به گزارش خبرگزاری برنا از یزد، یک زمانی کافی بود در روزهای نزدیک به بازگشایی مدارس، سری به فروشگاههای لوازمالتحریر بزنیم تا صدای گریه دانشآموزانی را بشنویم که همراه خانوادههایشان برای خرید آمده بودند؛ کودکانی که با اصرار و اشک، مداد رنگی، دفتر، کیف یا وسیلهای بیشتر میخواستند و گاهی والدین را برای خرید آنچه دوست داشتند، همراه میکردند.
اما امروز، در همین روزهایی که بوی مهر و مدرسه در شهر پیچیده است، صحنههایی دیگر نیز در سکوت شکل میگیرد؛ اشکهای پنهانی پدران و مادرانی که در میان قفسههای رنگارنگ لوازمالتحریر، به قیمتها نگاه میکنند و حساب و کتابشان به خریدهای ضروری فرزندانشان نمیرسد.
برای بسیاری از خانوادهها، آغاز سال تحصیلی دیگر تنها به معنای آماده کردن فرزند برای نشستن پشت نیمکت مدرسه نیست؛ بلکه با دغدغه تأمین هزینههایی همراه شده که هر سال سنگینتر از گذشته به نظر میرسند. قیمت بالای دفتر، مداد، خودکار، کیف، کفش و دیگر لوازم مورد نیاز، در کنار ضرورت تهیه دستکم وسایل اولیه برای تحصیل، فشار قابل توجهی بر بودجه خانوار وارد میکند.
این فشار البته تنها به خرید لوازمالتحریر محدود نمیشود. شهریههای مدارس غیردولتی، هزینه سرویس رفتوآمد و برخی کمکهزینههایی که در مدارس دولتی از خانوادهها مطالبه میشود، مجموعهای از هزینهها را پیش روی والدین قرار داده است؛ هزینههایی که شاید هر کدام بهتنهایی قابل مدیریت باشند، اما در کنار یکدیگر، تأمین نیازهای تحصیلی فرزندان را برای برخی خانوادهها دشوار میکنند.
در چنین شرایطی، نباید از یاد برد که پشت هر دانشآموز، خانوادهای ایستاده است که ممکن است تمام توان خود را برای فراهم کردن حداقل امکانات آموزشی فرزندش به کار گرفته باشد. گاهی یک دفتر ساده، یک بسته مدادرنگی یا یک کیف مدرسه برای کودکی که چشمانتظار آغاز سال تحصیلی است، معنایی فراتر از یک وسیله آموزشی دارد؛ نشانهای از توجه، همراهی و فرصت برابر برای یادگیری.
در کنار ضرورت توجه مسئولان و مجموعههای آموزشی به وضعیت اقتصادی خانوادهها، امروز بیش از هر زمان دیگری نقش خیرین و نیکوکاران اهمیت پیدا میکند. تهیه و توزیع بستههای حمایتی لوازمالتحریر برای دانشآموزان کمبضاعت، اقدامی ارزشمند است که میتواند بخشی از دغدغه خانوادهها را کاهش دهد و لبخند را جایگزین نگرانی روزهای آغاز مدرسه کند.
البته این حمایتها زمانی اثرگذاری بیشتری خواهند داشت که با شناسایی دقیق دانشآموزان نیازمند، حفظ کرامت خانوادهها و پرهیز از هرگونه نگاه ترحمآمیز همراه باشند. کمک به تحصیل کودکان، تنها تأمین چند قلم وسیله نیست؛ بلکه سرمایهگذاری برای آینده جامعه و پاسداشت حق آموزش است.
آغاز سال تحصیلی باید فرصتی برای شوق آموختن، دیدار دوستان و ساختن خاطرات شیرین کودکی باشد، نه زمانی برای پنهان کردن اشک والدینی که از تأمین هزینههای مدرسه درماندهاند. شاید نتوان همه مشکلات اقتصادی خانوادهها را یکشبه برطرف کرد، اما میتوان با همدلی، مسئولیتپذیری و مشارکت خیرین، بخشی از این بار را از دوش آنان برداشت؛ تا هیچ کودکی به دلیل ناتوانی مالی خانواده، با نگرانی و احساس کمبود راهی مدرسه نشود.