به گزارش خبرگزاری برنا از خراسان جنوبی؛ معاون گردشگری و سرمایهگذاری ادارهکل میراثفرهنگی، گردشگری و صنایعدستی خراسان جنوبی گفت، عملیات اجرایی بزرگترین قوس خشتی کشور با هدف پژوهش و شناخت ظرفیتهای سازههای خشت و گلی و با رویکرد ارزیابی کارایی این مصالح در معماری مدرن اجرایی شده است. عرب افزود: نکته حائز اهمیت در این طرح، ساخت سازه بدون استفاده از کوچکترین افزودنی صنعتی و با اتکا به دانش بومی و مهندسی خاک بوده است.
معاون گردشگری و سرمایهگذاری ادارهکل میراثفرهنگی، گردشگری و صنایعدستی خراسان جنوبی افزود: با توجه به این نکته که ایران بیشتر توسط خاک، شن، ماسه، سنگ پوشیده شده در معماری ایرانی از خشت و گل یا آجر به نحو فوق العادهای استفاده شده و روش آجرچینی بیشتر ساختمانها، همانند سایر نقاط جهان هستند با این تفاوت که سازههای خاص ایرانی در گذشته با هندسههای فوق العاده زیبا و باورنکردنی ساخته شدند.
عرب افزود: عملیات اجرایی بزرگترین قوس خشتی با مصالح کاملا ارگانیک و بدون استفاده از مصالح صنعتی (صرفاً خشت و گل) در دومین روستای جهانی گردشگری ایران با همکاری به همت پژوهشکده معماری خاک اصفهک (E.M.C) به سرپرستی پویا خزائلی و همت تلاش تعدادی از جوانان اصفهک و در واقع تلفیق علم و تجربه بعد از گذشت دو سال به پایان رسید.
عرب گفت: این سازه که دهانهای به عرض ۹ متر و ارتفاع ۷ متر دارد، یک سازه ۱۰۰ در صد زیستمحیطی است که توانسته پیوندی میان علم روز و تجربه گذشتگان ایجاد کند.
معاون گردشگری و سرمایهگذاری ادارهکل میراثفرهنگی، گردشگری و صنایعدستی خراسان جنوبی از تهیه یک مستند ۴۰ دقیقهای از تمامی مراحل طراحی، آزمایشهای لرزهنگاری و ساخت این پروژه خبر داد و گفت: این مستند به عنوان نماینده جمهوری اسلامی ایران در یک پروژه مستند ۱۲۰ دقیقهای جهانی با موضوع معرفی سازههای سنتی و بومی که شامل نمونههایی از فرانسه و اتریش نیز هست، گنجانده شده و اکنون آماده ارسال است.
عرب افزود: این قوس خشتی علاوه بر جنبه پژوهشی، به عنوان یک المان معماری فاخر در روستای جهانی اصفهک، کاربری فرهنگی نیز خواهد داشت و فضای مناسبی برای برگزاری رویدادهایی همچون تئاتر و نمایشهای آیینی خواهد بود.
عرب با انتقاد از حرکتهای عجولانه به سمت مدرنیته و استفاده از مصالح ناهمگون که منجر به تخریب محیطزیست میشود، افزود: فعالیتهای پژوهشکده اصفهک، الگویی موفق از حفظ اصالتهاست.
این روستا با تکیه بر فرهنگ بومی و مشارکت مثالزدنی اهالی در مرمت بافت تاریخی (ثبت شده با شماره ۳۱۳۳۶ در فهرست آثار ملی) و احیای مشاغل سنتی، توانست به عنوان دومین روستای جهانی گردشگری ایران در سازمان جهانی گردشگری ثبت شود.