به گزارش خبرنگار ورزشی خبرگزاری برنا، لئوناردو پادوانی بازیکن سابق استقلال، سالها پس از آن اتفاق تلخ که زندگیاش را برای همیشه تغییر داد، همچنان فوتبال را بخشی جداییناپذیر از زندگی خود میداند. او امروز در کنار فعالیت بهعنوان ایجنت فوتبال، یک کماندار پارالمپیکی است و معتقد است ورزش به او کمک کرده تا پس از آسیب نخاعی، هدف تازهای برای ادامه زندگی پیدا کند.
خبرنگار برنا گفت و گویی مفصل با او داشت که متن آن به شرح زیر است:
پادووانی درباره زندگیاش پس از مصدومیت گفت: بعد از آسیب نخاعی، زندگی من کاملاً تغییر کرد. خیلیها از من میپرسند که آیا هنوز هم از دنبال کردن فوتبال لذت میبرم یا نه. پاسخ من همیشه یکسان است؛ فوتبال قبل و بعد از مصدومیتم زندگی من را تغییر داده است. فوتبال عشق و علاقه من است و همیشه هم خواهد بود.
وی ادامه داد: وقتی به گذشته نگاه میکنم، بابت تمام چیزهایی که فوتبال به من داده، قدردان هستم. فوتبال باعث شد با انسانهای فوقالعادهای آشنا شوم، به کشورهای مختلف سفر کنم، فرهنگهای متفاوت را تجربه کنم و یاد بگیرم که مقاومت، نظم و هرگز تسلیم نشدن چقدر مهم است. من از طریق ورزش هدف تازهای در زندگی پیدا کردم. امروز یک کماندار پارالمپیکی هستم و بهعنوان ایجنت فوتبال فعالیت میکنم.
مدافع اسبق استقلال درباره ارتباط فعلی خود با آبیپوشان میگوید: امروز ارتباط من با باشگاه کاملاً محدود است اما احترام و علاقه بسیار زیادی به استقلال دارم. آدمها میآیند و میروند، اما باشگاه باقی میماند. من همیشه سعی میکنم باشگاه را از افرادی که طی سالها در آن کار کردهاند جدا کنم، چون میخواهم تاریخ و خاطراتی را که با استقلال دارم حفظ کنم و اجازه ندهم نام و داستان من مورد استفاده شخصی افراد قرار بگیرد.
یکی از مهمترین بخشهای صحبتهای لئوناردو، درخواست او از باشگاه استقلال برای حمایت مالی است. پادووانی در اینباره میگوید: دوست دارم باشگاه استقلال حمایت مالی از من را در نظر بگیرد. زندگی با ویلچر هزینههای زیادی دارد که بسیاری از مردم از آن خبر ندارند. حتی موضوعی به سادگی ادرار کردن برای من نیازمند استفاده از سوند است و باید هزینه آن را پرداخت کنم. علاوه بر این، هر روز به دارو و بهطور منظم به فیزیوتراپی نیاز دارم، چون با درد زیادی زندگی میکنم.
بازیکن سابق استقلال تاکید کرد: ویلچر برای من شبیه یک خودرو است؛ نیاز به تعمیر، قطعات یدکی و نگهداری دارد و تمام این هزینهها زیاد است. استقلال بخش مهمی از زندگی من بود و متأسفانه مصدومیت من هم تبدیل به بخشی از تاریخ باشگاه و کشور شد. من ورزشکار دیگری را به یاد ندارم که با چنین مصدومیت شدیدی مواجه شده و در نهایت مجبور به استفاده از ویلچر شده باشد.
وی خاطرنشان کرد: هواداران هیچوقت من را فراموش نکردند. هنوز برایم پیام میفرستند و میپرسند که حالم چطور است و این موضوع برای من معنای بسیار زیادی دارد. حمایت آنها به من انگیزه میدهد که با وجود تمام چالشهایی که هر روز با آنها مواجه هستم، به حرکت رو به جلو ادامه بدهم.
پادووانی افزود: اگر باشگاه بتواند از من حمایت مالی کند، این موضوع تغییر بزرگی در زندگی من ایجاد خواهد کرد و در عین حال نشان میدهد که استقلال اتفاقی را که برای یکی از بازیکنانش رخ داده فراموش نکرده و همچنان برای او اهمیت قائل است.
لئوناردو در ادامه درباره نحوه رسیدگی به مصدومیتش در زمان حادثه نیز صحبت میکند؛ روایتی که از نگاه او، هنوز با سؤالات و تلخیهای زیادی همراه است:وقتی به گذشته نگاه میکنم، همیشه از خودم میپرسم چرا رسیدگی به وضعیت من در زمین به آن شکل انجام شد. برای من گردنبند طبی نگذاشتند، من را از زمین خارج کردند و انتقال من به بیمارستان نیز به شکل مناسبی انجام نشد. از نظر من، اقدامات اولیه و پایهای که باید در یک مصدومیت جدی ناحیه گردن انجام میشد، رعایت نشد.
