متن یادداشت فاطمه مهاجرانی، به این شرح است:
«برای مردم، روز‌های پس از جنگ با نگرانی درباره زندگی و آینده همراه است. نگرانی از قیمت‌ها، درآمد، حفظ شغل و هزینه‌هایی که گاهی با توان خانواده‌ها تناسب ندارد. ما در دولت می‌دانیم که عبور از جنگ زمانی در زندگی مردم معنا پیدا می‌کند که بتوانند با آسودگی بیشتری کار کنند، نیازهایشان را تأمین کنند و برای فردای خود تصمیم بگیرند. دولت تمام تلاش خود را کرده و همچنان خواهد کرد تا فشار بر مردم کاهش یابد. خانواده‌ها حاصل این تلاش را در سفره خود، هزینه‌های روزمره و امنیت شغلی‌شان جست‌و‌جو می‌کنند. به همین دلیل، رسیدگی به پیامد‌های اقتصادی جنگ و کمک به ادامه فعالیت تولید و تجارت، بخش مهمی از مسئولیت ما در این روزهاست. به کشور خسارت وارد شده است و جبران آن زمان و منابع می‌خواهد.
آسیب به یک کارخانه، زندگی کارگران، درآمد خانواده‌هایشان و فعالیت مجموعه‌ای از تأمین‌کنندگان و کسب‌وکار‌های وابسته را تحت‌تأثیر قرار می‌دهد. صدمه به راه‌ها و پل‌ها نیز جابه‌جایی کالا و دسترسی به بازار را دشوار می‌کند و می‌تواند هزینه تولید و حمل‌ونقل را افزایش دهد و در نهایت، بر قیمت کالا‌هایی اثر بگذارد که مردم هر روز به آنها نیاز دارند. از همین رو، بازسازی کارخانه‌ها و زیرساخت‌های حمل‌ونقل با معیشت مردم پیوند مستقیم دارد. بازگشت یک واحد تولیدی به فعالیت، به حفظ شغل و درآمد کمک می‌کند. ترمیم یک مسیر و بازگشایی یک پل، رسیدن مواد اولیه به کارخانه و انتقال محصول به بازار را آسان‌تر می‌کند. ما بازسازی را با توجه به همین ارتباط دنبال می‌کنیم. اینکه هر اقدام چگونه می‌تواند به ادامه کار، تأمین نیاز‌های کشور و کاهش فشار اقتصادی کمک کند، در کنار خسارت‌های جنگ، محاصره و محدودیت‌های تجاری نیز بر اقتصاد ما اثر گذاشته است. دشوارشدن ورود کالا، مواد اولیه و تجهیزات، هم هزینه‌ها را بالا می‌برد و هم برنامه‌ریزی برای تولید را سخت‌تر می‌کند. تولیدکننده‌ای که برای تأمین نیاز‌های کارخانه‌اش با تأخیر و هزینه بیشتر روبه‌روست، برای حفظ فعالیت و اشتغال به پشتیبانی نیاز دارد. خانواده‌ای هم که هزینه‌های زندگی‌اش افزایش یافته، انتظار دارد تلاش دولت به بهبود شرایطش کمک کند. این دشواری‌ها را پنهان نمی‌کنیم.
مردم خود با آثار آن زندگی می‌کنند و حق دارند درباره شرایط کشور و اقدامات دولت توضیح روشن بشنوند. در عین حال، مسئولیت ما این است که در همین وضعیت راه پیدا کنیم. مسیر‌های تأمین را گسترش دهیم، موانع تولید را کاهش دهیم و منابع موجود را برای نیاز‌های ضروری و بازگرداندن ظرفیت‌های آسیب‌دیده به کار بگیریم. تلاش برای حفظ جریان تأمین از روز‌های جنگ ادامه داشته است. براساس گزارش پایگاه اطلاع‌رسانی دولت، از ۹ اسفند ۱۴۰۴ تا ۲۳ فروردین ۱۴۰۵، بیش از ۶۲۲ هزار تن کالای اساسی از مسیر مناطق آزاد وارد زنجیره تأمین کشور شد. پشت این اعداد، تلاش کسانی قرار دارد که در روز‌های دشوار، کار تأمین و رساندن نیاز‌های ضروری به مردم را ادامه دادند. ادامه این تلاش در روز‌های پس از جنگ نیز برای پایداری بازار و تأمین نیاز‌های مردم اهمیت دارد. برای کاهش اثر محدودیت‌های تجاری، استفاده از مسیر‌های جایگزین نیز پیگیری شده است. رئیس‌جمهوری از دنبال کردن مسیر‌های تجاری از طریق چین، جمهوری آذربایجان و روسیه خبر داده است. هدف، فراهم کردن امکان تداوم تجارت و رسیدن نیاز‌های کشور است؛ به‌ویژه نیاز‌هایی که ادامه تولید و زندگی روزمره مردم به آنها وابسته است.
