به گزارش خبرنگار ورزشی برنا، ورزش ایران در دولت وفاق ملی، در کنار حضور مستمر در میادین بینالمللی، مجموعهای از برنامهها و اقدامات را در حوزههای مختلف از دیپلماسی ورزشی و ورزش قهرمانی گرفته تا توسعه زیرساختها، گسترش عدالت ورزشی و حمایت از قهرمانان و پیشکسوتان دنبال کرده است. اقداماتی که بخش قابل توجهی از آنها با هدف ایجاد یک مسیر بلندمدت و پایدار برای ورزش کشور طراحی و اجرا شدهاند.
تدوین برنامه دهساله موفقیت در المپیک برای سالهای ۱۴۰۴ تا ۱۴۱۴ و همچنین سند ملی آمایش سرزمینی ورزش، از جمله اقداماتی بود که با هدف ایجاد نقشه راه برای آینده ورزش ایران و توجه به ظرفیتها و نیازهای متفاوت استانها و مناطق مختلف کشور در دستور کار قرار گرفت. این رویکرد نشان میدهد نگاه به ورزش در این دوره صرفاً محدود به کسب نتیجه در مسابقات نبوده و موضوعاتی همچون توسعه متوازن، برنامهریزی بلندمدت و استفاده از ظرفیتهای استانی نیز مورد توجه قرار گرفته است.
دیپلماسی ورزشی؛ از توسعه روابط تا استفاده از ظرفیتهای بینالمللی
در حوزه دیپلماسی ورزشی نیز وزارت ورزش و جوانان تلاش کرد ارتباطات بینالمللی ورزش ایران را فعالتر از گذشته دنبال کند. دیدارهای احمد دنیامالی، وزیر ورزش و جوانان، با وزیران ورزش کشورهای مختلف از جمله روسیه، چین، جمهوری آذربایجان، عربستان، ترکیه و ازبکستان و همچنین ارتباط با رؤسای فدراسیونهای قارهای و جهانی، بخشی از این فعالیتها بود.
توسعه همکاریهای دوجانبه، انتقال تجربه، استفاده از ظرفیت کشورهای مختلف و تقویت جایگاه مدیریتی ورزش ایران در مجامع بینالمللی، از جمله اهداف این ارتباطات بود؛ موضوعی که در کنار حضور ورزشکاران ایرانی در رقابتهای جهانی و قارهای، به دنبال تقویت جایگاه ورزش کشور در سطح بینالمللی است.
۴۵۱۲ مدال؛ تصویری از عملکرد ورزش قهرمانی
خروجی فعالیتهای ورزش قهرمانی در این دوره نیز قابل توجه بوده است. بر اساس آمار اعلامشده، ورزش ایران موفق به کسب چهار هزار و ۵۱۲ مدال شامل یکهزار و ۷۰۶ مدال طلا، یکهزار و ۳۲۹ مدال نقره و یکهزار و ۴۷۷ مدال برنز شده است.
قهرمانی همزمان کشتی آزاد و فرنگی ایران در رقابتهای جهانی پس از ۱۲ سال، قهرمانی والیبال زیر ۲۱ سال و وزنهبرداری ایران در جهان، هشتمین قهرمانی والیبال نشسته، قهرمانی فوتسال ناشنوایان جهان و موفقیت تیمهای فوتبال ساحلی و فوتسال ایران در رقابتهای آسیایی، تنها بخشی از نتایج ثبتشده در این مدت است.
در این میان، ورزش بانوان نیز سهم قابل توجهی از موفقیتهای ورزش کشور داشته است و یکهزار و ۲۵۸ مدال توسط بانوان ورزشکار ایران به دست آمده است؛ آماری که نشاندهنده افزایش نقش ورزش بانوان در عرصه قهرمانی و حضور پررنگتر زنان ایرانی در رقابتهای بینالمللی است.
توسعه زیرساختها؛ بیش از سه هزار پروژه ورزشی
در بخش زیرساخت نیز بیش از سه هزار پروژه ورزشی به بهرهبرداری رسید و روند بازسازی و بهسازی مجموعههای مهم ورزشی کشور از جمله ورزشگاه آزادی ادامه پیدا کرد.
