به گزارش خبرنگار برنا از قزوین؛ نشست تخصصی «شهر دوستدار کودک؛ الزامات برنامه‌ریزی و طراحی» با محوریت جامعه‌شناسی شهری، شهر و کودکان دارای نیازهای ویژه، با حضور سیاوش طاهرخانی فرماندار قزوین، شعبانیان رئیس سازمان نظام مهندسی ساختمان استان، بیدخام مدیرکل دفتر امور بانوان و خانواده استانداری، رامندی رئیس شورای اسلامی شهر قزوین، اعضای شورای شهر و جمعی از مدیران و کارشناسان حوزه شهری در سالن اجتماعات سازمان نظام مهندسی ساختمان استان قزوین برگزار شد.
بیدا میرحسینی، جامعه‌شناس و عضو هیئت‌مدیره گروه تخصصی جامعه‌شناسی حقوق و جامعه‌شناسی مردم‌مدار در این نشست اظهار کرد: پرسش اساسی این است که آیا دو کودک با توانایی‌ها و استعدادهای مشابه، تنها به دلیل تفاوت در محل زندگی، از فرصت‌های یکسانی برای رشد، آموزش و ساخت آینده خود برخوردار هستند؟
وی افزود: کودکی که در یک منطقه برخوردار شهر زندگی می‌کند، با کودکی که در منطقه کم‌برخوردار ساکن است، تجربه متفاوتی از دسترسی به خدمات فرهنگی، آموزشی، سلامت، حمل‌ونقل و فضاهای عمومی دارد و این تفاوت‌ها بخشی از تجربه زیسته کودکان را شکل می‌دهد.
این جامعه‌شناس با بیان اینکه کودک فقط در خانواده رشد نمی‌کند، تصریح کرد: کودک در محله، مدرسه، خیابان، مراکز فرهنگی و فضاهای شهری زندگی می‌کند و سازمان فضایی شهر می‌تواند زمینه‌ساز کاهش یا افزایش نابرابری‌ها باشد.
میرحسینی ادامه داد: برخی کودکان با «محرومیت مرکب» مواجه‌اند؛ یعنی هم‌زمان از دسترسی مناسب به آموزش، فضای فرهنگی، امکانات تفریحی و خدمات اجتماعی محروم هستند و این وضعیت می‌تواند افق آینده آنان را محدود کند.
وی با اشاره به نقش مدیریت شهری در ایجاد عدالت فضایی گفت: تمرکز مدیریت شهری نباید تنها بر گروه‌های آسیب‌پذیر باشد، بلکه باید سیاست‌های شهری به گونه‌ای طراحی شود که از ابتدا مانع شکل‌گیری نابرابری در فضاهای شهری شود.
عضو هیئت‌مدیره گروه تخصصی جامعه‌شناسی حقوق، ایجاد «اطلس عدالت فضایی کودکان» را یکی از نیازهای شهرها دانست و افزود: در شهری مانند قزوین با ویژگی‌های تاریخی، صنعتی، مهاجرپذیری و تنوع اجتماعی، لازم است تصمیم‌گیری‌های شهری بر اساس شناخت دقیق از وضعیت کودکان در مناطق مختلف انجام شود.
وی همچنین بر ضرورت ایجاد سامانه مشترک میان شهرداری، نظام مهندسی، آموزش‌وپرورش، دانشگاه علوم پزشکی، بهزیستی و سایر دستگاه‌های مرتبط تأکید کرد و گفت: باید شاخص‌های ترکیبی محرومیت کودک شامل آموزش، سلامت، فرهنگ، اقتصاد و دسترسی به خدمات شهری تدوین شود.
میرحسینی بودجه‌ریزی شهری حساس به کودک، ایجاد مراکز چندخدمتی در محلات، مشارکت واقعی کودکان در تصمیم‌گیری‌های شهری و ارزیابی اجتماعی پروژه‌های بزرگ شهری را از دیگر اقدامات ضروری برای تحقق شهر دوستدار کودک عنوان کرد.
وی در پایان خاطرنشان کرد: باید از «مدیریت آسیب» به سمت «مدیریت فرصت» حرکت کنیم؛ چراکه عدالت برای کودکان بدون عدالت در شهر امکان‌پذیر نیست، زیرا کودک در جغرافیای فرهنگی و شهری متولد می‌شود، رشد می‌کند و آینده خود را می‌سازد.
انتهای پیام