به گزارش برنا، بیستمین دوره بازیهای آسیایی ناگویا از ۱۹ سپتامبر تا چهارم اکتبر ۲۰۲۶ (۲۸ شهریور تا ۱۲ مهرماه) برگزار میشود و ورزشکاران ۴۵ کشورآسیایی در آن حضور دارند. افتتاحیه مسابقات نیز روز ۱۹ سپتامبر، برابر با ۲۸ شهریور، برگزار خواهد شد.
این تقویم، یک همزمانی معنادار را برای ایران رقم زده است؛ چرا که تنها چند روز پس از آغاز بازیها، هفته دفاع مقدس آغاز میشود؛ هفتهای که در حافظه تاریخی ایرانیان با مفهوم دفاع از سرزمین، ایستادگی، فداکاری و پرچمی گره خورده است که رزمندگان برای حفظ آن ایستادند.
در چنین تقارنی، میتوان ناگویا را نه فقط یک رویداد ورزشی، بلکه نوعی «جبهه ورزش» دید؛ جبههای که البته جنس نبرد در آن متفاوت است. اینجا خبری از سنگر و خاکریز نیست، سلاحها از جنس قدرت بدنی، تکنیک، تمرکز و ارادهاند و میدان نبرد، سالن، پیست، تشک، استخر، زمین و تاتامی است. اما یک عنصر همچنان ثابت میماند: پرچم ایران.
سربازانی با لباس ورزشی
در جبهههای دفاع مقدس، سربازان و رزمندگان برای دفاع از مرزهای ایران و حفظ کیان کشور ایستادند. امروز، ورزشکار ایرانی در میدان بینالمللی مأموریتی متفاوت اما از منظری مشابه بر عهده دارد؛ او باید در برابر رقبای آسیایی قرار بگیرد، برای پیروزی بجنگد و نام ایران را در میان بهترینهای قاره به ثبت برساند.
ورزشکار، سلاحی جز توانایی و آمادگی خود ندارد. ماهها و سالها تمرین، تحمل شکست، مصدومیت، دوری از خانواده و فشار روانی مسابقه، بخشی از مسیری است که او را به لحظهای میرساند که بر سکوی مسابقات میایستد. آن لحظه، شاید تنها چند دقیقه طول بکشد، اما پشت آن سالها تلاش نهفته است.
وقتی سرود جمهوری اسلامی ایران در سالن مسابقات پخش میشود و پرچم سهرنگ کشورمان بالا میرود، دیگر فقط یک ورزشکار روی سکو نیست؛ تصویری از ایران در برابر چشم دیگران ایستاده است.
همین جاست که میتوان میان «سرباز» و «ورزشکار» یک وجه مشترک پیدا کرد: هر دو، در میدان خود، نماینده یک سرزمیناند.
از سنگر تا سکو
دفاع مقدس، روایت مردانی است که برای دفاع از ایران، از آسایش خود گذشتند و به میدان رفتند. ورزش قهرمانی نیز روایت انسانهایی است که برای رسیدن به افتخار، سالها از بسیاری از لذتها و آسودگیهای معمول زندگی فاصله میگیرند.
یک ورزشکار ممکن است سالها هر روز صبح زود از خواب بیدار شود، تمرین کند، رژیم داشته باشد، مسابقه بدهد، شکست بخورد و دوباره از ابتدا آغاز کند. او در نهایت برای چند دقیقه حضور در یک میدان بزرگ، تمام توان خود را جمع میکند.
در دفاع مقدس نیز لحظههای سرنوشتساز، حاصل ماهها و سالها تربیت، آمادگی، ایمان و ایستادگی بود.
البته این دو میدان را نمیتوان یکسان دانست و نباید تفاوت ماهیت جنگ و ورزش را نادیده گرفت. اما در سطح مفهومی، هر دو عرصه میتوانند یک پیام مشترک داشته باشند: ایستادن برای نام و پرچم ایران.
اگر در جبهه جنگ، خاکریز خط مقدم بود، در ورزش میتوان میدان مسابقه را خط مقدم دانست؛ اگر آنجا سرباز با تمام توان از مرزهای کشور دفاع میکرد، اینجا ورزشکار با تمام توان برای اعتبار و افتخار ورزشی کشور رقابت میکند.
