نیما اندرز مدافع ۲۰ ساله تیم فوتبال استقلال خوزستان، در گفت‌وگو با خبرنگار ورزشی برنا در خصوص بازگشت به فوتبال ایران پس از تجربه حضور در لگانس اسپانیا اظهار داشت: در جام جهانی زیر 17 سال اندونزی عملکرد خیلی خوبی داشتم و بعد از آن باشگاه لگانس اسپانیا برای آکادمی کیا نامه فرستاد. از پیشنهاد حضور در اسپانیا خیلی خوشحال شدم و چون کمتر از 18 سال داشتم، برای اینکه بعد از 18 سالگی به مشکل سربازی نخورم، ابتدا به دبی رفتم تا از آنجا ویزا بگیرم و راهی اسپانیا شوم. دبی در کمپ لگانس و در کنار بازیکنان آفریقایی بودم و چند ماه آنجا ماندم تا ویزایم صادر شود. دو بار ویزایم رد شد و در نهایت مجبور شدم به ایران برگردم تا مراحل گرفتن ویزا را از داخل کشور پیگیری کنم.
وی ادامه داد: حدود هفت، هشت ماه طول کشید تا ویزا برایم صادر شود و بتوانم به اسپانیا بروم. شرایط ابتدای حضورم خیلی سخت بود. البته همین چند ماهی که در دبی تنها بودم، باعث شد یاد بگیرم چطور در یک کشور دیگر تنهایی زندگی کنم، چه کارهایی انجام بدهم، کجا بروم و چطور رفتار کنم. بعد از آن هم حدود یک ماه مصدوم بودم و نمی‌توانستم تمرین کنم، اما پس از آن به تمرینات اضافه شدم و کارم را شروع کردم. همه چیز خوب پیش می‌رفت و واقعا از شرایطی که داشتم خوشحال بودم. دوست داشتم در لگانس به کارم ادامه بدهم، پیشرفت کنم و به سطوح بالاتری برسم. تقریبا یک فصل آنجا بازی کردم و تجربه خوبی داشتم، اما در پایان فصل تصمیم گرفتم به ایران برگردم. وقتی به ایران آمدم، دیدم بازیکنانی که هم‌سن‌وسال من هستند در لیگ برتر بازی می‌کنند و حتی به تیم ملی دعوت می‌شوند. همین موضوع باعث شد بخواهم در لیگ ایران بازی کنم، بیشتر در معرض دیده شدن قرار بگیرم و شانس حضور در تیم ملی را به دست بیاورم؛ چون احساس می‌کردم خیلی‌ها حتی نمی‌دانند یک بازیکن جوان ایرانی در لگانس اسپانیا بازی می‌کند.
مدافع استقلال خوزستان گفت: از طرفی لگانس رضایت‌نامه یا مجوز جدایی نمی‌داد یا مبلغ خیلی بالایی برای آن می‌خواست. تقریبا نصف فصل درگیر این موضوع بودم و دنبال تیمی می‌گشتم که مرا بخواهد و بتواند مبلغ رضایت‌نامه را پرداخت کند. از طرف دیگر، شرایط سربازی هم خیلی سخت بود و هر سه ماه مجبور می‌شدم برای یک یا دو هفته به ایران برگردم تا کارهایم را انجام بدهم و دوباره به اسپانیا برگردم.
اندرز خاطرنشان کرد: بعد از اینکه به ایران آمدم، متوجه شدم نمی‌توانم در لیگ ایران بمانم و دوباره می‌خواستم به اسپانیا برگردم. یک سال اقامت داشتم و با باشگاه صحبت کرده بودم که اقامت چهار ساله بگیرم و برای ویزا اقدام کنم. منتظر ماندم و زمانی که تقریبا ویزایم آماده شده بود و فقط یک یا دو هفته تا بازگشتم به لگانس باقی مانده بود، جنگ شروع شد.
وی افزود: همان زمان دیگر قید برگشتن را زدم و دیدم شرایط برای رفتن به اسپانیا امکان‌پذیر نیست. دوباره تلاش کردم به ایران برگردم و اینجا بازی کنم. از چند باشگاه بزرگ مثل استقلال و پرسپولیس پیشنهاد داشتم، اما بعد از صحبت و مشورت‌هایی که انجام دادم، دوست داشتم به تیمی بروم که بتوانم به آن کمک کرده و فرصت بازی کردن و دیده شدن را در آن پیدا کنم. چون مدتی از فوتبال دور بودم، فقط می‌خواستم بازی کنم. در نهایت استقلال خوزستان را انتخاب کردم. خداراشکر همه چیز اینجا خیلی خوب است و از شرایطم راضی هستم. امیدوارم بتوانم به تیم کمک کنم و اتفاقات خوبی برای استقلال خوزستان رقم بخورد.
مدافع استقلال خوزستان در خصوص تفاوت شرایط فوتبال ایران و اسپانیا و تجربه‌ای که از حضور در لگانس به دست آورده است، گفت: در تیم دوم لگانس بودم و شرایط واقعا با ایران متفاوت بود. آنجا همه چیز اصولی و برنامه‌ریزی‌شده پیش می‌رفت. برای هر بازیکن و هر فردی آینده‌نگری داشتند و روی بازیکنان حساب می‌کردند.
