به گزارش خبرگزاری برنا از یزد، شاهروباه یکی از گونههای خاص و کمترشناختهشده حیاتوحش ایران است که جثهای کوچکتر از روباه معمولی دارد و با دمی بسیار بلند و پرپشت و موهایی به طول ۴۰ تا ۵۰ سانتیمتر شناخته میشود.
این گونه که ظاهری زیبا و جثهای کوچک دارد، بیشتر حیوانی گوشهگیر و شبفعال است و عمدتاً در شب به شکار میپردازد. زیستگاه شاهروباه علفزارهای کوهستانی افغانستان، ایران و برخی مناطق دیگر خاورمیانه است.
از ویژگیهای ظاهری این گونه، وجود دو نوار سیاه و مشخص روی صورت است که از اطراف چشمها به سمت بیرون امتداد پیدا میکند. شاهروباه در مقایسه با دیگر گونههای روباه، رژیم غذایی متنوعتری دارد و علاوه بر شکار، از برخی مواد گیاهی نیز تغذیه میکند.
انگور بیهسته و خربزههای رسیده از جمله میوههایی هستند که این حیوان به آنها علاقه دارد و حشرات موجود در مناطق بیابانی نیز بخشی از رژیم غذایی شاهروباه را تشکیل میدهند.
کمیابترین روباه ایران زیر سایه شکار
شاهروباه از کمیابترین گونههای روباه در ایران به شمار میرود و زیبایی پوست آن یکی از عواملی است که این گونه را در معرض شکار بیرویه قرار داده است.
در کنار شکار، محدود بودن زیستگاههای طبیعی و تغییرات اقلیمی نیز از عوامل تهدیدکننده بقای شاهروباه محسوب میشوند. کاهش و تغییر زیستگاههای طبیعی میتواند دسترسی این گونه به منابع غذایی و مناطق امن برای زندگی را محدود کند.
شاهروباه در فهرست گونههای در معرض خطر سازمان حفاظت محیط زیست قرار دارد و در پیوست شماره ۲ کنوانسیون تجارت بینالمللی گونههای جانوری و گیاهی وحشی در معرض خطر انقراض (سایتیس) نیز قرار گرفته است.
گونههای قرارگرفته در این پیوست، در شرایطی نیازمند نظارت بینالمللی بر تجارت هستند تا این تجارت به بقای آنها آسیب نزند.
حفاظت از زیستگاههای طبیعی، جلوگیری از شکار و تجارت غیرقانونی و توجه به پیامدهای تغییرات اقلیمی، از مهمترین الزامات برای حفظ جمعیت شاهروباه و جلوگیری از کاهش بیشتر این گونه کمیاب در ایران است.