به گزارش برنا، هانا مرادی دختر ۱۴ ساله تهرانی، این روزها بخش زیادی از زندگی خود را به ورزش و تنیس روی میز اختصاص داده است. او سخت تمرین میکند و در حالی که بسیاری از همسنوسالانش بخش زیادی از اوقات خود را صرف تفریح میکنند، هانا ساعتهای طولانی در سالن تمرین حضور دارد و رویای قهرمانی را در سر میپروراند.
بزرگترین آرزوی هانا، قهرمانی برای ایران است؛ رویایی که آن را دور از دسترس نمیداند و میگوید هر شب خواب میبیند که در مسابقات جهانی تنیس روی میز پرچم ایران را بالا برده است.
از هانا مرادی ۱۴ ساله حرف میزنیم؛ دختر نوجوانی که از یک سال پیش به صورت حرفهای در رشته تنیس روی میز مشغول تمرین و آمادهسازی خود برای مسابقات کشوری و بینالمللی است. به همین بهانه در ادامه گفتوگویی با او داشتهایم.
اگر بخواهی یک نفر را در تنیس روی میز الگوی خود قرار بدهی، کیست؟
من فن ژندونگ را که به عنوان «پاندای قدرتمند» در تنیس روی میز میشناسند، الگوی خودم قرار دادم. دلایل زیادی برای این کار دارم؛ سبک بازی او و ضربههای فنی که میزند.
فلسفه و طرز فکر فن ژندونگ که میگوید: «من هرگز تسلیم نمیشوم. تا آخرین ضربه، میجنگم.» خیلی روی من تأثیر گذاشت.
تلاش و پشتکار او برای من قابل توجه است. او از یک نوجوان بااستعداد به یکی از بهترینهای تاریخ تبدیل شد، اما این مسیر پر از شکستها و تمرینهای سخت بود.
او در تمام جنبههای بازی، از سرویس و دریافت گرفته تا حمله، دفاع و حرکت پا، مهارت بالایی دارد.مدیریت استرس هم یکی دیگر از ویژگیهای اوست. او در فشارهای بزرگ، مثل فینال المپیک، خونسردترین بازیکن زمین است.
احترام به حریف نیز برای من مهم است. او همیشه پس از هر مسابقه، حتی پس از باخت، به حریف خود احترام میگذارد.
فکر میکنی بتوانی یک روز به تیم ملی برسی؟
هر ورزشکار حرفهای یکی از اهداف اصلی که در ورزش به دنبال آن است، عضویت در تیم ملی است. بدون شک این رویای ورزشی من هم است. البته که راه بسیار سخت و طولانی است و این افتخار برای لایقترین افراد است. امیدوارم با تلاش و تمرکز فراوانی که دارم به این هدف برسم.
رویایت در تنیس روی میز چیست؟
رویای من در تنیس روی میز که البته ترجیح میدهم به آن هدف بگویم، حضور در المپیک است و البته کسب مدال در آن.ما در پینگپنگ ایران، لژیونرهای زیادی داریم. آیا تو هم میتوانی یک روز لژیونر بشوی؟
قطعاً من لژیونر میشوم. این بخشی از اهداف میانمدت من است. بخشی از راه رسیدن به هدف المپیک، کسب تجارب حرفهای در لیگهای حرفهای اروپایی است.
ندا شهسواری یک بار به عنوان یک بانوی تنیس روی میز ایران توانسته پرچمدار المپیک شود. تو هم میتوانی به این افتخار برسی یا نه؟
در مورد پرچمدار کاروان ایران، قطعاً این آرزوی هر ورزشکاری است، اما تصمیمگیری در این مورد با مسئولین ورزشی کشور است. البته که این وظیفه بر عهده ورزشکاران پیشکسوتتر است. این موضوع مربوط به آینده است و همان زمان بررسی میکنم.
به عنوان یک ورزشکار تازهنفس، در پایان حرفی برای گفتن داری؟
اولین بار که با تنیس روی میز آشنا شدم در سن ۹ سالگی بود. یک باشگاه نزدیک خانه ما بود و مادرم من را آنجا ثبتنام کرد. زیر نظر یکی از مربیان ارزشمند ایران، آقای میثم زنگنه، آموزش پایه گذراندم.بعد از یک وقفه کوتاه که رفتم رشته ورزشی شنا، دوباره به ورزش تنیس روی میز برگشتم و در سالن شماره یک حجاب، هیأت تنیس روی میز استان تهران، زیر نظر سرکار خانم سلیمی مشغول آموزش شدم و دیگر تنیس روی میز را رها نکردم.
در این مدت زیر نظر اساتید گرانقدر آقای رضا میر الماسی، از مفاخر تنیس روی میز ایران و از مدیران مجرب این ورزش، آقای سیامک جعفری از قهرمانان سابق ایران، آقای ایمان فرتاب، مربی جوان با سالن حرفهای مناسب قهرمانی، سرکار خانم حوری آقامیری از مربیان ارزشمند تیم ملی ایران، آقای محمد گروسی، سرکار خانم آناهید افشارپور، سرکار خانم سروری از تأثیرگذارترین افراد در تنیس روی میز، آقای عرشیا احدیزاده که از مربیان جوان و آیندهدار ورزش تنیس روی میز با صفاتی نظیر دلسوز و متعهد هستند و در حال حاضر زیر نظر ایشان مشغول تمرین حرفهای هستم، سرکار خانم الناز دبیری از مربیان ارزشمند پاراتنیس و آقای محمد باقری از قهرمانان پیشکسوتان تهران آموزش دیدم.
همچنین از آقای کوروش عبداللهی، یکی از علمیترین مردان تنیس روی میز، به خاطر آنالیز دقیق بازیهای من در تمام بخشهای تمرینی و مسابقات و همچنین از مشاوره و راهنماییهای استاد عزیز، جناب آقای سعید منتص.
انتهای پیام/