اگر در بخشی از خانه با ضعف یا قطعووصل سیگنال وایفای مواجه هستید، یک گوشی قدیمی اندرویدی میتواند بدون نیاز به خرید تجهیزات جدید بهعنوان یک راهکار موقت برای گسترش پوشش شبکه مورد استفاده قرار گیرد.
به گزارش گروه ترجمه خبرگزاری برنا به نقل از انگجت، گوشیهای قدیمی اندرویدی که مدتهاست در کشوی خانه بلااستفاده ماندهاند لزوما وسیلهای بیمصرف نیستند. اگر دستگاه همچنان سالم باشد و از قابلیت هاتاسپات پشتیبانی کند میتوان از آن برای بازپخش اتصال وایفای و پوشش نقاطی از خانه که سیگنال ضعیفی دارند استفاده کرد.
این روش به خرید تجهیزات جدیدی مانند تقویتکننده وایفای، گره مش یا روتر قدرتمندتر نیاز ندارد و در سادهترین حالت، تنها به یک گوشی اندرویدی، شارژر و تنظیمات داخلی دستگاه نیاز دارد.
در این روش گوشی قدیمی ابتدا به شبکه وایفای موجود در خانه متصل میشود و سپس با استفاده از قابلیت هاتاسپات یک شبکه بیسیم جدید ایجاد میکند. در نتیجه دستگاههایی مانند لپتاپ، تبلت یا تلویزیون هوشمند میتوانند به شبکه ایجادشده توسط گوشی متصل شوند.
به بیان ساده گوشی در این حالت مانند یک واسطه عمل میکند، سیگنال وایفای را از روتر دریافت کرده و آن را در قالب یک شبکه بیسیم دیگر در اختیار دستگاههای اطراف قرار میدهد.
البته این روش را نباید با سیستمهای مش وایفای یکسان دانست. گوشی قدیمی صرفا یک راهکار ساده برای انتقال و بازپخش اتصال است و از امکانات و عملکرد یک سیستم مش اختصاصی برخوردار نیست.
یکی از مهمترین مزیتهای این روش بینیازی به تجهیزات اضافی است. برای راهاندازی آن به اپلیکیشن خاص یا دانش فنی پیشرفته نیاز ندارید. کافی است یک گوشی اندرویدی قدیمی را که هنوز قابل استفاده است پیدا کنید آن را شارژ کرده و در صورت امکان به آخرین نسخه نرمافزاری قابل پشتیبانی بهروزرسانی کنید.
سپس مراحل زیر را انجام دهید:
۱. اتصال گوشی به وایفای خانه: ابتدا وارد بخش تنظیمات گوشی شوید و از مسیر Settings > Network & Internet > Internet، شبکه وایفای خانگی خود را انتخاب کنید. در صورت درخواست، رمز عبور شبکه را وارد کنید تا گوشی به روتر متصل شود.
۲. فعال کردن هاتاسپات: پس از اتصال گوشی به وایفای به بخش Settings > Hotspot and Tethering بروید و گزینه Wi-Fi Hotspot را فعال کنید. در بسیاری از گوشیهای اندرویدی، امکان فعال کردن هاتاسپات از طریق منوی میانبرهای بالای صفحه نیز وجود دارد.
۳. تغییر نام شبکه و تعیین رمز عبور: با ورود به تنظیمات Wi-Fi Hotspot میتوانید نام شبکه ایجادشده توسط گوشی را تغییر دهید. بهتر است یک نام مشخص انتخاب کنید تا شبکه جدید را بهراحتی از شبکه اصلی تشخیص دهید. همچنین باید برای هاتاسپات یک رمز عبور قوی تعیین کنید تا افراد دیگر نتوانند بدون اجازه به شبکه متصل شوند.
۴. انتخاب باند ۵ گیگاهرتز در صورت پشتیبانی گوشی: اگر گوشی قدیمی شما از باند ۵ گیگاهرتز پشتیبانی میکند، میتوانید آن را در تنظیمات هاتاسپات انتخاب کنید. باند ۵ گیگاهرتز معمولا عملکرد و سرعت بهتری برای دستگاههای نزدیک به گوشی ارائه میدهد، اما برد آن نسبت به باند ۲.۴ گیگاهرتز کمتر است؛ بنابراین اگر هدف اصلی شما پوشش یک فضای دورتر است بسته به شرایط محیط ممکن است باند ۲.۴ گیگاهرتز گزینه مناسبتری باشد.
۵. قرار دادن گوشی در محل مناسب: یکی از مهمترین نکات محل قرار دادن گوشی است. گوشی را نباید مستقیما در همان نقطهای قرار دهید که سیگنال وایفای بسیار ضعیف است.