اندرز افزود: ما از صبح تا شب در باشگاه بودیم و کاملا زیر نظر باشگاه کار می‌کردیم. در ایران گاهی مشکلات و اتفاقاتی پیش می‌آید؛ مثلا برنامه‌ای اعلام می‌شود اما به دلایل مختلف لغو می‌شود. نمی‌خواهم وارد جزئیات شوم اما در اسپانیا چنین چیزی وجود نداشت و همه چیز طبق برنامه، روال و اصول مشخصی پیش می‌رفت.
وی درباره همکاری با «امیر خلیفه‌اصل» و توجه او به بازیکنان جوان گفت: از کار کردن با اقای خلیفه خیلی خوشحال هستم. ایشان یک جنتلمن و انسان باشخصیت هستند و مهم‌تر از همه، به بازیکنان جوان اهمیت زیادی می‌دهند، هوای آن‌ها را دارند و کمکشان می‌کنند. امیدوارم یک روز بتوانم زحماتشان را جبران کنم. آقای خلیفه‌اصل خیلی روی بازیکنان جوان حساب می‌کنند از اینکه اینجا هستم و می‌توانم خودم را نشان بدهم خیلی خوشحالم. برای بازی با گل‌گهر هم انگیزه زیادی دارم و امیدوارم بتوانم در این مسابقه به تیم کمک کنم.
مدافع استقلال خوزستان در خصوص شروع فصل این تیم و شرایط خاصی که در هفته‌های ابتدایی داشت، توضیح داد: شروع فصل برای ما واقعا خوب نبود، چون پنجره نقل‌وانتقالات باشگاه بسته بود و بازیکنانی که قرار بود در مسابقات به میدان بروند، نمی‌توانستند تیم را همراهی کنند. من هم یکی از همان بازیکنان بودم. در آن مدت در کنار تیم تمرین می‌کردیم و با انگیزه کارمان را ادامه می‌دادیم، اما حدود چهار، پنج هفته امکان حضور رسمی در مسابقات را نداشتیم. بعد از باز شدن پنجره و اضافه شدن ما به ترکیب، شرایط تغییر کرد. توانستیم کنار هم کار کنیم، نتایج بهتری بگیریم و حالا همه بازیکنان با انگیزه و تمام توان برای موفقیت تیم تلاش می‌کنند. مطمئنم می‌توانیم یک رکورد خوب ثبت کرده و به جایگاهی که می‌خواهیم دست پیدا کنیم. امیدوارم در ادامه فصل اتفاقات فوق العاده‌ای رقم بخورد باعث خوشحال هواداران عزیزمان باشیم.
اندرز درباره شکست تیم ملی امید ایران مقابل کره شمالی و حذف از مسابقات ناگویا ۲۰۲۶ گفت: این شکست برای همه ما واقعا غیرمنتظره بود و هیچکس فکر نمی‌کرد چنین نتیجه‌ای رقم بخورد. با توجه به تیمی که داشتیم و شرایطی که در طول مسابقات تجربه کرده بودیم، تصورم این بود که حداقل می‌توانیم به جمع چهار تیم برتر برسیم و حتی شانس حضور در فینال را هم داشتیم.
وی ادامه داد: واقعا نمی‌دانم چه اتفاقی افتاد. در فوتبال ممکن است هر تیمی یک روز خوب یا بد داشته باشد و شاید آن مسابقه، روز خوب ما نبود. متاسفانه نتوانستیم از این مرحله عبور کنیم اما تمامی ما امیدواریم بتوانیم در ادامه مسیر این شکست را جبران کرده و بعد از سال‌ها، تیم ملی را راهی المپیک کنیم.
مدافع تیم امید ایران افزود: صحبت‌های آقای عبدی را شنیدم و در جریان بودم که باشگاه‌ها بازیکنانشان را در اختیار تیم ملی قرار نداده بودند. حتی اگر یک بازیکن در باشگاهش شرایط خوبی داشته باشد و مرتب بازی کند، برای حضور در چنین مسابقاتی نیاز است مدتی در کنار سایر نفرات تمرین کند تا هماهنگی لازم شکل بگیرد. وقتی فقط پنج، شش روز فرصت دارید که کنار هم باشید، خیلی سخت است بتوانید برای مسابقات مهم آسیایی به هماهنگی کامل برسید. به نظرم حداقل باید ۲۰ روز تا یک ماه در کنار هم تمرین می‌کردیم تا بازیکنان شناخت بهتری از سبک بازی یکدیگر پیدا کنند و بعد وارد مسابقات می‌شدیم.