از سوی دیگر، بیش از ۱۷ میلیون مترمربع از اماکن ورزشی کشور با دریافت یکهزار و ۱۳۱ سند مالکیت تکبرگی تعیین تکلیف شد؛ اقدامی که علاوه بر ساماندهی وضعیت حقوقی اماکن ورزشی، میتواند زمینه را برای مدیریت بهتر و برنامهریزی دقیقتر در حوزه زیرساختها فراهم کند.
تجهیز دو هزار و ۸۳۲ خانه ورزش روستایی، برگزاری المپیاد پرچم با حضور حدود ۱۰۰ هزار نفر و آموزش بیش از سه هزار مربی و داور بومی نیز بخشی از برنامههایی بود که با هدف توسعه ورزش در مناطق کمتر برخوردار و افزایش دسترسی عمومی به امکانات ورزشی دنبال شد.
حمایت از قهرمانان؛ فراتر از سکو و مدال
در کنار توسعه زیرساختها و ورزش قهرمانی، حمایت از جامعه قهرمانی و پیشکسوتان نیز در دستور کار وزارت ورزش قرار گرفت.
اجرای بیمه تکمیلی رایگان برای چهار هزار نفر با اعتبار ۹۰ میلیارد تومان، فراهم شدن زمینه بیمه اجتماعی سه هزار قهرمان، دو برابر شدن مستمری اعضای صندوق حمایت از قهرمانان و پیشکسوتان و افزایش تسهیلات قرضالحسنه و کمکهای بلاعوض، بخشی از این اقدامات بوده است.
این اقدامات نشان میدهد که سیاستگذاری در ورزش کشور صرفاً معطوف به لحظهای نیست که یک ورزشکار روی سکوی قهرمانی قرار میگیرد، بلکه تلاش شده موضوع آینده شغلی، معیشت و حمایت اجتماعی از قهرمانان نیز مورد توجه قرار گیرد.
ورزش در روزهای سخت هم تعطیل نشد
یکی دیگر از نکات قابل توجه در عملکرد ورزش کشور، تداوم فعالیتهای ورزشی در شرایط دشوار و حتی در دوران جنگ بود.
در روزهایی که بخشهای مختلف کشور با شرایط خاص و دشواری مواجه بودند، تمرینات بسیاری از فدراسیونها ادامه پیدا کرد و حتی اعزامهای بینالمللی نیز متوقف نشد. وزیر ورزش و جوانان نیز در این دوران حضور میدانی خود را حفظ کرد.
در چنین شرایطی، حفظ فعالیت فدراسیونها، ادامه تمرینات ورزشکاران و حضور در برخی رقابتهای بینالمللی، نشان میدهد سیاست وزارت ورزش بر تعطیل کردن ورزش در شرایط بحرانی استوار نبوده است؛ بلکه تلاش شده ورزش به عنوان بخشی از زندگی مردم و عاملی برای ایجاد روحیه و نشاط عمومی، مسیر خود را ادامه دهد.
حالا سوال اینجاست، مشکل اصلی ورزش ایران چیست؟
با وجود چنین کارنامهای، حالا بحثهایی درباره احتمال استیضاح وزیر ورزش و جوانان در مجلس شورای اسلامی مطرح شده است؛ موضوعی که اگرچه حق قانونی نمایندگان مجلس است و اصل نظارت و پرسشگری را نمیتوان زیر سؤال برد، اما این پرسش را نیز به وجود میآورد که در شرایط فعلی، آیا اولویت اصلی کشور باید ایجاد حاشیه و بیثباتی در مدیریت ورزش باشد یا کمک به ادامه روندی که در بسیاری از حوزهها در حال شکلگیری است؟
نمایندگان مجلس حق دارند از وزیر سؤال کنند، عملکرد او را نقد کنند و حتی در صورت وجود تخلف یا ضعف جدی، از ابزارهای قانونی نظارتی استفاده کنند. اما میان «نقد عملکرد» و «رفتار سلیقهای» فاصله زیادی وجود دارد.
اگر قرار است درباره عملکرد یک وزیر تصمیمگیری شود، منطقی است که کارنامه واقعی، آمار، نتایج، میزان تحقق برنامهها و عملکرد مدیریتی او ملاک قرار گیرد، نه اختلافات شخصی، روابط سیاسی یا مسائل مربوط به افراد و مجموعههای خاص.
