به گزارش برنا، نتیجه نهایی نزدیک بود، اما جریان مسابقه هرگز برابر نبود؛ اسپانیا ۲۰ بار شوت زد، ۱۲ ضربه در چارچوب داشت و ۶۵ درصد توپ را در اختیار گرفت، درحالیکه آرژانتین بدون حتی یک شوت در چارچوب، بیشتر زمان مسابقه را صرف دفاع و مقاومت کرد. اخراج انزو فرناندز در پایان وقت قانونی، آخرین تکیهگاه آرژانتین را هم شکست و راه قهرمانی ماتادورها را باز کرد.
تحلیل فنی مسابقه
اسپانیا از همان دقایق ابتدایی مالک زمین و توپ بود. تیم لوئیس دلافوئنته با پاسهای کوتاه، تغییر جهت سریع و جابهجایی مداوم بازیکنان خط میانی، آرژانتین را عقب نگه داشت. آمار ۸۵۲ پاس در برابر ۴۶۴ پاس، فقط نشانه مالکیت بیشتر نیست؛ نشان میدهد بازی تقریباً در تمام مدت با تصمیم اسپانیا جلو رفت.
ماتادورها ۴۱۷ پاس در نیمه زمین حریف و ۲۱۵ پاس در یکسوم پایانی داشتند. در نقطه مقابل، آرژانتین تنها ۳۹ پاس در یکسوم هجومی ثبت کرد که فقط ۴۸ درصد آنها دقیق بود. این اختلاف بزرگ، تصویر روشنی از مسابقه میدهد: اسپانیا برای ساختن موقعیت بازی میکرد و آرژانتین برای زنده ماندن.
تیم دلافوئنته با ۳۱ لمس توپ در محوطه جریمه حریف، چهار موقعیت بزرگ و ۱۲ شوت در چارچوب، بارها تا آستانه گل پیش رفت. تنها نمایش درخشان امیلیانو مارتینز بود که اجازه نداد برتری اسپانیا زودتر به گل تبدیل شود.
آرژانتین با وجود داشتن مسی، خولیان آلوارس، دیپائول و مکآلیستر، تنها دو شوت زد و هیچکدام در چارچوب نبود. عدد ۰.۱۷ برای گل مورد انتظار نیز نشان میدهد مدافع عنوان قهرمانی از نظر حمله تقریباً حذف شده بود.
تحلیل تاکتیکی اسپانیا
اسپانیا مسابقه را با ساختاری نزدیک به ۱-۳-۲-۴ در زمان مالکیت پیش برد. رودری در مرکز زمین نقش اصلی را در گردش توپ و کنترل ضدحملات داشت. فابیان رویس و دنی اولمو میان خطوط حرکت میکردند و مدافعان کناری نیز با حضور در عرض، زمین را برای نفوذ بازیکنان هجومی باز میکردند.
روش اصلی اسپانیا
اسپانیا ابتدا آرژانتین را با پاسهای متوالی به یک سمت زمین میکشاند و سپس با تغییر سریع جهت، فضای سمت مخالف را هدف میگرفت. این روش باعث شد مدافعان و هافبکهای آرژانتین دائماً مجبور به حرکت عرضی شوند و بهمرور انرژی خود را از دست بدهند.
دقت ۸۹ درصدی پاسهای اسپانیا و ثبت ۸۱ درصد پاس صحیح در نیمه زمین آرژانتین، نشان میدهد مالکیت این تیم نمایشی و بیهدف نبود. اسپانیا توپ را در مناطق خطرناک هم با کیفیت حفظ کرد.
برتری در کنارهها
حضور پدرو پورو و کوکوریا در جلو، عرض حمله را افزایش میداد. وینگرها نیز همیشه کنار خط باقی نمیماندند و با حرکت به داخل، برای هافبکها و مدافعان کناری فضا ایجاد میکردند.
حرکت نیکو ویلیامز در صحنه گل نیز نمونه کامل همین برنامه بود؛ نفوذ از جناح، حمله به فضای پشت مدافع و سپس رساندن توپ به فران تورس که در مرکز محوطه ضربه نهایی را زد.
