به گزارش خبرگزاری برنا از قزوین؛ سوارکاری برای بسیاری از افراد ورزشی پرهیجان و جذاب است، اما برای مهنا حسینی داستان متفاوتی دارد؛ داستانی که از یک گاز گرفتن آغاز شد و به عشقی ماندگار به اسب و سوارکاری انجامید.
در یک سال اخیر و با حضور بهزاد درویشی در مسئولیت ریاست هیئت سوارکاری استان قزوین، برنامهریزی منسجمتری برای توسعه این رشته و جذب علاقهمندان بیشتر در استان دنبال شده است؛ موضوعی که حضور پررنگتر نونهالان، نوجوانان و جوانان در مسابقات و تمرینات سوارکاری را به همراه داشته است.
در مسابقات پرش با اسب و شوهای سواره نیز حضور دختران و پسران نونهال و نوجوان بیش از گذشته به چشم میخورد؛ نسلی که میتواند پشتوانه تیمهای پایه و آینده سوارکاری استان باشد.
برگزاری مسابقات پرش با اسب در باشگاه سوارکاری البرز فرصتی شد تا با دو نونهال سوارکار گفتوگو کنیم و از تجربه و علاقه آنها به این رشته بپرسیم.
یکی از آنها «مهنا حسینی» است؛ دختر ۱۳ سالهای که کلاس هفتم تحصیل میکند و از شش سالگی سوارکاری را آغاز کرده است.
یک گاز اسب و شروع یک علاقه
مهنا در گفتوگو با خبرنگار ورزشی برنا از روزی میگوید که مسیر زندگی ورزشیاش را تغییر داد.
او اظهار داشت: من از شش سالگی سوارکاری را آغاز کردم و این علاقه از روزی شروع شد که برای نخستین بار سوار درشکه شدم. هنگام پیاده شدن، اسب دستم را گاز گرفت، اما به جای اینکه ناراحت یا از اسب بترسم، برعکس به اسب علاقهمند شدم.
این نونهال سوارکار ادامه داد: با همان یک گاز اسب به سوارکاری علاقه پیدا کردم و در شهریور سال ۱۳۹۹ سوارکاری را با اسبی به نام «پونی» شروع کردم و به مرور با اسبهای بزرگتر هم سوارکاری کردم.
مهنا حالا چند سالی است که تمرین میکند و تجربه حضور در مسابقات را نیز به دست آورده است.
او درباره موفقیتهای خود گفت: تاکنون در مسابقات تشویقی نونهالان شرکت کردهام و یک بار درساژ قهرمان شدهام و یک بار نیز به مقام دوم رسیدهام.
«از اسب نترسید، با آن دوست شوید»
وقتی از مهنا میپرسیم چگونه میتوان به سوارکاری علاقهمند شد، پاسخ سادهای دارد؛ ترس را کنار بگذارید.
او معتقد است: اسبها خیلی زود با انسان ارتباط برقرار میکنند و به بچهها توصیه میکنم از اسب نترسند. دوستی با اسب خیلی قشنگ و لذتبخش است.
این سوارکار نونهال افزود: اگر کسی سوارکاری را شروع کند و حتی یک بار تمرین و تجربه کند، حتماً به این ورزش علاقهمند میشود و دیگر آن را رها نمیکند.
از اسب افتادم، دستم شکست اما سوارکاری را رها نکردم
سوارکاری در کنار جذابیت و هیجان، ورزشی است که رعایت اصول ایمنی در آن اهمیت زیادی دارد؛ موضوعی که مهنا پس از تجربه یک حادثه، آن را بیشتر از گذشته جدی گرفته است.
او گفت: سال گذشته یک بار از اسب افتادم و دستم شکست و سه ماه از تمرین دور بودم، اما دوباره ورزش را ادامه دادم. این اتفاق باعث شد بیشتر احتیاط کنم و استفاده از کلاه ایمنی و لباس مخصوص را جدی بگیرم.
مهنا تأکید کرد: سوارکاری ورزشی قابل پیشبینی نیست و همیشه باید نکات ایمنی را رعایت کنیم. استفاده از کلاه و شلوار مخصوص سوارکاری ضروری است تا احتمال آسیبدیدگی کاهش پیدا کند.
سوارکاری به درسهایم هم کمک کرده است
این نونهال قزوینی درباره هزینههای این رشته نیز گفت: وسایل سوارکاری گران است، اما چون به این ورزش علاقه داریم باید آنها را تهیه کنیم.
او البته از تأثیر سوارکاری بر تحصیلش نیز سخن گفت و افزود: خوشحالم که سوارکاری باعث شده درسم بهتر شود. البته از ابتدا دانشآموز خوبی بودم و سوارکاری به درسهایم لطمه نزده، بلکه حتی کمک کرده نمرات بهتری بگیرم.
هدفم حضور در مسابقات جهانی است
مهنا برای آینده ورزشی خود نیز هدف مشخصی دارد؛ حضوری که ابتدا از مسابقات کشوری آغاز شود و در ادامه به عرصههای بینالمللی برسد.
او اظهار داشت: هدفم این است که در مسابقات کشوری و سپس در مسابقات جهانی در رده ۱۵۰ حضور پیدا کنم و حتماً به این هدف خواهم رسید.
این سوارکار نونهال ادامه داد: اگر تمریناتم را بیشتر کنم و زیر نظر مربیان شاخص بومی تمرین داشته باشم، حتماً میتوانم پیشرفت بیشتری کنم.
مهنا در حال حاضر سه روز در هفته تمرین میکند و هر جلسه یک ساعت زمان میگذارد، اما خودش معتقد است برای حضور در مسابقات حرفهای این میزان تمرین کافی نیست.
او گفت: برای شرکت در مسابقات باید میزان تمریناتم را بیشتر کنم و امیدوارم بتوانم با تمرین بیشتر به اهدافم برسم.
«اسبهای بهتر و مانژهای بزرگتر میخواهیم»
مهنا در پایان یک درخواست هم برای توسعه سوارکاری در قزوین دارد؛ امکاناتی که به اعتقاد او میتواند زمینه رشد بیشتر استعدادهای این رشته را فراهم کند.
او اظهار داشت: امیدوارم اسبهای بهتری وارد قزوین شود و مانژهای سوارکاری نیز بزرگتر شوند تا بتوانیم کیفیت تمرینات و سطح سوارکاری خود را افزایش دهیم.
نسلی که آینده سوارکاری قزوین را میسازد
داستان مهنا حسینی تنها روایت علاقه یک دختر ۱۳ ساله به اسب و سوارکاری نیست؛ بلکه نمونهای از نسلی است که میتواند آینده این رشته را در قزوین شکل دهد.
حضور نونهالان و نوجوانان در عرصه ورزش، بهویژه رشتهای مانند سوارکاری که نیازمند آموزش مستمر، تجربه و تربیت تدریجی ورزشکار است، میتواند زمینه شکلگیری تیمهای پایه و پشتوانهسازی برای ردههای بالاتر را فراهم کند.
تداوم برنامههای آموزشی، برگزاری مسابقات و شوهای سواره و فراهم کردن امکانات مناسب میتواند فرصت بیشتری برای شناسایی استعدادهای این رشته ایجاد کند؛ استعدادهایی مانند مهنا که علاقهشان گاهی از یک اتفاق ساده آغاز میشود اما با آموزش و تمرین میتواند به یک مسیر حرفهای و ورزشی تبدیل شود.
گفتگو:محمدرضا جباری
انتهای پیام