زهره فلاح زاده/ تیم امید ایران امروز با نتیجه فاجعهبار ۴ بر یک برابر کره شمالی شکست خورد و با قرار گرفتن در رتبه سوم گروه، همراه با امارات از دور مسابقات آسیایی ناگویا کنار رفت؛ پایانی تلخ برای تیمی که پیش از آغاز رقابتها امید زیادی به آن وجود داشت.
ایران در نخستین بازی خود توانست امارات را با نتیجه ۳ بر یک شکست دهد و در دیدار دوم نیز برابر چین به تساوی بدون گل رسید، اما همه چیز به بازی آخر کشیده شد؛ جایی که شکست سنگین برابر کره شمالی، تمام معادلات را بر هم زد و تیم امید را از ادامه مسابقات بازداشت.
این تیم از بازیکنانی تشکیل شده بود که بسیاری از آنها در لیگ برتر ایران برای تیمهای خود به میدان میروند و برخی نیز با وجود سن پایین، از بازیکنان شاخص تیمهایشان محسوب میشوند. به همین دلیل، انتظار میرفت تیم حسین عبدی بتواند در ناگویا چهره متفاوتی از فوتبال پایه ایران نشان دهد.
اما در نهایت عبدی هم نتوانست مانند مربیان سالهای اخیر تیم امید، ناجی این تیم باشد و یک بار دیگر شاهد تکرار همان داستان همیشگی بودیم؛ تیمی که با امید و انتظار فراوان وارد مسابقات میشود، اما در نهایت با یک حذف زودهنگام به خانه برمیگردد.
برای آمادهسازی این تیم حتی برنامه فوتبال باشگاهی ایران نیز تحت تأثیر قرار گرفت. با توجه به درخواستهای حسین عبدی و کادر فنی تیم امید، برنامه لیگ دستخوش تغییر شد و چند بازی لیگ برتر لغو و به زمان دیگری موکول شد تا بازیکنان در اختیار تیم امید قرار بگیرند. در واقع برای حضور این تیم در ناگویا، برنامه مسابقات باشگاهی نیز با وقفه و تغییر همراه شد؛ اتفاقی که نشان میداد انتظارها از تیم امید تا چه اندازه بالا بوده است.
با این حال، حالا تیم امید پیش از آنکه بتواند دستاوردی در این رقابتها داشته باشد، باید به ایران بازگردد؛ آن هم پس از شکستی که نهتنها باعث حذف این تیم شد، بلکه بار دیگر بحث درباره نحوه مدیریت و برنامهریزی برای تیم امید را به میان خواهد آورد.
این شکست سنگین و حذف زودهنگام، فدراسیون فوتبال را با پرسشهای جدی مواجه میکند؛ بهخصوص درباره تیمی که با چنین شرایطی راهی مسابقات شد و برای آمادهسازی آن، حتی برنامه لیگ برتر نیز تحت تأثیر قرار گرفت.
حسرت طلای فوتبال ایران در بازیهای آسیایی حالا به ۲۴ سال رسیده است. آخرین قهرمانی ایران به بازیهای آسیایی ۲۰۰۲ بوسان کره جنوبی برمیگردد؛ جایی که تیم ایران در دیدار نهایی با نتیجه ۲ بر یک ژاپن را شکست داد و مدال طلای مسابقات را به دست آورد.
از آن روز تاکنون، طلای بازیهای آسیایی برای فوتبال ایران همچنان یک حسرت باقی مانده است. هر بار نسلی جدید با امیدهای تازه راهی مسابقات میشود، اما در نهایت نتیجهای رقم میخورد که این حسرت طولانی را بیشتر به چشم میآورد.
حذف ناگویا فقط یک شکست ۴ بر یک نیست؛ تکرار یک اتفاق آشناست. تکرار نتایج ضعیف، حذفهای غیرمنتظره و تصمیمهایی که در سالهای اخیر نتوانستهاند تیم امید ایران را به جایگاهی که انتظار میرود برسانند؛ تیمی که هر بار با نسلی تازه و امیدهای جدید راهی مسابقات میشود، اما همچنان در جستوجوی راهی برای پایان دادن به این طلسم طولانی است.
انتهای پیام/