واکنش پس از ازدستدادن توپ
یکی از مهمترین دلایل ناتوانی آرژانتین، پرس سریع اسپانیا پس از لو دادن توپ بود. رودری و مدافعان میانی فاصله کمی با خط حمله داشتند و اجازه نمیدادند مسی یا آلوارس صاحب توپ دوم شوند.
اسپانیا با همین فشردگی، ضدحملههای آرژانتین را پیش از شکلگیری متوقف کرد. به همین دلیل آرژانتین با وجود ۳۵ درصد مالکیت، فقط دو بار توانست شوت بزند.
تحلیل تاکتیکی آرژانتین
آرژانتین در بیشتر دقایق با آرایشی نزدیک به ۲-۴-۴ فشرده دفاع کرد. مسی و خولیان آلوارس در جلو باقی میماندند و چهار هافبک تلاش میکردند مسیر پاس به رودری و هافبکهای هجومی اسپانیا را ببندند.
اما این نقشه سه مشکل مهم داشت:
فاصله زیاد با دروازه اسپانیا
بلوک دفاعی آرژانتین بیش از حد عقب بود. هنگامی که توپ پس گرفته میشد، فاصله مهاجمان با سایر بازیکنان زیاد بود و اسپانیا فرصت داشت سریعاً مالکیت را برگرداند.
وابستگی بیش از حد به مسی
آرژانتین برای خروج از فشار به دریافت توپ مسی میان خطوط وابسته بود، اما اسپانیا فضای اطراف او را بست. مسی اغلب مجبور میشد عقبتر بیاید و توپ را دور از دروازه دریافت کند. این مسئله باعث شد آلوارس نیز در خط حمله تنها بماند.
نبود مسیر حمله مشخص
آرژانتین نه توانست با پاس کوتاه از فشار خارج شود و نه در ارسالهای بلند موفق بود. فقط ۳۵ درصد توپهای بلند این تیم دقیق بود و از ۲۵ ارسال بلند موفق نیز بیشتر توپها در مناطقی دریافت شد که تهدید مستقیمی برای دروازه اسپانیا ایجاد نمیکرد.
دفاع آرژانتین تا پایان وقت قانونی مقاومت کرد، اما این مقاومت بیشتر به نمایش مارتینز و کمدقتی مهاجمان اسپانیا وابسته بود تا کنترل واقعی مسابقه.
استراتژی و سیستمهای بازی
اسپانیا
آرایش پایه: ۳-۳-۴
ساختار حمله: ۱-۳-۲-۴ یا ۵-۳-۲
روش بازی: مالکیت، پاس کوتاه، تغییر جهت و پرس فوری
هدف اصلی: ایجاد برتری عددی در میانه میدان و حمله به فضای پشت مدافعان کناری
برنامه دفاعی: حفظ خط بالا و جلوگیری از رسیدن توپ به مسی
آرژانتین
آرایش پایه: ۲-۴-۴
ساختار دفاعی: بلوک میانی و سپس دفاع نزدیک محوطه
روش حمله: انتقال سریع به مسی و آلوارس
هدف اصلی: کشاندن مسابقه به وقتهای اضافه و ضربات پنالتی
مشکل اصلی: فاصله زیاد میان خطوط و ناتوانی در حفظ توپ پس از بازپسگیری
نقاط قوت و ضعف دو تیم
نقاط قوت اسپانیا
کنترل کامل ریتم مسابقه، گردش سریع توپ، دقت بالای پاس، پرس مؤثر بعد از ازدستدادن توپ و تنوع در ساخت حمله، مهمترین برتریهای اسپانیا بود.
این تیم هم از جناحین حمله کرد، هم از پشت محوطه شوت زد و هم روی ضربات شروع مجدد خطر ساخت. عدد ۱.۴۰ برای گل مورد انتظار در جریان بازی و ۰.۵۴ روی ضربات ایستگاهی، این تنوع را تأیید میکند.
