رضا لاریپور، مشاور رئیسکل و سخنگوی سازمان نظام پزشکی کشور، در گفتوگو با خبرنگار برنا درباره نحوه تشخیص قصور پزشکی اظهار کرد: تشخیص اینکه در روند درمان یک بیمار اصول پزشکی رعایت شده یا خیر، موضوع سادهای نیست و به دلیل تخصصی و علمی بودن حوزه پزشکی، باید بر اساس منابع معتبر، رفرنسها، کتب درسی و مقالات علمی همان حوزه مورد بررسی قرار گیرد.
وی بیان کرد: متخصصان هر حوزه بر اساس دانش و تجربه خود نظرات تخصصی ارائه میکنند، اما آنچه در نهایت میتواند مبنای تصمیمگیری قرار گیرد، نظر کارشناسی و مستنداتی است که بر اساس موازین علمی و حرفهای ارائه میشود.
لاریپور با اشاره به اینکه گاهی برخی عوارض درمان از سوی بیماران به عنوان قصور پزشکی تلقی میشود، توضیح داد: همه عوارضی که در جریان درمان یا جراحی ایجاد میشوند الزاماً ناشی از خطای پزشک نیستند. برخی عوارض، جزو عوارض شناختهشده و اجتنابناپذیر بعضی اعمال جراحی هستند و ممکن است حتی با وجود انجام صحیح اقدامات پزشکی نیز رخ دهند.
سخنگوی سازمان نظام پزشکی کشور ادامه داد: برای مثال، ممکن است در یک عمل جراحی مغز و اعصاب، بیمار پس از جراحی با عوارضی مانند فلج مختصر یا افتادگی پلک مواجه شود. چنین عوارضی لزوماً به معنای خطای جراح نیست و باید مشخص شود که آیا عارضه ایجادشده در چارچوب عوارض شناختهشده آن عمل قرار دارد یا ناشی از رعایت نکردن موازین حرفهای بوده است.
وی تصریح کرد: در مقابل، اگر در بررسی کارشناسی مشخص شود که خطایی برخلاف موازین علمی و نظامات حرفهای رخ داده و این خطا قابل انتساب به پزشک باشد، موضوع میتواند منجر به مسئولیت پزشک شود و برای او مجازاتهای قانونی در نظر گرفته شود.
لاریپور با اشاره به تعدد مراجع رسیدگی به شکایتهای پزشکی گفت: افراد در صورت بروز مشکل میتوانند از مسیرهای مختلف موضوع را پیگیری کنند و در نهایت آنچه در رسیدگی اهمیت دارد، ادله و نظریات کارشناسی حوزه سلامت است که مشخص کند آیا قصور یا تخلفی اتفاق افتاده است یا خیر.
وی همچنین درباره برداشتهای عمومی از عملکرد برخی پزشکان اظهار کرد: گاهی به دلیل اینکه برخی متخصصان کمتر در معرض دید مستقیم بیمار قرار دارند، ممکن است تصوراتی درباره عملکرد آنها شکل بگیرد، در حالی که ذهنیت افراد یا گفتههای دیگران نمیتواند مبنای صدور حکم قرار گیرد.
سخنگوی سازمان نظام پزشکی کشور تأکید کرد: آنچه برای رسیدگی قضایی و حرفهای اهمیت دارد، وجود ادله کافی درباره خطایی است که بر اساس موازین علمی و نظامات حرفهای باید انجام میشده، اما انجام نشده است.
افزایش تمایل نیروهای درمانی به مهاجرت
لاریپور در بخش دیگری از این گفتوگو با اشاره به موضوع مهاجرت پزشکان و کادر درمان گفت: در سالهای گذشته تمایل به مهاجرت در میان نیروهای حوزه سلامت افزایش پیدا کرده است و نمیتوان کاهش مقطعی برخی آمارها را به معنای کاهش تمایل افراد به مهاجرت تلقی کرد.
وی افزود: بخشی از کاهش آمار خروج از کشور در مقاطعی میتواند ناشی از افزایش هزینههای مهاجرت و شرایط اقتصادی و همچنین دشوارتر شدن پذیرش نیروهای پزشکی در کشورهای مقصد باشد. کشورهای مختلف برای پذیرش نیروهای حوزه سلامت، بهویژه در سالهای اخیر، شرایط و آزمونهای متعددی را در نظر گرفتهاند.
لاریپور با اشاره به تغییر الگوی مهاجرت در میان گروههای پزشکی گفت: در سالهای گذشته پزشکان عمومی در شمار گروههایی بودند که بیشترین تمایل به مهاجرت داشتند، اما اکنون متخصصان نیز تمایل قابل توجهی برای خروج از کشور دارند.
وی ادامه داد: در کنار پزشکان، گروههایی مانند ماماها و داروسازان که در گذشته سهم کمتری در روند مهاجرت داشتند نیز اکنون با افزایش درخواست برای مهاجرت مواجه شدهاند.
سخنگوی سازمان نظام پزشکی کشور خاطرنشان کرد: یکی از نشانههای این روند، افزایش درخواست برای دریافت گواهی حسن سابقه یا گوداستندینگ است؛ گواهیای که معمولاً از مدارک مورد نیاز نیروهای پزشکی برای ادامه فعالیت حرفهای در کشورهای دیگر محسوب میشود.
انتهای پیام/