعه ایران اهمیت داشته باشد.
یادداشت از دکتر سید علیرضا محسنی
انتهای پیام/