ضعف اسپانیا
بزرگترین ایراد، تمامکنندگی بود. از چهار موقعیت بزرگ، سه موقعیت از دست رفت. اسپانیا ۱۲ شوت در چارچوب داشت، اما فقط یک گل زد. چنین کمدقتی در یک فینال میتوانست مسابقه را به ضربات پنالتی بکشاند.
از ۲۰ شوت اسپانیا، ۱۱ ضربه از بیرون محوطه زده شد. این آمار نشان میدهد تیم دلافوئنته در بخشهایی از مسابقه برای شکستن دفاع فشرده آرژانتین به شوتهای کمخطرتر پناه برد.
نقاط قوت آرژانتین
فداکاری دفاعی، قدرت در نبردها، مقاومت در محوطه جریمه و نمایش فوقالعاده مارتینز، مهمترین ویژگیهای آرژانتین بود.
مدافع عنوان قهرمانی ۲۴ دفع توپ، ۱۶ قطع پاس، سه بلاک و ۱۸ تکل داشت. این آمار نشان میدهد آرژانتین در دفاع منفعل نبود و برای بستن فضاها تلاش زیادی کرد.
ضعف آرژانتین
تیم اسکالونی تقریباً هیچ قدرتی در حمله نداشت. صفر شوت در چارچوب، صفر موقعیت بزرگ و تنها ۰.۰۳ گل مورد انتظار در جریان بازی، آماری بسیار ضعیف برای یک فینالیست جام جهانی است.
آرژانتین در نیمه زمین اسپانیا فقط ۱۲۰ پاس داشت و دقت آنها ۶۰ درصد بود. در یکسوم پایانی نیز تنها ۳۹ پاس ثبت کرد. این تیم پس از گرفتن توپ، نه آرامش لازم برای حفظ آن را داشت و نه بازیکن کافی را وارد حمله میکرد.
بررسی گل و اشتباهات منجر به آن
پیش از گل قهرمانی، اسپانیا یک بار توسط نیکو ویلیامز به گل رسید، اما داور به دلیل خطای میکل مرینو روی اوتامندی در شروع حرکت، گل را نپذیرفت. این تصمیم محل بحث رسانههای اسپانیایی نیز قرار گرفت.
نقطه عطف مسابقه در دقایق پایانی وقت قانونی اتفاق افتاد. انزو فرناندز با دریافت کارت زرد دوم اخراج شد و آرژانتین وقت اضافه را با ده بازیکن آغاز کرد. این اخراج تعادل دفاعی تیم اسکالونی را از بین برد و پوشش عرضی آرژانتین را دشوارتر کرد.
تنها ۳۷ ثانیه پس از شروع نیمه دوم وقت اضافه، اسپانیا به گل رسید. حمله با ارسال از سمت راست آغاز شد، نیکو ویلیامز توپ را در مسیر فران تورس قرار داد و مهاجم اسپانیا با ضربهای محکم توپ را به سقف دروازه فرستاد.
در این صحنه سه اشتباه در ساختار دفاعی آرژانتین دیده شد:
فشار کافی روی بازیکن ارسالکننده وجود نداشت.
مدافعان در تعقیب حرکت نیکو ویلیامز تأخیر کردند.
فران تورس در فضای میان مدافع میانی و مدافع کناری بدون مراقبت باقی ماند.
گل فقط نتیجه یک اشتباه فردی نبود؛ نتیجه خستگی، دهنفرهشدن و فشار مداوم اسپانیا بود. تورس در دقیقه ۱۰۶ گل قهرمانی را به ثمر رساند و دومین جام جهانی اسپانیا را قطعی کرد.
بهترین بازیکن زمین
امیلیانو مارتینز؛ بهترین عملکرد فردی
با وجود شکست آرژانتین، بهترین عملکرد فردی مسابقه متعلق به امیلیانو مارتینز بود. او ۱۱ مهار انجام داد و بارها اسپانیا را از رسیدن به گل بازداشت. بدون نمایش او، فینال احتمالاً پیش از وقت اضافه با اختلاف چند گل تمام میشد.
