به گزارش خبرگزاری برنا، تیم ملی فوتبال امید ایران در شرایطی خود را برای حضور در بازیهای آسیایی ناگویا ژاپن آماده میکند که فوتبال باشگاهی ایران با تقویمی فشرده مواجه است و استقلال و تراکتور نیز باید خود را برای حضور در رقابتهای آسیایی آماده کنند.
در این میان، تصمیم کادر فنی تیم امید برای در اختیار داشتن بازیکنان زیر ۲۳ سال به مدت سه هفته، این پرسش را ایجاد کرده که برنامه آمادهسازی تیم ملی تا چه اندازه با شرایط باشگاهها هماهنگ شده است.
استقلال در شرایطی به بازیکنان جوان خود بیش از بسیاری از تیمها نیاز دارد که پنجره نقلوانتقالاتی این باشگاه بسته است و همین موضوع باعث شده آبیپوشان بیش از گذشته به داشتههای فعلی خود، بهخصوص بازیکنان جوان، وابسته باشند. هر سه بازیکن دعوتشده استقلال به تیم ملی امید نیز در ترکیب اصلی این تیم حضور دارند.
از سوی دیگر، تراکتور نیز در آستانه حضور در رقابتهای آسیایی قرار دارد و طبیعی است که برای برنامه آمادهسازی خود روی بازیکنان جوانش حساب ویژهای باز کند. گلگهر نیز یک نماینده در فهرست تیم امید دارد، اما مسئله اصلی فراتر از یک یا دو باشگاه است و به نحوه هماهنگی میان تیم ملی و فوتبال باشگاهی بازمیگردد.
سؤال اصلی اینجاست که بازیهای آسیایی ناگویا چه دستاوردی برای تیم امید خواهد داشت که سرمربی این تیم چهار ماه زودتر انتخاب شده و اکنون قصد دارد بازیکنانش را سه هفته در اختیار داشته باشد؟ آیا با قهرمانی در این مسابقات، آن هم در صورت کسب بهترین نتیجه ممکن، به المپیک راه پیدا میکنیم؟ اگر پاسخ منفی است، آیا منطقی است باشگاهها بازیکنان زیر ۲۳ سال خود را سه هفته زودتر در اختیار تیم امید قرار دهند؟
از سوی دیگر، آیا باشگاههای دنیا حاضر میشوند بازیکنان زیر ۲۳ سال خود را سه هفته زودتر در اختیار تیمهای ملی قرار دهند؟ آن هم در ایران که سازمان لیگ به دلیل شرایط منطقه، حضور تیم ملی در جام ملتها، رقابتهای آسیایی و سایر ملاحظات، ناچار به برگزاری فشرده مسابقات است.
در چنین شرایطی، انتظار میرود برنامه تیم امید نیز با تقویم فوتبال باشگاهی هماهنگ باشد. نه داربی بهسادگی قابل جابهجایی است، نه تیمهایی مانند استقلال و تراکتور میتوانند در آستانه مسابقات آسیایی از برنامه آمادهسازی خود چشمپوشی کنند و نه باشگاهها میتوانند بهراحتی بازیکنان اصلی خود را برای سه هفته در اختیار تیم امید قرار دهند.
مسئله، حمایت از یک باشگاه خاص نیست؛ بحث بر سر هماهنگی میان تیم ملی و باشگاههاست. تیم امید برای موفقیت به بهترین بازیکنان جوان نیاز دارد و باشگاهها نیز برای حضور در مسابقات داخلی و آسیایی به همان بازیکنان وابستهاند. امیدواریم این جدیت در آمادهسازی، در نهایت برای مسابقات انتخابی المپیک به کار بیاید؛ مسابقاتی که هر چهار سال یکبار شاهد حذف زودهنگام تیم ملی امیدمان در آن هستیم.
انتهای پیام/