آمریکا که هنوز ثروتمندترین و مسلحترین کشور روی زمین است، رئیسجمهوری دارد که به قانون بیاعتناست و کنگرهای مطیع که تحت کنترل همحزبیهایش است، او را در قانونشکنیهایش آزاد گذاشته و از قدرتی حتی فراتر از آنچه قانون اساسی اجازه میدهد برخوردار است. با این همه امتیاز، نبوغ خاصی در بی کفایتی لازم است تا کسی به اندازه دونالد ترامپ، رئیسجمهور آمریکا با وجود این که هنوز بیش از دو سال از دوره دوم ریاستجمهوریاش باقی مانده، به درماندگی و ناتوانی برسد.
روزنامه گاردین در یادداشتی در این باره نوشت: تاریخ، جنگ علیه ایران را به عنوان نقطه عطفی در سرنوشت دولت کنونی آمریکا و ضربهای سخت به حیثیت ملی این کشور ثبت خواهد کرد. ترامپ که پس از عملیات نظامی جسورانه برای ربودن نیکولاس مادورو، رئیسجمهور ونزوئلا سخت دچار غرور شد، تصور میکرد که در ایران نیز پیروزی به همان اندازه سریع در انتظارش است و پس از سرنگونی نظام ایران، منابع هیدروکربی آن در اختیار آمریکا قرار میگیرد. ۶ ماه میگذرد، اما این اتفاق نیفتاده است و تهران با تابآوری مثال زدنی، امتیازات مالی و غرامت را به عنوان بهای صلح مطالبه میکند.
دولت ترامپ کارزار تحریمی جدیدی موسم به «روز دی اقتصادی» علیه ایران برپا کرده و امیدوار است در جهت اهداف یادشده کارساز باشد. مردم ایران تحت فشار این تحریمها هستند، اما در مقابل، مصرفکنندگان آمریکایی که از پیامدهای تورم جنگ ناراضی هستند و هدف آن نیز برایشان مبهم است، نارضایتی خود از این وضعیت را در انتخابات میاندورهای ماه نوامبر بروز خواهند داد و این به نفع حزب ترامپ نخواهد بود.
در ادامه این مطلب مطرح شد: اگر تحریمها شکست بخورند، آمریکا چارهای جز عقبنشینی دیپلماتیک ندارد، چراکه طبق گزارشهای رسانهای، مهمات دوربرد و پدافندی آن، بهویژه موشکهای رهگیری سامانه پیشرفته پاتریوت بهشدت کاهش یافته و توان جنگ تمامعیار را ندارد. ایران با تدابیر کمهزینهای مانند مینریزی در تنگه هرمز و پهپادهای انتحاری میتواند هزینههای سنگینی به آمریکا تحمیل کند که مهمات آن و تجهیزات آن بسیار پرهزینهتر هستند. کمبود موشکهای رهگیر پاتریوت در جبهه دیگری به ضرر اوکراین تمام شده است. موضع ترامپ در قبال اوکراین تغییر کرده، اما ناپایدار و به هزینههای دفاعی اروپا وابسته است.
ترامپ میتوانست با دیپلماسی عادی، اروپا را به تامین مالی دفاع از جبهه شرقی ناتو ترغیب کند و به موفقیتی دوطرفه دست یابد، اما با تحسین سادهلوحانه ولادیمیر پوتین، رئیسجمهور آمریکا و خواستههای نامعقول درباره تصرف جزیره گرینلند که تحت حاکمیت دانمارک-عضو ناتو- قرار دارد، باعث شده است حرکت اروپا به سمت خودکفایی بیشتر شبیه به احتیاط در برابر پیمانشکنی آمریکا باشد تا تقسیم بار.
اما این فقط متحدان اروپایی آمریکا نیستند که احساس سرخوردگی میکنند. کشورهای حاشیه خلیج فارس که در جنگی که خود شروع نکرده یا نخواستهاند، در خط مقدم تلافیجویی ایران علیه پایگاهها و منافع آمریکایی قرار گرفتهاند، انتظار چتر حمایتی مطمئنتری داشتند. آنها پس از دههها میزبانی از پایگاههای نظامی آمریکا احساس میکنند پاداشی نگرفتهاند.
همچنین ترامپ هفته گذشته یک رزمایش مشترک با کره جنوبی-متحد وفادار آسیایی آمریکا-را به عنوان حرکتی دوستانه نسبت به کیم جونگ اون، رهبر کره شمالی و در نظر گرفتن ملاحظات او درباره همکاریهای نظامی سئول و واشنگتن محدود کرد. ترامپ به تازگی گفته روابط او با رهبر کره شمالی بسیار عالی است-اظهاراتی که تعجب مقامات پیشین آمریکایی را برانگیخته است.
انتهای پیام