بهتر است دستگاه تقریبا در نقطهای بین روتر اصلی و منطقهای که با مشکل پوشش مواجه است قرار بگیرد، جایی که گوشی همچنان بتواند سیگنال مناسبی از روتر دریافت کند و آن را به محدوده موردنظر انتقال دهد. از سوی دیگر بهتر است گوشی در نزدیکی پریز برق قرار داشته باشد. فعال بودن دائمی هاتاسپات میتواند باتری یک گوشی قدیمی را با سرعت زیادی تخلیه کند و به همین دلیل استفاده مداوم از شارژر ضروری خواهد بود.
تبدیل گوشی قدیمی به تقویتکننده وایفای به معنای افزایش سرعت اینترنت نیست. اگر اتصال اینترنت خانه از ابتدا سرعت پایینی داشته باشد استفاده از گوشی بهعنوان هاتاسپات نمیتواند این مشکل را برطرف کند. این روش صرفا میتواند دسترسی به همان اتصال موجود را در محدوده بیشتری امکانپذیر کند.
برای مثال اگر در اتاقی از خانه سیگنال وایفای روتر اصلی ضعیف باشد گوشی میتواند اتصال را دریافت کرده و شبکهای دیگر در اختیار دستگاههای همان اتاق قرار دهد، اما سرعت اینترنت همچنان به کیفیت اتصال اصلی وابسته خواهد بود.
با وجود رایگان بودن این راهکار استفاده از گوشی اندرویدی بهعنوان تقویتکننده وایفای محدودیتهایی دارد.
نخست اینکه تجهیزات اختصاصی مانند تقویتکنندههای وایفای و گرههای مش معمولا از نظر برد، پایداری و عملکرد، گزینه بهتری هستند. چنین تجهیزاتی از ابتدا برای کار مداوم در شبکه طراحی شدهاند در حالی که یک گوشی قدیمی برای چنین کاری ساخته نشده است. از طرف دیگر هاتاسپات گوشی یک شبکه جداگانه ایجاد میکند؛ بنابراین برخلاف بسیاری از سیستمهای مش، جابهجایی یکپارچه میان روتر و نقطه دسترسی جدید انجام نمیشود. در نتیجه ممکن است هنگام حرکت در خانه لازم باشد دستگاه خود را بهصورت دستی از یک شبکه به شبکه دیگر منتقل کنید.
این مسئله برای برخی تجهیزات خانه هوشمند نیز میتواند دردسرساز باشد. بعضی دستگاههای هوشمند ممکن است با شبکهای که توسط هاتاسپات گوشی ایجاد شده، بهدرستی ارتباط برقرار نکنند یا در زمان جابهجایی بین شبکهها عملکرد مطلوبی نداشته باشند.
انتخاب میان این دو راهکار به نیاز کاربر بستگی دارد. اگر تنها یک نقطه از خانه با مشکل پوشش مواجه است و یک گوشی اندرویدی قدیمی در اختیار دارید، استفاده از آن میتواند یک راهکار سریع، ساده و بدون هزینه باشد. این روش بهخصوص برای شرایط موقت یا زمانی که فعلا قصد خرید تجهیزات شبکه ندارید، کاربردی است، اما اگر هدف ایجاد یک شبکه پایدار و گسترده در سراسر خانه است خرید یک تقویتکننده وایفای اختصاصی، گره مش یا حتی ارتقای روتر گزینه مناسبتری خواهد بود.
تجهیزات اختصاصی معمولا پوشش و عملکرد بهتری ارائه میکنند و امکاناتی مانند جابهجایی روانتر میان نقاط مختلف شبکه و پشتیبانی بهتر از تجهیزات خانه هوشمند را در اختیار کاربر قرار میدهند.
در برخی شرایط استفاده از USB Tethering نیز میتواند بهعنوان یک گزینه جایگزین مورد بررسی قرار گیرد و اتصال باثباتتری ایجاد کند؛ البته قابلیتها و نحوه عملکرد این روش به مدل گوشی و تجهیزات مورد استفاده بستگی دارد.
در مجموع یک گوشی قدیمی اندرویدی میتواند برای حل سریع مشکل نقاط کور وایفای، راهکاری کمهزینه و در دسترس باشد. این روش نه به خرید تجهیزات جدید نیاز دارد و نه راهاندازی آن پیچیده است.
با این حال نباید انتظار داشت گوشی قدیمی جایگزین کاملی برای تجهیزات تخصصی شبکه باشد. این راهکار بیشتر یک ترفند عملی برای گسترش موقت پوشش وایفای است، نه یک جایگزین دائمی برای سیستم مش یا تقویتکننده حرفهای؛ بنابراین اگر یک گوشی قدیمی بلااستفاده در خانه دارید پیش از کنار گذاشتن یا بازیافت آن میتوانید از قابلیت هاتاسپات آن برای پوشش دادن یکی از نقاط ضعیف شبکه وایفای استفاده کنید، راهکاری که هزینهای ندارد و میتواند در چند دقیقه راهاندازی شود.
انتهای پیام/