به گزارش خبرگزاری برنا از اصفهان، استعدادیابی در ورزش زمانی به نتیجه می‌رسد که شناسایی یک استعداد، آغاز مسیری هدفمند برای پرورش و حمایت از او باشد؛ مسیری که علاوه بر آموزش تخصصی و آمادگی جسمانی، به شرایط زندگی، تغذیه، تحصیل، سلامت روان و آینده حرفه‌ای ورزشکار نیز توجه کند.
در بسیاری از رشته‌های ورزشی، شناسایی استعدادها و دعوت از بازیکنان مستعد به اردوها و تیم‌های پایه، بخشی از فرایند توسعه ورزشکاران است؛ اما پرسش مهم اینجاست که پس از شناسایی استعدادها، چه ساختاری برای حمایت مستمر از آن‌ها وجود دارد و چه کسی مسئولیت فراهم کردن شرایط لازم برای رشد بلندمدت آنان را بر عهده می‌گیرد؟
این پرسش به‌ویژه درباره ورزشکاران نوجوان اهمیت دارد؛ دوره‌ای که رشد جسمانی و روانی، ادامه تحصیل، شکل‌گیری شخصیت و انتخاب مسیر آینده، هم‌زمان با تمرین‌های تخصصی و حضور در رقابت‌ها پیش می‌رود. در چنین شرایطی، تمرکز صرف بر نتیجه مسابقات نمی‌تواند پاسخگوی همه نیازهای یک ورزشکار در مسیر حرفه‌ای شدن باشد.
در این میان، توسعه الگوهای باشگاه‌داری مبتنی بر حمایت جامع از ورزشکاران می‌تواند زمینه‌ای برای ارتقای کیفیت استعدادیابی در رشته‌های مختلف فراهم کند. باشگاه بسکتبال ناروپرگاس یکی از مجموعه‌هایی است که با تأکید بر این رویکرد، تلاش می‌کند پرورش استعداد را در قالب برنامه‌ای بلندمدت دنبال کند؛ الگویی که در آن، ورزشکار تنها برای حضور در زمین مسابقه آماده نمی‌شود، بلکه رشد تحصیلی، شخصیتی و اجتماعی او نیز مورد توجه قرار می‌گیرد.
سرمایه‌گذاری روی ۳۰ استعداد بسکتبال
کیوان ملانوروزی، مدیر باشگاه بسکتبال ناروپرگاس، با اشاره به رویکرد این مجموعه در پرورش ورزشکاران می‌گوید که در حال حاضر یک تیم کامل نوجوانان و یک تیم کامل جوانان، در مجموع حدود ۳۰ ورزشکار، تحت پوشش برنامه‌های باشگاه قرار دارند و برای حضور در مسابقات استانی و کشوری آماده می‌شوند.
بر اساس توضیحات ارائه‌شده از سوی مدیر باشگاه، این برنامه تنها به تمرین‌های تخصصی بسکتبال محدود نیست و بخش‌های مختلفی از مسیر توسعه ورزشکاران را در بر می‌گیرد؛ از جمله اسکان، امور آموزشی و تحصیلی، پوشاک ورزشی، بهره‌مندی از مربیان و فراهم کردن زمینه شرکت در مسابقات.
در چنین ساختاری، هدف آن است که مؤلفه‌های مختلف رشد ورزشکار به‌صورت هماهنگ دنبال شوند و بازیکنان در محیطی حرفه‌ای، از فرصت لازم برای تمرین، یادگیری و پیشرفت برخوردار باشند.
این حمایت‌ها می‌تواند آغاز مسیری بلندمدت برای توسعه همه‌جانبه ورزشکاران باشد؛ مسیری که در آن، شناسایی استعداد تنها نقطه شروع است و آموزش، پرورش و آماده‌سازی برای آینده، مراحل اصلی آن را تشکیل می‌دهند.
عدالت آموزشی در بسکتبال؛ فرصتی فراتر از پایتخت
یکی از نکات قابل توجه در ترکیب ورزشکاران تحت پوشش باشگاه بسکتبال ناروپرگاس، حضور بازیکنانی از مناطق مختلف کشور است؛ به‌گونه‌ای که از مجموع حدود ۳۰ ورزشکار نوجوان و جوان این مجموعه، تنها سه نفر اهل تهران هستند.
