دیوارچینی که با هبلکس تمام میشود، تازه وقت چالش اصلی در نازککاری است؛ جایی که عدم شناخت تخلخل بلوک، به ترک و طبله گچ ختم میشود.
سطح صاف این بلوک نیاز به ضخامتهای سنگین گچ را از بین میبرد، مشروط بر اینکه اصول جذب آب دیوار کنترل شود. برای داشتن سطحی صاف و بدون طبله، باید مراحل گچکاری را با فرمول مهندسی مصالح اتوکلاوشده پیش برد.
نازککاری روی این مصالح مدرن ریزهکاریهای خاص خودش را دارد و اگر طبق این ۵ مرحله پیش بروید، هزینهها به حداقل میرسد.
برش سیمی بلوکها در کارخانه، لایهای از گردههای ریز و سست روی سطح باقی میگذارد که مانع چسبندگی ملات میشود. قبل از هر اقدامی، کل سطح دیوار را با جاروی مویی زبر یا فشار باد کمپرسور پاکسازی کنید.
اگر این غبار زدوده نشود، ملات به جای نفوذ در تخلخل بلوک، روی یک لایه جداکننده مینشیند و بعداً به صورت ورقهای جدا میشود.
بلوکهای AAC تشنه آب هستند و رطوبت ملات را با سرعت میکشند؛ پس استفاده از پرایمر نفوذگر ضروری است. محلول اکریلیک رقیقشده را با غلتک روی دیوار اجرا کنید تا تخلخلهای سطحی اشباع شوند و روند مکش ملات کند گردد. این کار فرصت کافی به گچ میدهد تا دوره هیدراتاسیون طبیعی خود را بدون سوختن و پودر شدن پشت سر بگذارد.
محل اتصال دیوار به ستونها، کنج درگاهها و مسیر شیارزنی لولههای تاسیساتی، مستعدترین نقاط برای باز شدن ترک هستند. در این بخشها یک توری مش فایبرگلاس مقاوم به قلیا با پهنای حداقل ۲۰ سانتیمتر پهن کنید. توری حتماً باید وسط لایه اول ملات غوطهور شود تا نقش مسلحکننده را به درستی ایفا کند و ارتعاشات سازه را بگیرد.
به دلیل یکدستی و دقت بالای ابعاد بلوک هبلکس، دیگر نیازی به شمشه کشیدن گچوخاک با ضخامتهای چند سانتیمتری ندارید. از گچهای پلیمری دستی یا پاششی استفاده کنید و ضخامتی بین ۶ تا ۱۰ میلیمتر روی سطح بیاورید. این نوع گچ به خاطر افزودنیهای نگهدارنده آب و پرلیت، چسبندگی فوقالعادهای ایجاد کرده و وزن بار مرده ساختمان را کم میکند.
پس از گیرش اولیه آستر و قبل از خشک شدن کامل آن، مرحله لیسهای کردن و اعمال گچ سفیدکاری سوپر آغاز میشود. لایهای نازک در حد ۱ تا ۲ میلیمتر با ماله استیل نرم اجرا کنید تا ناهمواریهای میکروسکوپی پر و سطح یکدست شود. از ماله کشیدن بیشازحد و سوزاندن گچ خودداری کنید تا رنگ کار کدر نشود و سطحی آماده نقاشی داشته باشید.
بسیاری از اکیپهای اجرایی سنتی یک سری قواعد ساده را نقض میکنند و در پایان کارفرما میماند و هزینههای ترمیم مجدد. برخی از این اشتباهات عبارتند از:
برخی استادکاران برای جبران مکش آب بلوک، شیلنگ آب را روی دیوار میگیرند و آن را کامل خیس میکنند. آب زیاد، وزن دیوار را ناگهان بالا میبرد و طی فرآیند خشک شدن طولانی، تنش انقباضی شدیدی به ملات وارد میسازد. رطوبت باید کنترلشده و صرفاً در حد اسپری آبپاش ملایم، آن هم همراه پرایمر مدیریت شود نه غرقاب کردن بلوک.
اجرای گچوخاک با ضخامت ۳ تا ۵ سانتیمتر، تمام مزیت سبکی و سرعت اجرای مصالح مدرن را به باد میدهد. این کار علاوه بر هدر دادن مصالح، خطر افتادگی ملات زیر بار وزن خودش را تشدید میکند و مقاومت چسبندگی را کاهش میدهد. بلوکهای اتوکلاو شده کاملاً تراز هستند و اجرای ملات پلیمری کمضخامت مستقیماً این لایه حجیم را حذف میکند.
اگر بودجه پروژه اجازه مصرف گچ پلیمری را نمیدهد، کشیدن گچ معمولی روی بلوک بدون واسطه، ریسک جدایش کامل دارد. در این وضعیت، پیش از گچکاری باید یک دست پرایمر بتنکنتکت (چسب دندانهدار شنی) روی دیوار اجرا شود تا سطح بلوک مثل کاغذ سنباده زبر گردد و گچ معمولی کاملاً به آن قفل شود. چسبیدن گچ معمولی به دیواری بدون پل اتصال، بعد از چند تغییر فصل به پوک شدن سطح منجر میشود.
پر کردن فاصله اتصالات انعطافپذیر با ملات سخت گچ یکی از دلایل اصلی ترکخوردگیهای قطری و عمودی است. حرکت سازه در اثر تغییر دما یا نشست، نیرو را به لایه گچ نازک منتقل میکند و خطوط ترک روی نما میاندازد. درزهای انقطاع و تقاطع با آهنکشیها باید توسط یونولیت یا فوم پلیاتیلن جدا شده و با ماستیک و توری مهار شوند.
هرچقدر استادکار ماهر باشد، ملات روی بلوکهای نامرغوب، پیوند پایداری برقرار نمیکند. تهیه مصالح تاییدشده با چگالی و پخت استاندارد از بهترین کارخانه هبلکس تهران خیالتان را از صیقلی بودن، مقاومت فشاری و چسبندگی ملات راحت میکند. یک پایه محکم و استاندارد، ماندگاری گچکاری را در برابر تنشهای محیطی و افت دیوارهها مادامالعمر تضمین میکند.