وی در ادامه تصریح کرد: پرونده من در نهایت به فیفا رسید و من احساس میکردم باشگاه تمام تلاش خود را میکند تا از ارائه حمایت مالی به من خودداری کند. این موضوع برای من بسیار دردناک بود. من زمانی مصدوم شدم که برای استقلال بازی میکردم و پیراهن این باشگاه را بر تن داشتم و درست در زمانی که بیش از هر زمان دیگری به حمایت نیاز داشتم، احساس کردم تنها ماندهام.
پادووانی گفت: در ایران هم به دادگاه مراجعه کردم، اما تا امروز نمیدانم سرنوشت آن پرونده چه شد و آیا اساساً تصمیمی درباره آن گرفته شد یا نه. این تجربهها و نحوه برخورد افرادی که باشگاه را نمایندگی میکردند باعث شد از استقلال فاصله بگیرم.
با این حال، لئوناردو تأکید دارد که نمیخواهد باقی زندگی خود را با خشم و ناراحتی سپری کند: نمیخواهم با خشم یا کینه زندگی کنم. ترجیح میدهم به آینده نگاه کنم، روی تمام چیزهایی که پشت سر گذاشتهام، تمام دستاوردهایی که داشتهام و چیزهایی که از این به بعد به دست خواهم آورد تمرکز کنم. آسمان حد و مرز من است.
لئوناردو میگوید هنوز هم در هر فرصتی مسابقات استقلال را دنبال میکند: هر زمان که بتوانم استقلال را دنبال میکنم. غیرممکن است تیم را ببینم و به زمانی که در آنجا بودم فکر نکنم. ورزشگاه پر از تماشاگر، هواداران، همتیمیها و احساسی که پوشیدن آن پیراهن به من میداد را به یاد میآورم. دو مسابقه را بهطور ویژه به خاطر دارم؛ دربی که ۳ بر ۲ پیروز شدیم و بازی پلیآف لیگ قهرمانان آسیا مقابل السد. احساس عجیبی از نوستالژی و هیجان با هم وجود دارد. حتی بعد از تمام این سالها، استقلال همچنان تا آخرین روز زندگیام بخشی از داستان من خواهد بود.
یکی از احساسیترین بخشهای صحبتهای لئوناردو، جایی است که از دلتنگی عمیق خود برای فوتبال و توانایی حرکت کردن میگوید: هنوز با بعضی از همتیمیهای قدیمی و افرادی که در آن دوران کنارم بودند در ارتباط هستم. فوتبال دوستیها و خاطراتی میسازد که میتوانند تا پایان عمر باقی بمانند. گاهی خواب میبینم که دوباره بازی میکنم یا در حال تمرین هستم. در خوابهایم میتوانم بدنم را درست مثل گذشته حرکت بدهم. اما بعد از خواب بیدار میشوم و با واقعیت روبهرو میشوم. دلم برای اینکه بتوانم مثل گذشته حرکت کنم تنگ شده است.
وی تاکیدکرد: دلم برای فوتبال تنگ شدهاما بیشتر از آن، دلم برای آدمی که روی زمین فوتبال بودم تنگ شده است؛ برای دویدن، تمرین کردن، رقابت کردن و اینکه بتوانم آزادانه حرکت کنم. آن خاطرات همیشه بخشی از وجود من خواهند بود.»
لئوناردو درباره احتمال بازگشت به ایران نیز احساسات متفاوتی دارد:احساسات متفاوتی نسبت به بازگشت به ایران دارم. میخواهم یک موضوع را کاملاً روشن کنم؛ نمیخواهم فقط به این دلیل به ایران برگردم که افرادی از باشگاه بتوانند از تصویر یا داستان من برای تبلیغ خودشان استفاده کنند؛ اتفاقی که چند بار در دوران درمان من در ایران رخ داد. بعضی افراد را بهوضوح به یاد دارم که برای کمک آمدند، با من عکس گرفتند، از نام و شرایط من استفاده کردند، اما در نهایت هیچ حمایت واقعی از من انجام ندادند.با این حال، بازگشت به ورزشگاه و دیدن دوباره هواداران استقلال برای من لحظهای فوقالعاده احساسی خواهد بود. تمام چیزهایی را که در آنجا پشت سر گذاشتم به یاد خواهم آورد؛ روزهای خوب، روزهای سخت، همتیمیها و تمام اتفاقاتی که بعد از مصدومیتم رخ داد.
وی در پایان گفت: میخواهم هواداران بدانند که من هرگز آنها را فراموش نکردهام. محبت آنها همیشه برای من ارزش بسیار زیادی داشته و من تا همیشه بابت حمایت و عشقی که به من نشان دادهاند، قدردان آنها خواهم بود.
گفتوگو از فاطمه صمدی
انتهایی پیام/