این ترکیب، توجه به ظرفیت‌های استعدادیابی در خارج از مراکز اصلی ورزشی کشور را برجسته می‌کند؛ ظرفیتی که در صورت فراهم بودن زیرساخت‌های مناسب، می‌تواند فرصت رشد را در اختیار نوجوانان و جوانانی قرار دهد که ممکن است به دلیل محدودیت امکانات، هزینه‌های زندگی و تمرین یا فاصله از مراکز حرفه‌ای، امکان دسترسی یکسانی به فرصت‌های ورزشی نداشته باشند.
در چنین رویکردی، محل زندگی ورزشکار نباید به عاملی محدودکننده برای دسترسی او به آموزش تخصصی، امکانات مناسب و فرصت حضور در رقابت‌های ورزشی تبدیل شود. فراهم کردن شرایط لازم برای رشد استعدادها، فارغ از موقعیت جغرافیایی و وضعیت اقتصادی خانواده‌ها، می‌تواند یکی از گام‌های مؤثر در جهت تحقق عدالت آموزشی در ورزش باشد.
البته تحقق این هدف، به برنامه‌ریزی مستمر، حمایت مالی پایدار و ایجاد فرصت‌های قابل دسترس برای استعدادهای مناطق مختلف نیاز دارد. از این منظر، تجربه باشگاه‌هایی که ورزشکاران غیربومی را تحت پوشش قرار می‌دهند، می‌تواند زمینه‌ای برای بررسی و طراحی الگوهای حمایتی گسترده‌تر در ورزش پایه باشد.
بورسیه ورزشی؛ حلقه‌ای برای پیوند استعدادیابی و پرورش
یکی از موضوعات قابل تأمل در توسعه ورزش پایه، ضرورت ایجاد سازوکارهایی است که فاصله میان شناسایی استعداد و امکان بهره‌مندی از آموزش حرفه‌ای را کاهش دهد. در بسیاری از موارد، استعداد ورزشی به‌تنهایی برای ورود به مسیر قهرمانی کافی نیست و هزینه‌های تمرین، تجهیزات، رفت‌وآمد، اسکان و ادامه تحصیل می‌تواند بر آینده ورزشی نوجوانان تأثیر بگذارد.
در چنین شرایطی، توسعه طرح‌های بورسیه ورزشی یا حمایت‌های هدفمند از استعدادهای مستعد می‌تواند به‌عنوان یکی از راهکارهای تقویت عدالت در دسترسی به فرصت‌های ورزشی مورد توجه قرار گیرد؛ طرح‌هایی که بر اساس معیارهای مشخص، نیازهای ورزشکاران و ظرفیت‌های حمایتی باشگاه‌ها طراحی شوند.
حمایت از ورزشکاران در قالب چنین برنامه‌هایی، علاوه بر کاهش برخی موانع اقتصادی، می‌تواند به باشگاه‌ها امکان دهد برنامه‌ریزی بلندمدت‌تری برای آموزش و پرورش بازیکنان داشته باشند. البته اثربخشی این مدل به شفافیت معیارهای انتخاب، استمرار منابع مالی، نظارت بر کیفیت آموزش و توجه هم‌زمان به وضعیت تحصیلی و سلامت ورزشکاران وابسته است.
رویکرد حمایتی ناروپرگاس از این منظر قابل بررسی است؛ هرچند برای اطلاق عنوان رسمی بورسیه ورزشی به برنامه این باشگاه، لازم است سازوکار مشخص و شرایط بهره‌مندی ورزشکاران از این حمایت‌ها به‌طور دقیق تعریف شده باشد.
قهرمانی، تنها معیار موفقیت نیست
ملانوروزی با اشاره به فلسفه شکل‌گیری ناروپرگاس، ورزش را فراتر از فعالیت جسمانی و رقابت برای کسب مدال و جام می‌داند و معتقد است موفقیت واقعی زمانی محقق می‌شود که ورزشکار در کنار پیشرفت ورزشی، در ابعاد تحصیلی، شخصیتی، روانی و اجتماعی نیز رشد کند.
به گفته وی، شعار این باشگاه «ما در ناروپرگاس به پرواز ایمان داریم؛ نه فقط در آسمان، بلکه در زندگی» است؛ شعاری که به اعتقاد او، بیانگر مسئولیت مجموعه در قبال آینده ورزشکاران جوان است.
