گروه ورزشی خبرگزاری برنا/ تنیس روی میز ایران در بازی‌های آسیایی ناگویا با کسب مدال برنز نوشاد عالمیان در بخش انفرادی، یکی از ارزشمندترین نتایج خود در سال‌های اخیر را به دست آورد. مدالی که اهمیت آن زمانی بیشتر مشخص می‌شود که بدانیم آسیا مهد تنیس روی میز دنیاست و قدرت‌های بزرگ این رشته عمدتا در شرق این قاره قرار دارند.
با این حال، شاید مهم‌تر از خود مدال نوشاد عالمیان، اتفاقی باشد که در سال‌های اخیر در ساختار تیم ملی رخ داده است. این رشته در سال‌های اخیر پوست اندازی کرده و جوانترها می‌توانند در کنار بازیکنان باتجربه‌ای مثل کاپیتان نوشاد، روز به روز پیشرفت کنند.
ایران در ناگویا در بخش‌های مختلف تیمی، دوبل، میکس دوبل و انفرادی نماینده داشت و به جز نوشاد و نیما عالمیان، تعداد قابل توجهی از بازیکنان اعزامی را چهره‌های جوان تشکیل می‌دادند. اینکه این بازیکنان جوان هنوز نتوانسته‌اند در تمامی بخش‌ها به مدال برسند، موضوعی طبیعی است و نباید آن را به عنوان یک شکست ارزیابی کرد. آنها برای کسب تجربه به چنین میدان‌هایی نیاز دارند.
اتفاقا عملکرد فدراسیون در این بخش قابل دفاع است. برگزاری انتخابی و احترام به نتایج آن و اعزام بازیکنانی که در فرآیند انتخابی به جایگاه لازم رسیده‌اند، یک اتفاق مثبت است چراکه به بازیکنان جوان این پیام را می‌دهد که مسیر رسیدن به تیم ملی از عملکرد و رقابت می‌گذرد.
در کنار این موضوع، ظهور بازیکنانی مانند بنیامین فرجی و حضور چهره‌های جوان ایرانی در باشگاه‌های اروپایی، حتی در رده‌های سنی پایین نشان می‌دهد که تنیس روی میز ایران از نظر استعداد در مسیر امیدوارکننده‌ای قرار گرفته است.
اما دقیقا همین اتفاق، یک مطالبه جدید را پیش روی فدراسیون قرار می‌دهد که اگر بازیکنان جوان شده‌اند، چرا کادر فنی همچنان باید با همان الگوی گذشته ادامه دهد؟
مهرداد علی‌قارداشی و مجموعه مدیریتی فدراسیون طی سال‌های اخیر نشان داده‌اند که به جوانگرایی اعتقاد دارند. امروز بخش قابل توجهی از آینده تنیس روی میز ایران را بازیکنانی تشکیل می‌دهند که شاید چند سال قبل حتی تصور نمی‌شد در چنین سن و سالی در سطح اول رقابت‌های بین‌المللی و باشگاهی اروپا حضور داشته باشند.
اما جوانگرایی اگر قرار است یک سیاست کلان باشد، نباید فقط در انتخاب بازیکن خلاصه شود.
بازیکن جوان برای پیشرفت به مربی با نگاه تازه، روش تمرینی جدید، دانش روز و ایده‌های متفاوت نیاز دارد. نسلی که امروز وارد تیم ملی شده، با نسل‌های قبلی تفاوت دارد و طبیعی است که شیوه هدایت و آماده‌سازی آن نیز نیازمند بازنگری باشد. این موضوع به معنای زیر سؤال بردن عملکرد مربیان فعلی نیست.
جمیل لطف‌الله‌نسبی سال‌هاست که در رأس کادر فنی تیم ملی مردان قرار دارد و نمی‌توان کارنامه و تجربه او را نادیده گرفت. او مربی‌ای نیست که بتوان عملکردش را ضعیف توصیف کرد و قطعا تجربیاتش برای تنیس روی میز ایران یک سرمایه محسوب می‌شود اما شاید مسئله دقیقا همین باشد، تجربه نباید الزاما به معنای حضور همیشگی در همان جایگاه باشد.
