به گزارش خبرگزاری برنا از سمنان، محبوبه یحیایی نایب رئیس هیئت گلف استان سمنان است. وی که مسیری حرفه‌ای را در ورزش طی کرده، علاوه بر تجربه حضور در مسابقات انتخابی تیم ملی گلف، عضو تیم ملی وودبال نیز بوده است.
از افتخارات وی می‌توان به مقام نخست مسابقات انفرادی وودبال در زرقان، نایب‌قهرمانی در مسابقات تیمی وودبال تبریز و کسب مقام سوم مسابقات انفرادی گلف در خرم‌آباد اشاره کرد.
وی متولد ۲۸ امرداد ۱۳۷۱ از شهر سمنان است و دارای مدرک کارشناسی حسابداری می‌باشد
در حالی که بسیاری از ورزشکاران مسیر حرفه‌ای خود را از باشگاه‌های مجلل آغاز می‌کنند، داستان محبوبه یحیایی از میانه‌های یک تابستان پرچالش و در مسیر مراقبت از مادرش آغاز شد. او که گلف را نه تنها یک ورزش، بلکه «شارژر روح» خود می‌داند، اکنون با نگاهی تحلیل‌گر به شکاف‌های زیرساختی استان و با هدف تبدیل سمنان به قطبی از قهرمانان آینده، تلاش می‌کند تا این رشته را از کلیشه‌های ذهنی مردم فراتر ببرد. در این گفتگو، وی به بررسی مسیر پرفراز و نشیب خود و ضرورت فرهنگ‌سازی در ورزش گلف می‌پردازد.
ورود شما به دنیای گلف چگونه رقم خورد؟
داستان ورود من به گلف با یک تجربه شخصی و خانوادگی گره خورده بود. در دوران نوجوانی، پس از تصادف شدید مادرم، تمام تابستان خود را صرف پرستاری از ایشان کردم. در اواخر آن تابستان، خاله‌ام پیشنهاد ورود به رشته گلف را داد. شگفتی ماجرا برای من زمانی رقم خورد که مدت کوتاهی پس از شروع، در مسابقات کشوری خرم‌آباد موفق به کسب مقام سوم انفرادی شدم. آن پیروزی زودهنگام، نقطه عطف زندگی من شد و فهمیدم گلف فراتر از یک سرگرمی، عرصه‌ای برای سنجش توانمندی‌های فردی است.
گلف چه جایگاهی در زندگی و شخصیت شما دارد؟
اگر بخواهم در یک جمله بگویم، گلف برای من «شارژر روح» است. این ورزش نوعی احیای انرژی ذهنی است؛ هیجانش از جنس آرامش است، نه اضطراب. همچنین گلف به من آموخت که زندگی، تمرینِ صبر است. در زمین بازی یاد گرفتم که عجله کردن تنها نتیجه را خراب می‌کند؛ این درسِ صبر و تمرکز، در مدیریت زندگی و نقش مادری نیز به من کمک شایانی می‌کند.
با توجه به تجربه‌تان در مسابقات کشوری، تفاوت‌های موجود در سطح ملی و استانی را چگونه ارزیابی می‌کنید؟
باید صادقانه بگویم که شکاف زیرساختی عمیقی میان سطح ملی و استانی وجود دارد. در سطح ملی، گلف با نگاهی علمی و با استانداردهای جهانی و تجهیزات دقیق دنبال می‌شود، اما در استان‌ها هنوز با ابتدایی‌ترین نیازها، مثل زمین‌های تمرینی استاندارد و تجهیزات پایه، دست‌وپنجه نرم می‌کنیم. فراتر از مسائل فیزیکی، چالش اصلی، تفاوت در نگاه است. در سطح ملی ما با نگاهی حرفه‌ای به «قهرمان‌پروری» می‌پردازیم، اما در سطح استان، گاهی انرژی زیادی را صرف این می‌کنیم که صرفاً وجود و اهمیت این رشته را به مسئولان و جامعه ثابت کنیم.
برای رفع این چالش‌ها، راهکار اصلی چیست؟ اولویت با تجهیزات است یا فرهنگ‌سازی؟
من معتقد هستم اولویت اصلی با فرهنگ‌سازی است. اگر فرهنگ پذیرش این ورزش ایجاد نشود، حتی با داشتن بهترین تجهیزات نیز موفق نخواهیم بود. باید این کلیشه را بشکنیم که گلف ورزشی صرفاً تجملاتی است؛ گلف ورزشی برای تمرکز و اراده است. اگر بتوانیم از طریق مدارس و پارک‌ها، گلف را به عنوان یک ورزش آموزشی و در دسترس معرفی کنیم، جذب سرمایه‌گذار برای ساخت زیرساخت‌ها بسیار آسان‌تر خواهد شد. ما با برگزاری کارگاه‌ها و مسابقات کوچک در مدارس، تلاش می‌کنیم تا از ریشه‌ها، آینده‌ی گلف را در سمنان تضمین کنیم.
از دیدگاه شما، آینده گلف در استان سمنان چگونه خواهد بود؟
من به آینده‌ی گلف در سمنان بسیار امیدوارم. من سمنان را قطبی می‌بینم که قهرمانان آینده‌اش همین امروز در میان جوانان و نوجوانان ما در حال پرورش هستند. هدف ما این است که روزی برسیم که به جای صرف انرژی برای اثباتِ موجودیت گلف، تمام توان خود را صرف پرورش قهرمانان کنیم.
در لحظات تنهایی و برای بازیابی آرامش، به چه چیزهایی پناه می‌برید؟
آرامشم در خواندن اشعار سعدی است. عادت کرده‌ام روزی حداقل یک بیت از اشعار ایشان را حفظ کنم. برای من، کلام سعدی تنها شعر نیست، بلکه درس زندگی و خرد است. این خلوت کوتاه با کلمات، همان شارژ باتری ذهنی من برای مواجهه با چالش‌های زندگی است.