فران تورس؛ قهرمان مسابقه
عنوان قهرمان لحظه و بازیکن تعیینکننده مسابقه به فران تورس میرسد. او بهعنوان بازیکن جانشین وارد زمین شد و در مهمترین لحظه، تنها گل فینال را به ثمر رساند. رسانههای خارجی نیز او را «قهرمان غیرمنتظره» اسپانیا نامیدند.
نکات کلیدی برای آینده دو تیم
این مسابقه پایان تورنمنت بود، اما چند پیام مهم برای آینده باقی گذاشت.
اسپانیا نشان داد نسل جدیدش فقط زیبا بازی نمیکند؛ توان مدیریت فشار و پیروزی در مسابقات بزرگ را نیز دارد. این تیم پس از قهرمانی اروپا، حالا جام جهانی را هم فتح کرده و یک دوره تازه از قدرت خود را آغاز کرده است. اسپانیا همچنین روند شکستناپذیری خود را به ۳۸ مسابقه رساند.
با این حال، دلافوئنته باید روی تمامکنندگی تیم کار کند. تبدیل یک گل از ۱۲ شوت در چارچوب، هشداری جدی برای مسابقات آینده است.
آرژانتین نیز باید برای دوران پس از مسی آماده شود. فینال نشان داد وقتی مسی از جریان مسابقه خارج شود، تیم راه جایگزین روشنی برای خلق موقعیت ندارد.
اسکالونی باید سهم بازیکنان جوان را بیشتر کند، کیفیت بازیسازی از عقب را بالا ببرد و وابستگی تیم به لحظات فردی را کاهش دهد.
بازتاب رسانههای خارجی
آسوشیتدپرس پیروزی اسپانیا را نتیجه سلطه کامل این تیم دانست و تأکید کرد آرژانتین در طول مسابقه تقریباً هیچ تهدیدی برای دروازه حریف ایجاد نکرد. این رسانه همچنین قهرمانی اسپانیا را پایان امید مسی برای کسب دومین جام جهانی پیاپی توصیف کرد.
الپایس اسپانیا از یک پیروزی کاملاً شایسته نوشت و گل فران تورس را پایان یک فینال پراضطراب دانست؛ مسابقهای که اسپانیا در آن تمام موقعیتهای جدی را ساخت و آرژانتین بیشتر به مقاومت پرداخت.
هافینگتونپست اسپانیا تورس را «قهرمان غیرمنتظره» معرفی کرد و قهرمانی را پیروزی فوتبال هجومی اسپانیا برابر رویکرد دفاعی و فیزیکی آرژانتین دانست.
تاکاسپورت نیز روی گل سریع تورس پس از شروع نیمه دوم وقت اضافه و درگیریهای بعد از پایان مسابقه تمرکز کرد؛ شبی که اسپانیا پس از ۱۶ سال دوباره قهرمان جهان شد.
جمعبندی فنی پایانی
اسپانیا این فینال را فقط با یک گل نبرد؛ با کنترل توپ، مدیریت فضا، دقت در پاس و حذف کامل قدرت هجومی آرژانتین به قهرمانی رسید. نتیجه یک بر صفر شاید مسابقهای نزدیک را نشان دهد، اما آمار ۲۰ شوت مقابل دو شوت، ۱۲ ضربه در چارچوب مقابل صفر و ۱.۹۴ گل مورد انتظار مقابل ۰.۱۷، داستان متفاوتی دارد.
آرژانتین تا زمانی که یازدهنفره بود با دفاع فشرده و درخشش مارتینز مقاومت کرد، اما برنامهای برای بردن مسابقه نداشت. اخراج انزو فرناندز این مقاومت را شکست و فران تورس ضربه نهایی را وارد کرد.
مسی آخرین مسابقه خود در جام جهانی را بدون جام به پایان رساند؛ اما اسپانیا با نسلی جوان، ساختاری روشن و فوتبالی منظم، دومین ستاره را به پیراهن خود اضافه کرد. در نیوجرسی، جام به تیمی رسید که از دقیقه اول برای بردن بازی کرد، نه فقط برای نباختن.
تحلیل فنی: مهدی توتونچی، مربی فوتبال
انتهای پیام/