می‌توان از تجربه لطف‌الله‌نسبی در جایگاهی مانند مشاور فنی، مدیر فنی تیم‌های ملی یا مسئول توسعه فنی استفاده کرد و در عین حال فرصت را برای حضور یک مربی جوان‌تر و صاحب ایده در رأس کادر فنی فراهم کرد.
چنین تغییری نه به معنای حذف یک مربی باتجربه، بلکه به معنای استفاده بهتر از تجربه اوست.
در بخش بانوان نیز می‌توان همین نگاه را دنبال کرد. شاید تنیس روی میز زنان ایران بیش از گذشته به یک شوک فنی و ورود ایده‌های جدید نیاز داشته باشد. مربی‌ای که بتواند با نگاه متفاوت، نسل جدید بازیکنان را بهتر هدایت کند و به آنها کمک کند تا فاصله خود را با سطح اول آسیا کاهش دهند. قطعا سیما لیموچی زحمت خود را کشیده و مربی توانایی است اما شاید اعتماد به یک چهره جوان و جدید ارزش امتحان کردن را داشته باشد.
در رشته‌ای مانند تنیس روی میز، که شرق آسیا سال‌هاست مرکز ثقل آن در جهان محسوب می‌شود، استفاده از دانش مربیان خارجی می‌تواند یک گزینه جدی باشد.
فدراسیون می‌تواند بدون اینکه تجربه مربیان داخلی را کنار بگذارد، به سراغ مربیانی از کشورهای صاحب‌سبک شرق آسیا برود، مربیانی که با سیستم‌های روز تمرینی، تکنیک‌های جدید و ساختار حرفه‌ای پرورش بازیکن در بالاترین سطح آشنا هستند.
حتی می‌توان مدلی ترکیبی را طراحی کرد که یک مربی خارجی یا جوان در راس کادر فنی قرار بگیرد و در کنار او از تجربه مربیانی مانند جمیل لطف‌الله‌نسبی و یا خانم لیموچی در بخش بانوان در قالب مدیر فنی و مشاور استفاده شود.
این مدل می‌تواند هم از دانش گذشته محافظت کند و هم امکان ورود ایده‌های تازه را فراهم کند. بدون تعارف تنیس روی میز ایران در مسیر خوبی است اما برای قدم بعدی به تغییر نیاز دارد.
نکته مهم این است که صحبت از تغییر کادر فنی به هیچ عنوان به معنای نادیده گرفتن موفقیت‌های اخیر فدراسیون نیست. وقتی یک فدراسیون در مسیر جوانگرایی حرکت کرده، استعدادهای جدید را وارد تیم ملی کرده، به انتخابی احترام گذاشته و بازیکنان جوان را به میدان‌های بزرگ فرستاده، طبیعی است که مرحله بعدی این پروژه باید مورد توجه قرار بگیرد.
برنز نوشاد عالمیان در ناگویا می‌تواند یک موفقیت مهم و نقطه اتکا باشد، اما هدف تنیس روی میز ایران نباید فقط تکرار همین مدال باشد. هدف باید ساختن نسلی باشد که بتواند در آینده نه فقط روی سکوی بازی‌های آسیایی، بلکه در سطح قهرمانی آسیا و حتی رقابت با قدرت‌های شرق این قاره قد علم کند.
برای رسیدن به چنین هدفی، بازیکنان جوان به کادر فنی‌ای نیاز دارند که هم تجربه داشته باشد و هم جسارت تغییر.
شاید اکنون بهترین زمان برای فدراسیون تنیس روی میز باشد که همان سیاست جوانگرایی موفقی را که در میان بازیکنان اجرا کرده، یک مرحله جلوتر ببرد و در کادر فنی نیز به ایده‌های تازه، مربیان جوان‌تر و حتی گزینه‌های خارجی فرصت بدهد.
تنیس روی میز ایران حالا نسلی تازه دارد. شاید وقت آن رسیده که نیمکت تیم ملی هم چهره‌ای تازه به خود بگیرد.
انتهای پیام/