ناگویا؛ جایی که پرچمها سخن میگویند
در بازیهای آسیایی، ۴۵ کشور در کنار یکدیگر قرار میگیرند. پرچمها کنار هم به اهتزاز درمیآیند و ورزشکاران هر کشور تلاش میکنند نام خود را در میان بهترینهای آسیا ثبت کنند.
در چنین فضایی، پرچم بیش از یک تکه پارچه است. نشانه هویت است؛ نشانه کشوری که ورزشکار از آن آمده و مردمی که در خانه مسابقه او را دنبال میکنند.
برای ورزشکار ایرانی نیز لحظه ورود به میدان، فقط آغاز یک مسابقه نیست. پشت آن، خانوادهای قرار دارد که سالها از او حمایت کرده، مربیانی که برای موفقیتش زحمت کشیدهاند و مردمی که چشم به نتیجه او دوختهاند.
و درست به همین دلیل است که هر ورزشکار کاروان ایران را میتوان «سرباز پرچم» دانست؛ سربازی که به جای اسلحه، مدال و رکورد و پیروزی در اختیار دارد و به جای خاکریز، در میدان رقابت میایستد.
هفته دفاع مقدس در کنار روزهای رقابت
همزمانی بازیهای آسیایی با هفته دفاع مقدس، فرصت مناسبی برای یادآوری یک مفهوم مهم است: دفاع از ایران شکلهای مختلفی دارد.
گاهی دفاع، در مرزهای کشور و در برابر دشمن مسلح اتفاق میافتد؛ گاهی در کلاس درس، آزمایشگاه، میدان علم، عرصه فرهنگ و گاهی نیز در میدان ورزش.
ورزشکار ایرانی در ناگویا قرار نیست با جنگافزار از کشور دفاع کند. مأموریت او این است که بهترین عملکرد ممکن را ارائه دهد؛ رکورد بزند، حریفش را شکست دهد، روی سکو برود و پرچم ایران را بالا ببرد.
شاید به همین دلیل، تصویر یک ورزشکار ایرانی روی سکوی قهرمانی در روزهای هفته دفاع مقدس، میتواند معنایی فراتر از یک مدال داشته باشد؛ تصویر جوانی که در میدان خود ایستاده، تلاش کرده و برای نام ایران جنگیده است.
در تقویم امسال، فاصله میان افتتاحیه بازیهای آسیایی و آغاز هفته دفاع مقدس بسیار کوتاه است. این نزدیکی زمانی میتواند دو تصویر را در کنار یکدیگر قرار دهد: تصویر رزمندهای که در جبهه برای ایران ایستاد و تصویر ورزشکاری که هزاران کیلومتر دورتر، در ناگویا، با پیراهن تیم ملی برای همان نام رقابت میکند.
یک پرچم، دو جبهه
کاروان ایران در ناگویا، در روزهایی وارد میدان میشود که کشور بار دیگر خاطرات دفاع مقدس را مرور میکند. شاید این همزمانی، بهترین فرصت باشد برای اینکه ورزشکاران را نه صرفاً مدعیان مدال، بلکه سربازان جبهه ورزش ببینیم؛ جوانانی که مأموریتشان، حفظ شأن و اعتبار نام ایران در میدان رقابت است.
در نهایت، شاید مدال طلا، نقره یا برنز تنها حاصل تلاش یک ورزشکار باشد؛ اما لحظهای که پرچم ایران بالا میرود، افتخار آن به همه ایرانیان تعلق دارد.
ناگویا برای ورزشکاران ایران، یک میدان رقابت است؛ اما برای مردم ایران، صحنهای است که میتوانند در آن، بار دیگر شاهد به اهتزاز درآمدن پرچمی باشند که نسلهای مختلف برای سربلندی آن تلاش کردهاند.
از سنگر تا سکو، از خاکریز تا میدان مسابقه؛ میدانها تغییر کردهاند، اما ایران همچنان نامی و پایدار خواهد بود.
انتهای پیام/