به گزارش برنا از اصفهان، در شبی که اعداد و ارقام در فولادشهر به سود آبیپوشان پیکان روایت میشد، سبزپوشان ذوبآهن با تکیه بر نبض بازی و ضربآهنگی که در دقایق پایانی پیدا کردند، ثابت کردند که فوتبال، نه در تسلطِ طولانی بر توپ، بلکه در لحظهٔ طلایی تمامکنندگی خلاصه میشود.
در اصفهان، جدال میان دو رویکرد متفاوت بود. پیکان با مالکیت ۵۶ درصدی، سعی داشت بازی را رهبری کند و با ثبت ۱۱ شوت در مجموع، فشار مستمری را بر دفاع ذوبآهن تحمیل کرد. در سوی دیگر، ذوبآهن با مالکیت ۴۴ درصدی، با صبوری، منتظر فرصت بود تا کار را تمام کند.
نگاهی دقیق به آمار، پارادوکسِ این بازی را عیان میکند؛ با اینکه پیکان ۵ شوت خارج از چارچوب و ۳ شوت بلوکهشده داشت، اما ذوبآهنِ هوشمند، در همان ۶ تلاشِ خود، به اندازه حریف (۳ شوت) توپ را در چارچوب قرار داد. پیکان، در تلهٔ حملات بیثمر گرفتار شده بود؛ جایی که ۳ ضربه ی در چارچوب آنها با ۳ سیو گلر ذوبآهن مهار شد، اما در آن سو، ذوبآهن با ۴ کرنر ارسالی نشان داد که در ضربات ایستگاهی و توپهای ارسالی، برتری نامحسوسی بر پیکان دارد.
نقطهٔ اوج این تقابل، در دقیقه ۹۸ بود. جایی که تمام آمار مالکیت ۵۶ درصدی پیکان در برابر یک چرخش و ضربه رنگ باخت. فرشید اسماعیلی نه با تکیه بر آمار، که با تکیه بر تسلط بر لحظه، دروازه را گشود. این گل، نقطهٔ پایان صبوری سبزپوشان بود؛ یک پیروزی ۱ بر ۰ که ذوبآهن را ۶ امتیازی کرد و پیکان را با ۵ امتیاز و انبوهی از آمار مالکیت که دیگر کاربردی نداشت، به خانه فرستاد.
انتهای پیام