گروه علمی و فناوری برنا/ یک مطالعه آزمایشی کوچک نشان می‌دهد محدود کردن زمان غذا خوردن به یک بازه شش تا هشت ساعته در طول روز ممکن است بر برخی شاخص‌های بالینی و زیستی در افراد مبتلا به مراحل اولیه بیماری هانتینگتون تاثیر بگذارد.
در این مطالعه که به مدت ۱۲ هفته انجام شد ۲۰ فرد مبتلا به مراحل اولیه بیماری هانتینگتون الگوی غذا خوردن محدود به زمان یا Time-Restricted Eating را دنبال کردند. شرکت‌کنندگان در طول مطالعه وزن بدن و توده عضلانی بدون چربی خود را حفظ کردند و پژوهشگران علاوه بر مشاهده بهبود در یک شاخص استاندارد شدت بیماری، کاهش سطح یک نشانگر خونی مرتبط با آسیب سلول‌های عصبی و بهبود چندین شاخص عملکرد میتوکندری را نیز ثبت کردند.
این پژوهش به سرپرستی دانشگاه علوم و سلامت اورگن انجام شده و در نشریه Nature Metabolism به چاپ رسیده است. پژوهشگران می‌گویند این نخستین کارآزمایی بالینی است که اثر غذا خوردن محدود به زمان را در افراد مبتلا به بیماری هانتینگتون بررسی می‌کند.
یکی از یافته‌های این مطالعه بهبود میانگین ۰.۵ امتیازی در شاخص ترکیبی مقیاس یکپارچه درجه‌بندی بیماری هانتینگتون (cUHDRS) بود. این شاخص جنبه‌هایی از بیماری از جمله حرکت، عملکرد شناختی و توانایی انجام فعالیت‌های روزمره را ارزیابی می‌کند.
در مراحل اولیه بیماری هانتینگتون امتیاز cUHDRS معمولا سالانه حدود یک امتیاز کاهش پیدا می‌کند بنابراین بهبود مشاهده‌شده در این مطالعه با روند معمول مورد انتظار در این مرحله از بیماری متفاوت بود.
پژوهشگران همچنین سطح نوروفیلامنت لایت یا Neurofilament Light را در خون شرکت‌کنندگان اندازه‌گیری کردند. نوروفیلامنت لایت پروتئینی است که هنگام آسیب سلول‌های عصبی آزاد می‌شود و افزایش سطح آن معمولا با پیشرفت بیماری هانتینگتون و تخریب عصبی ارتباط دارد.
در پایان دوره ۱۲ هفته‌ای سطح این نشانگر خونی به‌طور میانگین ۱۳ درصد کاهش یافت.
راسل ولز، دانشجوی سال چهارم پزشکی در OHSU و نویسنده اصلی این مطالعه گفت: ما شاهد معکوس شدن روندی بودیم که معمولا انتظار داریم مشاهده کنیم. نوروفیلامنت لایت معمولا با ادامه تخریب عصبی افزایش پیدا می‌کند، اما پس از سه ماه کاهش قابل‌توجهی در آن مشاهده کردیم. برای یک مطالعه آزمایشی این یافته قابل‌توجه بود.
یکی از نگرانی‌های اصلی پژوهشگران درباره اجرای رژیم غذا خوردن محدود به زمان در افراد مبتلا به هانتینگتون احتمال کاهش وزن ناخواسته بود. کاهش وزن یکی از مشکلات شایع در این بیماری محسوب می‌شود و به همین دلیل محدود کردن زمان صرف غذا می‌توانست از نظر ایمنی چالش‌برانگیز باشد.
برای کاهش این نگرانی پژوهشگران از شرکت‌کنندگان خواستند میزان کالری مصرفی معمول خود را حفظ کنند، اما وعده‌های غذایی خود را در یک بازه زمانی محدود قرار دهند. این بازه معمولا از اواخر صبح تا اوایل عصر بود و هر فرد می‌توانست زمان مناسب را با توجه به برنامه روزانه خود انتخاب کند.
شرکت‌کنندگان به‌طور میانگین بیش از پنج روز در هفته برنامه غذایی تعیین‌شده را رعایت کردند و عوارض جانبی اندکی گزارش شد. همچنین وزن بدن و توده عضلانی بدون چربی آنها در طول مطالعه حفظ شد.
