به گزارش گروه اجتماعی برنا، طرح آمارگیری از گردشگران ملی یکی از طرح‌های مرکز آمار ایران است که با هدف تهیه آمار و اطلاعات مربوط به سفر‌های گردشگری خانوار‌های کشور، برای بررسی‌های اقتصادی و تصمیم‌گیری مدیران و برنامه‌ریزان در حوزه گردشگری، توسط این مرکز به اجرا در می‌آید.
در این طرح با مراجعه به خانوار‌های نمونه، اطلاعاتی در مورد ویژگی‌های سفر از جمله تعداد سفر، نوع سفر (با اقامت شبانه و بدون اقامت شبانه)، هدف اصلی سفر، شیوه سفر، نوع اقامتگاه گردشگران، نوع وسیله نقلیه مورد استفاده، تعداد شب اقامت و هزینه‌های سفر جمع‌آوری می‌شود.
نتایج این طرح آماری در فصل تابستان سال ۱۴۰۴ نشان می‌دهد:در فصل تابستان سال ۱۴۰۴، حدود ۴۶ درصد خانوار‌های کشور حداقل یک فرد از اعضای خانوار سفر داشته است. در مقابل در حدود ۵۴ درصد خانوار‌ها در این فصل هیچ فردی از اعضایشان سفر نداشته است.
کمی بیشتر از نیمی از تعداد سفر‌های بومی در فصل تابستان سال ۱۴۰۴، با اقامت شبانه (۵۴درصد) و بقیه سفر‌ها بدون اقامت شبانه (۴۶درصد) بوده است. ده استان خراسان رضوی، مازندران، تهران، فارس، گیلان، اصفهان، کرمانشاه، زنجان، آذربایجان غربی و همدان مقصد بیشترین سفر‌های بومی در فصل تابستان سال۱۴۰۴ بوده‌اند. ده استان خراسان رضوی، مازندران، تهران، فارس، گیلان، اصفهان، همدان، کرمانشاه، اردبیل و کردستان مقصد بیشترین سفر‌های بومی با اقامت شبانه در فصل تابستان سال۱۴۰۴ بوده‌اند. ده استان زنجان، کرمانشاه، آذربایجان غربی، اصفهان، مازندران، فارس، گیلان، چهارمحال و بختیاری، همدان و آذربایجان شرقی مقصد بیشترین سفر‌های بومی بدون اقامت شبانه در فصل تابستان سال ۱۴۰۴ بوده‌اند.
بیشترین سفر‌های بومی با اقامت شبانه در فصل تابستان سال ۱۴۰۴، با هدف دیدار دوستان و بستگان (۵۲ درصد)، گردش و تفریح (۲۵ درصد)، زیارت (۱۲ درصد) و درمان (۸ درصد) انجام پذیرفته است.
سفر‌های با اهداف فوق در مجموع حدود ۹۷ درصد از سفر‌ها را تشکیل داده است. حدود ۳ درصد از سفر‌ها در فصل تابستان با سایراهداف نظیر آموزش، خرید و کسب و کار و... صورت گرفته است. در فصل تابستان سال ۱۴۰۴، ۲۸ درصد از سفر‌های بومی بدون اقامت شبانه با هدف دیدار دوستان و بستگان، ۲۵ درصد با هدف گردش و تفریح، ۲۵ درصد با هدف درمان و ۱۴ درصد با هدف خرید انجام شده است.
۸ درصد سفر‌های بدون اقامت شبانه، با سایر اهداف نظیر آموزش، زیارت و کسب و کار و... صورت گرفته است. اقامتگاه اصلی مورد استفاده در سفر‌های بومی با اقامت شبانه خانوار‌ها در فصل تابستان سال ۱۴۰۴، خانه بستگان و آشنایان با ۶۰ درصد، ویلا و آپارتمان شخصی با ۱۶ درصد، ویلا و آپارتمان اجاره‌ای با ۱۱ درصد، اقامتگاه عمومی با ۷ درصد، و سایر اقامتگاه‌های مورد استفاده با ۶ درصد بوده است.