به گزارش برنا، بارسلونا فصل را با چهار پیروزی متوالی آغاز کرده و در صدر جدول لالیگا ایستاده است؛ اما چیزی که بیش از نتایج توجهها را جلب میکند، شکل بازی این تیم است. پیروزی ۵ بر صفر برابر والنسیا تنها یک برد پرگل نبود؛ نمایشی بود که در آن تقریبا هر بخش از ساختار هجومی بارسا در خدمت دیگری قرار گرفت. چهار گلزن متفاوت و نقشآفرینی چند بازیکن در خلق موقعیت، تصویری از تیمی ارائه کرد که برای رسیدن به دروازه حریف الزاما به یک مسیر مشخص وابسته نیست.
فلیک برای این مسابقه تیمش را با آرایش ۴-۳-۳ به زمین فرستاد؛ خوان گارسیا درون دروازه قرار گرفت و خط دفاعی را اریک گارسیا، پائو کوبارسی، جرارد مارتین و ژاوی اسپارت تشکیل دادند. در میانه میدان نیز رودری در کنار پدری و فرمین لوپز قرار گرفت؛ ترکیبی که از همان ابتدا نشان میداد بارسلونا قصد دارد کنترل بازی را در اختیار بگیرد و فاصله بین خط میانی و حمله را کاهش دهد. در خط جلو هم لامین یامال، رافینیا و آنتونی گوردون قرار داشتند.
نکته مهم در این ساختار، حضور همزمان رودری و پدری بود. ورود رودری به ترکیب اصلی یکی از مهمترین تغییرات بارسلونا در فصل جدید محسوب میشود؛ بازیکنی که میتواند تعادل بیشتری به تیم بدهد و آزادی عمل بیشتری برای بازیکنانی مانند پدری ایجاد کند. در مقابل، فرمین لوپز نشان داد چرا فلیک همچنان روی تواناییهای او حساب ویژهای باز کرده است. این هافبک اسپانیایی نهتنها گل دوم تیمش را به ثمر رساند، بلکه در جریان بازی دو پاس گل نیز ثبت کرد و یکی از موثرترین بازیکنان زمین بود.
در سمت راست، لامین یامال بار دیگر همان بازیکنی بود که بارسلونا برای تغییر جریان مسابقه به او احتیاج دارد. ستاره جوان کاتالانها دو گل به ثمر رساند؛ یکی در دقیقه ششم و دیگری در دقایق پایانی بازی. یامال در کنار رافینیا و گوردون، عرض لازم را به خط حمله داد و همین مسئله باعث شد مدافعان والنسیا نتوانند تمام تمرکز خود را روی مهار یک بازیکن بگذارند. رافینیا نیز که بازوبند کاپیتانی را بر بازو داشت، گل سوم را به ثمر رساند تا نقش او در ساختار هجومی بارسا همچنان پررنگ باقی بماند.
این همان نقطهای است که میتوان تفاوت بارسلونای فعلی با تیمی که در فصلهای گذشته به دنبال یک شماره ۹ کلاسیک میگشت را دید. فلیک حالا بازیکنانی دارد که میتوانند از چند منطقه مختلف وارد محوطه جریمه شوند. یامال از راست، رافینیا از سمت دیگر، فرمین از عمق و پدری از خط دوم میتوانند تهدید ایجاد کنند. حتی رودری نیز میتواند از پشت محوطه در فرآیند حمله مشارکت داشته باشد. در چنین ساختاری، مهاجم نوک دیگر تنها منبع گل نیست؛ بلکه یکی از قطعات یک پازل بزرگتراست.
البته یک بازی نمیتواند تمام نقاط ضعف یک تیم را پنهان کند. فلیک پس از این پیروزی نیز تاکید کرد که بارسلونا هنوز جای پیشرفت دارد و صرفا به خاطر یک نمایش درخشان نباید تصور کرد همه مشکلات برطرف شدهاند. این موضوع بهخصوص با نزدیک شدن به لیگ قهرمانان اهمیت بیشتری پیدا میکند؛ جایی که حریفان اجازه نمیدهند بارسلونا با چنین آزادی عملی در یک سوم هجومی بازی کند.
با این حال، شروع فصل برای مدافع عنوان قهرمانی اسپانیا تقریبا ایدهآل بوده است. چهار بازی، چهار پیروزی و ۱۲ امتیاز، همراه با ۱۷ گل زده و تنها دو گل خورده، آماری است که نشان میدهد بارسلونا خیلی زود خودش را در قامت یکی از مدعیان اصلی تکرار قهرمانی قرار داده است. شکست رئال مادرید مقابل بتیس نیز فاصله بارسا با رقیب سنتیاش را بیشتر کرده است.
حالا سوال اصلی برای فلیک دیگر این نیست که چه کسی باید گل بزند؟ سوال این است که چگونه میتوان این تنوع هجومی را در طول یک فصل طولانی حفظ کرد. اگر پاسخ این سوال مثبت باشد، بارسلونا میتواند فصل جدید را نه با تکیه بر یک ستاره، بلکه با اتکا به مجموعهای از بازیکنان تعیینکننده دنبال کند؛ تیمی که در آن هر حمله میتواند از یک نقطه متفاوت آغاز شود و همین غیرقابلپیشبینی بودن، شاید بزرگترین برگ برنده آبیواناریها باشد.
گزارش: ترنم کشاورز
انتهای پیام/