بیشتر شرکت‌کنندگان نیز اعلام کردند که طی یک تا دو هفته با الگوی جدید غذا خوردن سازگار شده‌اند.
آمی هیلر، پزشک و استاد نورولوژی در دانشکده پزشکی OHSU و نویسنده ارشد مطالعه گفت: وقتی راسل برای نخستین بار این ایده را با من مطرح کرد تردید داشتم. کاهش وزن برای بسیاری از افراد مبتلا به بیماری هانتینگتون یک چالش جدی است بنابراین درخواست از آنها برای غذا خوردن در یک بازه زمانی محدود در نگاه نخست برخلاف انتظار به نظر می‌رسید.
او افزود: آنچه در این مطالعه هیجان‌انگیز بود این است که شرکت‌کنندگان توانستند وزن خود را حفظ کنند و در عین حال نشانه‌هایی مشاهده شد که نشان می‌داد این مداخله ممکن است به‌طور مثبت بر خود بیماری تاثیر بگذارد.
پژوهشگران علاوه بر شاخص‌های بالینی و نشانگر‌های آسیب عصبی فعالیت میتوکندری را نیز در سلول‌های خونی شرکت‌کنندگان بررسی کردند.
میتوکندری‌ها اندامک‌هایی هستند که انرژی مورد نیاز سلول را تولید می‌کنند و اختلال در عملکرد آنها با بیماری هانتینگتون ارتباط دارد.
نتایج نشان داد چندین شاخص مربوط به فعالیت میتوکندری پس از اجرای مداخله بهبود پیدا کرده است.
یکی از توضیحات احتمالی برای این تغییر آن است که دوره‌های ناشتا ماندن می‌توانند واکنش‌های سلولی مرتبط با استرس را فعال کنند و در نتیجه سلول‌ها را به تولید و استفاده کارآمدتر از انرژی وادارند. با این حال پژوهش حاضر برای تعیین سازوکار دقیق این تغییرات طراحی نشده بود.
ولز در این باره گفت: یکی از نظریه‌ها این است که روزه‌داری مانند یک عامل استرس‌زای خفیف عمل می‌کند و سلول‌ها را وادار می‌کند کارآمدتر شوند. اگر سلول‌ها از جمله سلول‌های مغزی، در تولید انرژی و مقابله با استرس عملکرد بهتری پیدا کنند، ممکن است در برابر فرایند بیماری مقاوم‌تر شوند.
با وجود نتایج امیدوارکننده پژوهشگران تاکید می‌کنند که این مطالعه به هیچ وجه ثابت نمی‌کند غذا خوردن محدود به زمان می‌تواند روند پیشرفت بیماری هانتینگتون را کند کند.
این پژوهش تنها ۲۰ شرکت‌کننده داشت ۱۲ هفته به طول انجامید و گروه کنترل نداشت؛ بنابراین مشخص نیست تغییرات مشاهده‌شده تا چه اندازه ناشی از مداخله غذایی بوده‌اند و آیا این نتایج در گروه‌های بزرگ‌تر نیز تکرار خواهند شد یا خیر.
ولز گفت: این نخستین بار است که این رویکرد به‌طور رسمی در افراد مبتلا به بیماری هانتینگتون بررسی می‌شود. ما دریافتیم که شرکت‌کنندگان توانستند برنامه غذایی را دنبال کنند، وزن خود را حفظ کنند و بهبود‌های امیدوارکننده‌ای را در شاخص‌های بالینی و زیستی مهم در بیماری هانتینگتون نشان دهند.
او ادامه داد: این نتایج نشان می‌دهد که غذا خوردن محدود به زمان شایسته بررسی بیشتر در یک کارآزمایی بالینی بزرگ‌تر است.
پژوهشگران اکنون در تلاش برای تامین بودجه یک کارآزمایی تصادفی‌سازی‌شده هستند تا در آن اثر غذا خوردن محدود به زمان با الگوی غذایی معمول مقایسه شود.
به گفته پژوهشگران انجام چنین مطالعه‌ای برای مشخص شدن این موضوع ضروری است که آیا تغییرات مشاهده‌شده در مطالعه آزمایشی قابل تکرار هستند و آیا این تغییرات در نهایت می‌توانند به کاهش سرعت پیشرفت بیماری هانتینگتون منجر شوند یا خیر.
انتهای پیام/