متن پیام اسکندر مؤمنی به این شرح است:
«هو العزیز
سخنرانی دکتر پزشکیان، رئیسجمهور صادق کشورمان، در هشتاد و یکمین مجمع عمومی سازمان ملل متحد، ترکیبی از منطق سیاسی، دفاع از حقیقت و بیان مواضع ملتی بود که سالها هزینه ایستادگی در برابر زورگویی را پرداخته، اما سر خم نکرده است.
وقتی رئیسجمهور آمریکا، ایران را «تروریست» خواند، رئیسجمهور کشورمان به جای اکتفا به متن ازپیشنوشته، با مواضع خود نشان داد که چهره تابناک حق را نمیتوان با لفاظی و نمایش پوشاند. دکتر پزشکیان با بیان این جمله که «ما قربانی تروریسم هستیم»، سخنرانی را از یک نطق دیپلماتیک معمول به یک دفاعیه اخلاقی و روشنگرانه تبدیل کرد.
اشاره به ترور رهبر شهیدمان، ارتکاب جنایت جنگی در مدرسه میناب، ورزشگاه لامرد و به شهادت رساندن دانشمندان و کودکان، مصادیقی از تروریسم دولتی آمریکا و جنایات رژیم صهیونی بود که برای ترسیم رنج انسانی ناشی از اقدامات تروریستی ارائه شد تا مردم جهان بدانند در این جنگ ظالمانه تحمیلی، دیگر صرفاً یک کشور هدف نیست؛ بلکه ضربه زدن به تمدنی ریشهدار و مردمی بزرگ، هدف اصلی است. این همان نقطهای است که استدلال را به همدلی و تفکر هر انسان آزاده و منصفی میرساند. رئیسجمهور در این سخنرانی، نه فقط از حق ایران و مردم کشورمان دفاع کرد، بلکه از حقوق بشر اصیل و تناقض میان ادعاهای مدعیان دموکراسی و حقوق انسانها با عملکرد آنان سخن گفت.
جمله کوتاه، اما کوبندهای که «بمب اتم در اسرائیل است، بازرسان در ایران هستند» یکی از برجستهترین بخشهای سخنرانی ایشان بود که استاندارد دوگانه نظام سیاسی بینالملل را به چالش کشید. این جمله، با طرح یک پرسش ساده، تناقض ساختار قدرت جهانی را نشان داد: چرا رژیمی که سلاح هستهای دارد مصون میماند، اما کشوری که به اذعان بازرسان بینالمللی به دنبال سلاح هستهای نبوده، تحریم و مورد حمله تجاوزکارانه واقع میشود؟
این جمله که «از جنگ نمیترسیم و برای صلح از مذاکره نمیگریزیم»، موضعی روشن درباره همزمانی آمادگی برای دفاع و آمادگی برای گفتوگو بود. موضع جمهوری اسلامی ایران برای جهانیان این پیام را داشت که ایران آغازگر جنگ و خواهان آن نیست، اما تسلیم زور نیز نخواهد شد و در برابر تجاوز از خود دفاع خواهد کرد.
در راستای تکمیل همین رویکرد، بیان این مهم که «یا امنیت را با همدیگر خواهیم ساخت یا ناامنی را با یکدیگر تحمل خواهیم کرد»، مسئولیت سایر کشورها را در قبال سلطهجویی و زورگویی آمریکا برجسته ساخت و از موضع قدرت بر لزوم چندجانبهگرایی و تعامل متمرکز بر منافع جمعی تأکید کرد.
در مجموع، سخنرانی عزتمندانه دکتر پزشکیان در مجمع عمومی سازمان ملل متحد، صرفاً یک متن سیاسی نبود؛ بلکه روایتی انسانی از ملتی بود که هم زخم خورده و هم بر ایستادگی خود تأکید دارد. رئیس دولت چهاردهم در این سخنرانی روایت دیگری از مردم ایران و سالها تحمل جنگ و تحریمهای ظالمانه و غیرانسانی ارائه کرد؛ روایتی که بر مقاومت در برابر فشار، دفاع از حقوق ایران و آمادگی برای گفتوگو و صلح استوار است.»
انتهای پیام/