مدیر باشگاه بسکتبال ناروپرگاس تأکید می‌کند که هدف این مجموعه، ایجاد مسیری مشخص برای رشد بازیکنان است؛ مسیری که در آن هر ورزشکار بتواند ظرفیت‌های خود را بشناسد، اهدافش را دنبال کند و برای آینده‌ای موفق، چه در بسکتبال حرفه‌ای و چه در سایر حوزه‌های زندگی، آماده شود.
از این منظر، باشگاه‌داری مسئولیتی فراتر از تشکیل تیم و شرکت در مسابقات دارد. باشگاه باید بتواند ساختاری آموزشی و تربیتی ایجاد کند که در آن، ورزشکار از مراحل ابتدایی مسیر خود با اهداف تمرینی، معیارهای پیشرفت و الزامات رشد حرفه‌ای آشنا باشد.
توسعه بلندمدت ورزشکار؛ فراتر از تمرین و مسابقه
یکی از محورهای اصلی برنامه ناروپرگاس، توسعه بلندمدت ورزشکار یا رویکرد LTAD است؛ رویکردی که بر تناسب تمرین‌ها و آموزش‌ها با سن، مرحله رشد و نیازهای ورزشکار تأکید دارد.
در این نگاه، ورزشکار صرفاً بازیکنی نیست که باید برای مسابقه پیش رو آماده شود، بلکه فردی است که در طول سال‌های رشد خود به آموزش‌های مرحله‌بندی‌شده، ارزیابی مستمر و حمایت متناسب با نیازهایش احتیاج دارد.
ملانوروزی معتقد است مهارت‌های فنی و تاکتیکی و آمادگی جسمانی، اگرچه از ارکان اصلی پیشرفت ورزشی هستند، اما برای رسیدن به سطوح بالاتر کافی نیستند. ورزشکار باید بتواند در شرایط پرفشار تصمیم درست بگیرد، هیجان‌های خود را مدیریت کند، با شکست کنار بیاید، از اشتباهات درس بگیرد و در شرایط دشوار انگیزه خود را حفظ کند.
به گفته وی، مهارت‌هایی مانند مدیریت زمان، مسئولیت‌پذیری، ارتباط مؤثر، حل مسئله، نظم شخصی و هدف‌گذاری نیز باید در کنار آموزش‌های ورزشی مورد توجه قرار گیرند؛ مهارت‌هایی که نه‌تنها در زمین مسابقه، بلکه در تحصیل، روابط اجتماعی و آینده شغلی ورزشکار کاربرد دارند.
بر همین اساس، توسعه بازیکنان در ناروپرگاس در چند بُعد مرتبط دنبال می‌شود: پیشرفت فنی و تاکتیکی، ارتقای توانایی‌های جسمانی، رشد روانی و شناختی، تقویت مهارت‌های زندگی و اجتماعی و توجه به تحصیل و آینده حرفه‌ای.
این ابعاد از یکدیگر جدا نیستند و ضعف در هر بخش می‌تواند بر عملکرد و مسیر پیشرفت ورزشکار تأثیر بگذارد. بنابراین، هدف از توسعه بلندمدت آن است که بازیکن علاوه بر عملکرد مناسب در زمان حال، توانایی یادگیری، سازگاری و پیشرفت مستمر را نیز به دست آورد.
سلامت روان و مهارت‌های زندگی؛ بخشی از مسیر قهرمانی
مسیر ورزش قهرمانی، به‌ویژه در سنین نوجوانی، با فشارهای مختلفی همراه است؛ از رقابت برای قرار گرفتن در ترکیب اصلی تیم گرفته تا مواجهه با شکست، مصدومیت، انتظارات مربیان و خانواده و نگرانی درباره آینده.
ملانوروزی با تأکید بر اهمیت آماده‌سازی روانی ورزشکاران می‌گوید آموزش این مهارت‌ها نباید تنها به زمان بروز مشکل محدود شود، بلکه باید بخشی از فرهنگ روزمره باشگاه و فرایند رشد بازیکنان باشد.
برای مثال، بازیکنی که فرصت بازی پیدا نمی‌کند، باید بتواند شرایط را تحلیل کند، بازخورد مربی را بپذیرد و برای بهبود عملکرد خود برنامه‌ریزی کند. همچنین، ورزشکار باید بیاموزد چگونه در لحظات حساس مسابقه تمرکز خود را حفظ کند و در تعامل با مربی، هم‌تیمی و داور، رفتاری حرفه‌ای داشته باشد.
