پارکهای نسل اول با هدف «استقرار شرکتها» شکل گرفتند. تمرکز اصلی آنها ایجاد زیرساختهای فیزیکی، واگذاری زمین و فضای کاری، نزدیکی به دانشگاه و میزبانی از شرکتهای فناور بود.
پارکهای نسل دوم، از نقش «میزبان شرکت» عبور کرده و به «موتور تجاریسازی فناوری» تبدیل شدند. ایجاد مراکز رشد، شتابدهندهها، منتورینگ، مشاورههای حقوقی و کسبوکار، سرمایهگذاری اولیه و حمایت از تجاریسازی محصولات، مهمترین ابزارهای این نسل است.
پارکهای نسل سوم، «رهبر زیستبوم نوآوری» هستند. در این نسل، مأموریت پارک تنها حمایت از شرکتها نیست، بلکه ایجاد شبکه میان دانشگاه، صنعت، دولت، سرمایهگذاران خطرپذیر، CVCها، شتابدهندهها و شرکتهای بزرگ است تا زنجیره نوآوری شکل بگیرد.
پارکهای نسل چهارم، موتور توسعه «منطقه نوآوری» هستند. در این نسل، پارک از محدوده فیزیکی خود خارج شده و نوآوری را وارد زندگی شهری میکند.
پارکهای نسل پنجم بر «فناوریهای راهبردی و اقتدارآفرین» تمرکز دارند.