به گزارش برنا، رئیس پژوهشگاه بیوتکنولوژی کشاورزی، با اشاره به ضرورت هدایت سرمایه به سمت فناوریهای تولیدی گفت: یکی از چالشهای اصلی اقتصاد دانشبنیان، فاصله میان تولید دانش و ورود نتایج تحقیقات به فرآیند تولید و بازار است.
وی گفت: تعداد قابل توجهی از پایاننامهها، مقالات و گزارشهای تحقیقاتی پس از پایان فعالیت پژوهشی، بدون آنکه به فناوری یا محصول تبدیل شوند، در مراکز علمی باقی میمانند؛ بنابراین مسئله اصلی تنها افزایش تولید علم نیست، بلکه ایجاد سازوکاری برای انتقال دانش به صنعت و تجاریسازی آن است.
وی افزود: پژوهشگاه بیوتکنولوژی کشاورزی و سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی طی سالهای گذشته تلاش کردهاند رویکرد پژوهش مسئلهمحور را دنبال کنند؛ به این معنا که نیازهای واقعی بخش تولید شناسایی و ظرفیتهای پژوهشی برای ارائه راهکارهای قابل اجرا به کار گرفته شود.
یکهزار میلیارد تومان آمادگی سرمایهگذاری
ابراهیمی اظهار کرد: در فرآیند شکلگرفته برای توسعه فناوری در صنعت خوراک دام و آبزیان، حدود یکهزار میلیارد تومان اعلام آمادگی برای سرمایهگذاری روی ایدهها و طرحهای دارای ظرفیت فنی و اقتصادی صورت گرفته است.
وی افزود: این رقم به معنای سرمایهگذاری قطعی در تمام طرحها نیست، بلکه نشاندهنده ظرفیت و آمادگی سرمایهگذاران برای ورود به طرحهایی است که بتوانند مراحل ارزیابی فنی، اقتصادی و تجاریسازی را پشت سر بگذارند.
رئیس پژوهشگاه بیوتکنولوژی کشاورزی گفت: در سرمایهگذاری فناورانه، منابع مالی تنها یکی از الزامات توسعه محصول است و تجهیزات، زیرساخت، ظرفیت تولید، بازار، شبکه توزیع و دانش تخصصی نیز باید در کنار سرمایه قرار گیرد.
بیش از ۳۰۰ ایده در زنجیره خوراک
وی افزود: در این فرآیند بیش از ۳۰۰ ایده ارائه شد؛ ایدههایی که از سوی دانشجویان، پژوهشگران و محققان مطرح شده و طیف متنوعی از فناوریها را دربر میگیرد.
ابراهیمی گفت: بیوتکنولوژی، نانو، فناوریهای میکروبی، هوش مصنوعی و فناوری اطلاعات از جمله حوزههایی بودند که در میان ایدههای ارائهشده حضور داشتند. این تنوع نشان میدهد مسائل صنعت خوراک را نمیتوان تنها با روشهای سنتی پاسخ داد و ظرفیت فناوریهای جدید باید وارد این زنجیره شود.
ریسک پژوهش در برابر ریسک سرمایهگذاری
رئیس پژوهشگاه بیوتکنولوژی کشاورزی اظهار کرد: در فرآیند توسعه یک فناوری، پژوهشگر ریسک علمی و فنی را میپذیرد، اما برای عبور از مرحله آزمایش و تحقیق به تولید، سرمایهگذار باید ریسک اقتصادی و تجاری طرح را نیز بپذیرد.
وی افزود: ایجاد ارتباط میان این دو بخش اهمیت زیادی دارد؛ زیرا یک ایده حتی در صورت برخورداری از پشتوانه علمی، بدون سرمایه، زیرساخت و دسترسی به بازار امکان تبدیل شدن به محصول را نخواهد داشت.
معیار موفقیت، تولید محصول است
ابراهیمی گفت: هدف نباید صرفاً ثبت تعداد زیادی ایده یا برگزاری رویدادهای علمی باشد، بلکه باید مشخص شود این ایدهها در نهایت چه میزان سرمایه جذب میکنند، چه تعداد به قرارداد میرسند و چه تعداد فناوری میتوانند وارد مرحله تولید و بازار شوند.
وی افزود: برای صاحبان ایدههای منتخب، آموزشهای تخصصی و جلسات با سرمایهگذاران برگزار شد تا طرحها از نظر فنی و اقتصادی بررسی شوند و امکان شکلگیری همکاریهای واقعی فراهم شود.
کاهش فاصله پژوهش و بازار
رئیس پژوهشگاه بیوتکنولوژی کشاورزی تأکید کرد: تجربه شکلگرفته در صنعت خوراک دام و آبزیان نشان میدهد برای استفاده اقتصادی از ظرفیت علمی کشور، باید زنجیرهای از «نیاز صنعت، تولید دانش، توسعه فناوری، تأمین سرمایه و تجاریسازی» در کنار یکدیگر قرار گیرد.
وی گفت: اگر این زنجیره بهصورت مستمر دنبال شود، بخشی از ظرفیتهای علمی کشور میتواند به فناوریهای قابل استفاده در تولید تبدیل شود و در بلندمدت زمینه کاهش وابستگی، افزایش بهرهوری و توسعه محصولات فناورانه در صنعت خوراک را فراهم کند.