در این چارچوب، نقش مربی نیز از آموزش تکنیک فراتر می‌رود و به ایجاد محیطی سالم و حمایتگر، تقویت اعتمادبه‌نفس و پرورش مسئولیت‌پذیری ورزشکاران گسترش پیدا می‌کند. بهره‌گیری از دانش متخصصان روان‌شناسی ورزشی نیز می‌تواند به تکمیل این فرایند کمک کند.
تحصیل؛ بخشی جدایی‌ناپذیر از آینده ورزشکار
یکی از چالش‌های مهم در ورزش پایه، ایجاد تعادل میان تمرین‌های تخصصی، حضور در مسابقات و ادامه تحصیل است. افزایش حجم تمرین‌ها و سفرهای ورزشی، در صورت نبود برنامه‌ریزی مناسب، می‌تواند شرایط تحصیلی ورزشکار را تحت تأثیر قرار دهد.
مدیر باشگاه بسکتبال ناروپرگاس با تأکید بر اهمیت تحصیل می‌گوید آینده ورزشکار نباید صرفاً به نتایج چند مسابقه یا امکان ادامه حضور او در سطح حرفه‌ای وابسته باشد.
به اعتقاد وی، همه بازیکنان به بالاترین سطوح ورزش حرفه‌ای نمی‌رسند و حتی ورزشکاران حرفه‌ای نیز ممکن است به دلیل مصدومیت، تغییر شرایط یا تصمیم‌های شخصی، زودتر از انتظار دوران بازی خود را به پایان برسانند. ازاین‌رو، تحصیل و کسب مهارت‌های لازم برای زندگی مستقل باید هم‌زمان با پیشرفت ورزشی دنبال شود.
در این رویکرد، مدیریت زمان، نظم فردی، کیفیت خواب، تغذیه مناسب و هماهنگی میان مسئولیت‌های تحصیلی و ورزشی اهمیت ویژه‌ای دارد. پیگیری وضعیت درسی ورزشکار و ایجاد هماهنگی میان برنامه‌های آموزشی و تمرینی نیز می‌تواند به حفظ تعادل میان این دو حوزه کمک کند.
ملانوروزی همچنین از چشم‌انداز ایجاد مدرسه ورزشی در ناروپرگاس سخن می‌گوید؛ ساختاری که هدف آن، پیوند دادن آموزش تحصیلی، تمرین‌های تخصصی، رشد روانی و اجتماعی و آماده‌سازی برای آینده در قالب یک مسیر منسجم است.
از بازیکن حرفه‌ای تا متخصص صنعت ورزش
نگاه بلندمدت به ورزشکار، تنها به دوران حضور او در زمین مسابقه محدود نمی‌شود. صنعت ورزش برای ادامه فعالیت و توسعه خود، علاوه بر بازیکنان، به مجموعه‌ای از نیروهای متخصص در حوزه‌های مختلف نیاز دارد.
ملانوروزی با اشاره به این موضوع می‌گوید حوزه‌هایی مانند مربیگری، داوری، تحلیل عملکرد، آمادگی جسمانی، مدیریت ورزشی، استعدادیابی و رسانه و بازاریابی ورزشی، از مسیرهای حرفه‌ای مرتبط با صنعت ورزش هستند.
به گفته وی، چشم‌انداز ناروپرگاس این است که با طراحی مسیرهای آموزشی مناسب، همکاری با مجموعه‌های حرفه‌ای و ایجاد فرصت‌های کارآموزی، زمینه آشنایی ورزشکاران با این حوزه‌ها را فراهم کند تا آنان در آینده، متناسب با علاقه و توانایی خود، مسیر شغلی‌شان را انتخاب کنند.
البته ورود به هر یک از این حوزه‌ها به آموزش تخصصی، کسب صلاحیت حرفه‌ای و در موارد لازم، دریافت مدارک و مجوزهای مربوط نیاز دارد. آنچه در این رویکرد اهمیت دارد، فراهم کردن زمینه آگاهی و آمادگی بیشتر ورزشکاران برای انتخاب مسیر آینده است.
الگوبرداری از تجربه‌های جهانی با نگاه بومی
مدیر باشگاه بسکتبال ناروپرگاس با تأکید بر ضرورت بهره‌گیری از دانش روز ورزش، مطالعه تجربه‌های موفق جهانی را یکی از راه‌های توسعه نظام علمی باشگاه‌داری می‌داند.