می‌دانیم که تأمین کالا به‌تنهایی همه نگرانی‌های اقتصادی را برطرف نمی‌کند. توان خرید مردم، وضعیت درآمد‌ها و آینده اشتغال نیز اهمیت دارد. اثر برخی اقدامات به‌تدریج آشکار می‌شود، در حالی که هزینه‌های زندگی هر روز پیش روی خانواده‌هاست. این فاصله، مسئولیت ما را برای پیگیری سریع‌تر، هماهنگی بیشتر و پاسخگویی دقیق‌تر سنگین‌تر می‌کند. در این میان، توجه به کسانی که توان کمتری برای تحمل فشار‌های اقتصادی دارند، اهمیت بیشتری پیدا می‌کند. خانواده‌هایی با درآمد ثابت، کارگرانی که نگران ادامه فعالیت محل کارشان هستند و صاحبان کسب‌وکار‌های کوچکی که با افزایش هزینه‌ها روبه‌رو شده‌اند. برای این مردم، حتی یک وقفه کوتاه در درآمد می‌تواند زندگی را دشوار کند. تلاش ما این است که تصمیم‌های اقتصادی و روند بازسازی، با توجه به همین واقعیت پیش برود. از دشواری‌های موجود آگاهیم و ادعا نمی‌کنیم که همه مشکلات برطرف شده است. آنچه می‌توانیم با مردم در میان بگذاریم، تعهد به ادامه کار و پیگیری است. هر جا اقدامی به نتیجه رسیده، باید اثر آن در زندگی مردم دیده شود و هر جا تأخیر یا مانعی وجود دارد، وظیفه داریم آن را بشناسیم، توضیح دهیم و برای رفعش تلاش کنیم.
شنیدن تجربه و مطالبه مردم نیز به ما کمک می‌کند تا بدانیم کدام اقدام مؤثر بوده و کجا به رسیدگی بیشتری نیاز است. پشت هر تصمیم اقتصادی، زندگی انسان‌ها قرار دارد. وقتی از احیای تولید سخن می‌گوییم، درباره کارگری هم صحبت می‌کنیم که می‌خواهد مطمئن باشد پایان ماه دستمزدش را دریافت می‌کند. وقتی از ترمیم راه‌ها و پل‌ها می‌گوییم، به کشاورزی فکر می‌کنیم که باید محصولش را به بازار برساند و تولیدکننده‌ای که منتظر مواد اولیه است. همین زندگی‌های به‌هم‌پیوسته است که به تلاش برای بازسازی معنا می‌دهد. در این مسیر، همراهی کارگران، تولیدکنندگان، رانندگان، فعالان اقتصادی و کارکنان دستگاه‌های خدماتی ارزشمند بوده است. بسیاری از آنان در دشوارترین روز‌ها کار را ادامه دادند تا جریان زندگی در کشور برقرار بماند. دولت نیز با اتکا به این همراهی، مسئولیت خود را در پشتیبانی از تولید، هماهنگی دستگاه‌ها و پیگیری بازسازی دنبال می‌کند. قدردانی از صبوری مردم برای ما با مسئولیت رسیدگی به مشکلات آنان همراه است. کشور پیش از این نیز روز‌های دشوار را پشت سر گذاشته است. تجربه آن روز‌ها به ما آموخته که با کار مستمر، همراهی مردم و استفاده از توان متخصصان می‌توان مسیر‌های بسته را باز کرد و ظرفیت‌های آسیب‌دیده را دوباره به کار انداخت. همان‌طور که این مسیر را پیش از این پیموده‌ایم، امروز نیز ادامه می‌دهیم تا رنج و سختی مردم کمتر شود. هر کارخانه‌ای که دوباره فعال شود، هر راه و پلی که به چرخه خدمت بازگردد و هر مانعی که از پیش پای تولید برداشته شود، می‌تواند به بهتر شدن زندگی خانواده‌ها کمک کند.
حاصل کارمان را با همین معیار می‌سنجیم: اینکه چقدر از نگرانی یک خانواده کم شده، چقدر امکان ادامه یک کسب‌وکار فراهم آمده و مردم با چه اندازه آرامش بیشتری می‌توانند برای فردای خود برنامه‌ریزی کنند.»
انتهای پیام/