شفافیت؛ مطالبهای که نباید گزینشی باشد
در همین چارچوب، موضوع شفافیت نیز اهمیت ویژهای پیدا میکند. نمیتوان از یک سو بر ضرورت شفافیت در فرآیندهای انتخاباتی و مدیریتی تأکید کرد و از سوی دیگر، اعلام دلایل رد صلاحیت یا تصمیمات مدیریتی را ذاتاً امری منفی دانست.
شفافیت زمانی معنا پیدا میکند که یک اصل عمومی باشد؛ نه ابزاری که تنها زمانی مورد استقبال قرار گیرد که نتیجه آن مطابق انتظار یک جریان یا فرد خاص باشد.
اگر درباره صلاحیت افراد، تصمیمات مدیریتی یا عملکرد یک مجموعه پرسشی وجود دارد، پاسخ روشن و مستند به آن پرسشها میتواند بسیاری از ابهامات و حاشیهها را از بین ببرد. جامعه ورزشی نیز بیش از هر چیز به همین شفافیت و پاسخگویی نیاز دارد.
کشور با مسائل بزرگتری روبهروست
در شرایطی که کشور با مسائل مهمی همچون برق، گاز، انرژی، تولید، فولاد، اقتصاد و معیشت مردم دست و پنجه نرم میکند، این پرسش قابل طرح است که آیا واقعاً مسئله اصلی کشور در مقطع کنونی، عملکرد وزارت ورزش است؟
بدیهی است ورزش نیز مانند هر حوزه دیگری باید مورد نظارت قرار گیرد و هیچ مدیری نباید خود را از نقد و پرسشگری مصون بداند. اما تفاوت زیادی وجود دارد میان نقدی که برای اصلاح امور انجام میشود و اقدامی که میتواند آرامش یک مجموعه فعال و رو به جلو را بر هم بزند.
ورزش ایران در شرایطی قرار دارد که برای رسیدن به موفقیتهای بزرگتر، بیش از هر چیز به ثبات، برنامهریزی و آرامش نیاز دارد. ورزشکار حرفهای برای رسیدن به المپیک و مسابقات جهانی سالها تمرین میکند و نمیتوان انتظار داشت مدیریت ورزش نیز بدون ثبات و برنامه بلندمدت، به نتایج پایدار برسد.
رضایت رهبری از عملکرد ورزش؛ یک پیام مهم
در آخرین دیدار رهبر شهید با قهرمانان و مدالآوران نیز از عملکرد ورزش در دوره اخیر با تعابیری مثبت یاد شد و عملکرد ورزش کشور تاریخی توصیف شد.
رهبر شهید ایران در آخرین دیدار با قهرمانان فرمود: در کشور ما برخی بخشها پیشرفت جهشی داشتند که یکی از آنها ورزش است. آنچه که امسال (سال گذشته) به نمایش درآمد، در تاریخ ورزش کشور بیسابقه بوده است.
با این حال مگر میتواند نسبت به این فرمایشات بیتفاوت بود؟!
اگر مجموعه ورزش در سالهای اخیر توانسته است در عرصههای مختلف مدالآوری، توسعه زیرساخت، ورزش بانوان، دیپلماسی ورزشی و حمایت از قهرمانان کارنامهای قابل دفاع ارائه کند، طبیعی است که ارزیابی عملکرد وزیر نیز باید بر مبنای مجموعه این دستاوردها صورت گیرد.
نقد آری؛ حاشیهسازی نه
هیچکس مخالف نقد نیست، اتفاقا نقد منصفانه و سازنده میتواند به اصلاح نقاط ضعف و تقویت نقاط قوت کمک کند اما نقد زمانی سازنده است که بر پایه واقعیت، آمار و عملکرد باشد نه بر اساس روابط، رفاقتها و اختلافات فردی.
نباید به خاطر رفاقت یا اختلاف میان چند نفر در مجلس، عملکرد یک وزارتخانه و تلاش هزاران ورزشکار، مربی، داور و مدیر تحتالشعاع قرار گیرد. همچنین نباید اجازه داد اختلافات مربوط به یک رئیس فدراسیون سابق یا مسائل مدیریتی یک مجموعه خاص، بهانهای برای زیر سؤال بردن کل عملکرد ورزش کشور شود.
انتهای پیام/