وی در این زمینه به آکادمی لاماسیا در بارسلونا و ساختار پرورش استعداد باشگاه آژاکس اشاره می‌کند؛ مجموعه‌هایی که از منظر آموزش مرحله‌بندی‌شده، کیفیت مربیگری و توجه به مسیر توسعه بازیکنان، قابلیت مطالعه دارند.
به گفته ملانوروزی، هدف از بررسی این الگوها، تقلید کامل از ساختارهای خارجی نیست، بلکه شناسایی اصول علمی و مدیریتی و استفاده از آن‌ها متناسب با شرایط فرهنگی، اقتصادی، آموزشی و ورزشی ایران است.
در چنین مدلی، تمرین‌ها باید بر اساس سن و مرحله رشد طراحی شوند، پیشرفت ورزشکاران به‌صورت دوره‌ای مورد ارزیابی قرار گیرد و در کنار آموزش فنی، برای رشد روانی، مهارت‌های زندگی، موفقیت تحصیلی و توسعه اجتماعی نیز برنامه وجود داشته باشد.
با این حال، تحقق چنین الگویی نیازمند برنامه اجرایی روشن، منابع مالی پایدار، نیروی انسانی متخصص و ارزیابی مستمر نتایج است. تدوین معیارهای مشخص برای سنجش پیشرفت ورزشکاران و بررسی میزان تحقق اهداف آموزشی و ورزشی نیز می‌تواند به افزایش اثربخشی این برنامه‌ها کمک کند.
استعدادیابی باید به پرورش استعداد ختم شود
تجربه ورزشکاران نشان می‌دهد که استعداد، به‌تنهایی تضمین‌کننده موفقیت نیست. آموزش باکیفیت، دسترسی به امکانات مناسب، حمایت مربیان و خانواده و برخورداری از شرایط مطلوب برای رشد، همگی در تبدیل یک استعداد به ورزشکاری توانمند نقش دارند.
تجربه‌هایی مانند رویکرد اعلام‌شده باشگاه ناروپرگاس، بار دیگر ضرورت توجه به این پرسش را مطرح می‌کند که آیا استعدادیابی در ورزش ایران باید از مرحله شناسایی بازیکنان مستعد فراتر برود و به ایجاد ساختارهای حمایتی برای پرورش بلندمدت آنان منتهی شود؟
پاسخ به این پرسش، به مشارکت باشگاه‌ها، فدراسیون‌ها، نهادهای آموزشی، متخصصان ورزش و حامیان مالی نیاز دارد؛ مشارکتی که می‌تواند زمینه دسترسی عادلانه‌تر استعدادها به فرصت‌های رشد را فراهم کند.
در این مسیر، طراحی طرح‌های حمایتی و بورسیه‌های ورزشی، به‌ویژه برای استعدادهایی که به دلیل محدودیت‌های اقتصادی یا جغرافیایی از امکانات کافی برخوردار نیستند، می‌تواند یکی از محورهای قابل بررسی در سیاست‌گذاری ورزش پایه باشد.
در نهایت، موفقیت یک نظام استعدادیابی تنها با تعداد بازیکنان انتخاب‌شده یا نتایج کوتاه‌مدت تیم‌ها سنجیده نمی‌شود؛ بلکه استمرار پیشرفت ورزشکاران، حفظ سلامت جسمی و روانی آنان، امکان ادامه تحصیل و آمادگی برای آینده حرفه‌ای نیز باید در ارزیابی عملکرد آن مورد توجه قرار گیرد.
شاید مهم‌ترین پرسش پیش روی ورزش ایران همین باشد: چگونه می‌توان از لحظه شناسایی یک استعداد تا سال‌های رشد و ورود او به ورزش حرفه‌ای، مسیری امن، علمی و پایدار طراحی کرد؟
پاسخ به این پرسش می‌تواند استعدادیابی را از یک فرایند انتخابی به سرمایه‌گذاری بلندمدت بر آینده ورزش و سرمایه انسانی کشور تبدیل کند؛ مسیری که در آن، هدف تنها ساختن بازیکنی برای مسابقات امروز نیست، بلکه پرورش انسانی توانمند برای ورزش و زندگی است.
انتهای پیام