به گزارش خبرگزاری برنا از قم، بلافاصله بعد از استعفای پیام جوادیان از مسئولیت خود در شهرداری قم و موافقت دیرهنگامِ دکتر عظیمی با این استعفا، ایشان از سوی شهرداری کلانشهر اصفهان به سمت مدیرعامل سازمان سیما،منظر و فضای سبز نصف جهان منصوب شد. این انتصاب فوری نشان داد هنوز در کشور مدیران توانمند شناسی وجود دارند که از پتانسیل و ظرفیت مدیران هنرمند و خلاق استفاده کنند. اینکه چه عواملی باعث شد مدیریت شهری قم از حضور یک مدیر توانمند و باتجربه محروم شود، داستانی مفصل است که باید در فرصتی مناسب و بهطور دقیق مورد بررسی قرار گیرد.
یازده سال خدمت ماندگار و تبدیل کویر قم به شهری سرسبز، آن هم در اقلیمی خشک و کمآب، کاری کارستان بود. اگر نیمنگاهی به وضعیت فضای سبز قم در دو دهه قبل بیندازیم، عملاً نشانی از پارکهای مدرن و پیشرفته در شهر دیده نمیشد؛ مخصوصاً پس از تخریب باغ سالاریه، که داشتن بوستانهای بزرگی چون علوی و غدیر را به رویایی دستنیافتنی تبدیل کرده بود.
حرکت عمرانی قم اگرچه با حضور مهندس عابدینیپور کلید خورد و با آمدن دلبری و توجه ویژهی ایشان به مقولهی فضای سبز شتاب گرفت، اما حضور یکدههی دکتر سقائیاننژاد بود که قم را بهعنوان یک کلانشهر مدرن در کانون توجه دولتمردان قرار داد. در این بستر، مسئولیت پیام جوادیان در حوزه فضای سبز، نقطهی عطفی شد بر «کویریزدایی» از قم و تبدیل این شهر خشک به بوستانی شهری و سرسبز.
کسب عنوان سومین کلانشهر سبز ایران برای قم، برای کسانی که با اقلیم خشک قم آشنا هستند، چیز کمی نیست. افزایش سرانه فضای سبز قم از ۱۳.۹ به ۲۰.۸ مترمربع، گواهی روشن و غیرقابل انکار بر تلاشهای مستمر و برنامهریزیشدهی جوادیان در این مسئولیت خطیر است.
اکنون این پرسش جدی در برابر افکار عمومی و اهالی رسانه قرار دارد: چرا سیستم مدیریت شهری به جای حفظ و ارتقای مدیران توانمند و کارآمد، بهراحتی آنها را از دست میدهد؟ و آیا مدیران جدید قادر خواهند بود این روندِ توسعه فضای سبز را با همان شتاب حفظ کنند، یا باید نگران توقف یا بازگشت به عقب در شاخصها باشیم؟
استعفای پیام جوادیان از مسئولیت سازمان سیما، منظر و فضای سبز شهرداری قم، اگرچه شاید غیرمنتظره باشد، اما آنچه ابهامات بیشتری را برای افکار عمومی و رسانهها ایجاد کرد، چگونگی برگزاری مراسم تودیع و معارفه ایشان بود.
مدیری که با کارنامهای درخشان و عملکردی که مورد اعتراف و تحسین موافقان و مخالفان است، از مسئولیت کنارهگیری میکند؛ چرا باید با مراسمی چنین ساده روبهرو شود؟ آیا شهرداری کلانشهر قم توان مالی برگزاری یک مراسمِ تجلیلِ شایسته را نداشت، یا درک درستی از عظمت اقدامات جوادیان در طول یازده سال را نداشت؟ یا شاید، با نیت کوچک جلوه دادن تلاشهای یازدهساله ایشان، میخواستند به مردم القا کنند که اتفاق خاصی در شهر نیفتاده است؟
در عرف ادبیات دینی، تکریم بزرگان و خادمان از اهمیت ویژهای برخوردار است؛ چنانکه امیرالمؤمنین (ع) میفرماید: «أکرموا کریمَ کلِّ قومٍ و إن خالفکم» (بزرگواران هر قومی را گرامی بدارید، حتی اگر با شما مخالف باشند). همچنین روایت امام رضا (ع) هشدار میدهد که: «مَنْ لَمْ یَشْکُرِ الْمُنْعِمَ مِنَ الْمَخْلُوقِینَ لَمْ یَشْکُرِ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلّ» هر که در برابر نعمتی که مخلوقی به او داده، سپاسگزاری نکند، از خداوند نیز سپاسگزاری نکرده است.
این روایات، هشداری است به مسئولان تا تجلیل از زحمات خادمانِ شهر کریمه را وظیفه خود بدانند. البته تجلیل نباید با تملق و چاپلوسی خلط شود؛ بلکه تجلیلِ هدفمند، فرهنگ خدمت را نهادینه کرده و باعث تشخیص «سره از ناسره» میشود. عدم توجه به این مقوله، پیامدهای منفی جبرانناپذیری برای مدیریت شهری و کشوری خواهد داشت. اختلافات سیاسی نباید مانع از دیده شدن خدمات بزرگان شود؛ چرا که هر خدمتی در این شهر، پیش از آنکه نامی از مدیر یا مسئول بر آن باشد، نام نظام و استان را بر سر زبانها جاری میکند.
انتهای پیام