اندرز درباره استعفای حسین عبدی و شرایط نیمکت تیم ملی امید نیز اظهار داشت: نمی‌خواهم خیلی وارد این موضوع شوم، اما چیزی که به نظرم اهمیت دارد، داشتن یک برنامه‌ریزی دقیق و بلندمدت است. نزدیک به ۵۰ سال است که تیم امید به المپیک نرفته و در دوره‌های گذشته هم مشکلاتی شبیه امسال وجود داشته است. تیم جمع می‌شد، اما برنامه مشخص و منظمی برای آماده‌سازی و برگزاری مسابقات نداشت.
وی ادامه داد: فدراسیون باید از مدت‌ها قبل برای این تیم برنامه داشته باشد. باید بازیهای دوستانه و بین‌المللی بیشتری برگزار کنیم، اردوهای منظم داشته باشیم، امکانات مناسب در اختیار تیم قرار بگیرد و بازیکنان زمان بیشتری را کنار هم سپری کنند. اگر این روند به شکل مستمر دنبال شود، می‌توانیم با آمادگی بیشتری وارد مسابقات انتخابی المپیک شویم.
بازیکن سابق لگانس اسپانیا در واکنش به صحبت‌های حسین عبدی مبنی بر اینکه "دل بسیاری از بازیکنان با تیم نبود" گفت: به این خاطر که از بچگی با بسیاری از بازیکنان فعلی تیم امید بزرگ شده‌ام و اردوها و مسابقات زیادی را با آن‌ها پشت سر گذاشتم شناخت خوبی از آن‌ها دارم. به نظرم هیچ‌کدام از بچه‌ها اینطور نبودند. مطمئنم همه تلاششان را کردند تا اتفاق خوبی برای کشورمان رقم بخورد. آن بازی اتفاقی بود که همه را شوکه کرد و هیچکس انتظارش را نداشت. دو بازی اول خیلی خوب پیش رفت، اما نمی‌دانم چرا بازی سوم آن‌طور شد. واقعا نمی‌دانم چه بگویم و خیلی متاسفم. امیدوارم یک روز بتوانیم این شکست را جبران کرده و باعث خوشحالی مردم عزیزمان باشیم.
اندرز درباره تکرار ناکامی‌ها در مسیر صعود به المپیک اظهار داشت: امسال با چیزی که دیدم و با توجه به توانایی بازیکنان، امیدوارم بتوانیم این طلسم را بشکنیم. بازیکنان مهمی داریم که در باشگاه‌های خودشان جزو نفرات تاثیرگذار هستند و حتی بعضی از آن‌ها لژیونرند. برای رسیدن به این هدف به امکانات، بازیهای دوستانه و بین‌المللی، زمان بیشتر در کنار هم و اردوهای متعدد نیاز داریم. به شخصه نسبت به این موضوع حس خوبی دارم و امیدوارم این اتفاق رخ بدهد و بتوانیم با کمک یکدیگر این طلسم را بشکنیم.
وی درباره غیبتش در فهرست نهایی تیم امید ایران برای مسابقات ناگویا ۲۰۲۶ گفت: تا آخرین اردو این افتخار را داشتم که در تیم امید حضور داشته باشم. آقای عبدی هم خیلی بهم کمک کردند. در شرایط مسابقه نبودم و تقریبا یک فصل کامل بازی نکرده بودم، فقط به صورت انفرادی تمرین می‌کردم و از نظر ذهنی، روحی و جسمی کمی عقب‌تر بودم. با این حال، آقای عبدی من را دعوت می‌کردند تا بتوانم دوباره به شرایط و جایگاه قبلی‌ام برگردم. بازگشت به شرایط مسابقه سخت بود، در حالی که بازیکنان دیگر در لیگ بازی می‌کردند و از هر نظر آماده بودند. هیچ اعتراضی ندارم و فکر می‌کنم دعوت نشدنم به فهرست نهایی تصمیم درستی بود. امیدوارم دوباره به شرایط خوب برگردم، جایگاهم را در تیم امید به دست بیاورم و بتوانم بازیکن ثابت امیدهای ایران باشم.
اندرز در خصوص الگوی فوتبالی خود و هدفش برای ادامه مسیر حرفه‌ای اظهار داشت: فکر می‌کنم آرزوی هر بازیکنی این است که روزی در فوتبال اروپا بازی کند و به بالاترین سطح برسد. من هم دوست دارم در اروپا بازی کنم و حضور در جام جهانی یکی از اهداف بزرگم است. به لیگ انگلیس و به‌خصوص چلسی علاقه زیادی دارم و امیدوارم بتوانم روزی به آن سطح برسم. الگوی خاصی برای خودم ندارم، اما نیمار یکی از بازیکنانی است که علاقه زیادی به او دارم. شاید سبک بازی و پستش هیچ شباهتی به من نداشته باشد، اما همیشه بازی‌هایش را دوست داشتم و از تماشای فوتبالش لذت می‌برم. برای رسیدن به اهدافم تلاش زیادی می‌کنم و طبیعتا در این مسیر سختی‌های زیادی هم وجود دارد. امیدوارم تمام این تلاش‌ها نتیجه بدهد و در نهایت بتوانم به جایگاهی که برای خودم در نظر دارم، برسم.
گفتگو: ترنم کشاورز
انتهای پیام/