گروه ورزشی خبرگزاری برنا/ تراکتور با امید جبران شکست یک بر صفر مقابل شباب‌الاهلی امارات پا به دومین مسابقه آسیایی خود گذاشت، اما تقابل با الشمال قطر نیز برای شاگردان جواد نکونام دستاوردی فراتر از یک امتیاز نداشت. نماینده ایران که در نخستین بازی خود شکست خورده بود، این بار هم از رسیدن به گل بازماند تا پس از دو مسابقه، تنها یک امتیاز در کارنامه داشته باشد؛ آماری که برای تیمی با ادعای رقابت در سطح اول فوتبال آسیا چندان قابل دفاع نیست.
مشکل تراکتور فقط نرسیدن به گل نیست؛ این تیم هنوز نتوانسته در فاز هجومی تصویری متقاعدکننده از خودش ارائه دهد. در نیمه نخست، تراکتور برای تحمیل سبک بازی خود با دشواری روبه‌رو بود. گردش توپ و تلاش الشمال برای استفاده از فضاهای کناری، اجازه نداد نماینده ایران به‌راحتی جریان مسابقه را در اختیار بگیرد. سرخ‌پوشان تبریزی در این نیمه بیشتر درگیر پیدا کردن راهی برای عبور از ساختار دفاعی حریف بودند و نتوانستند از حملات خود تهدید جدی و مستمری بسازند.
با شروع نیمه دوم، شرایط تا حدودی تغییر کرد. تراکتور جلوتر آمد و تلاش بیشتری برای نزدیک شدن به دروازه حریف انجام داد. ضربه محمد نادری که با واکنش دروازه‌بان الشمال همراه شد، یکی از جدی‌ترین موقعیت‌های نماینده ایران بود. با این حال، افزایش فشار هجومی نیز نتوانست گره مسابقه را باز کند. تراکتور در لحظات پایانی حملات خود را دنبال کرد، اما آنچه کم داشت، کیفیت و دقت لازم در آخرین ضربه بود.
البته نمی‌توان از شرایط دشوار آماده‌سازی این تیم چشم‌پوشی کرد. تراکتور به دلیل محدودیت میزبانی در ایران، مجبور شد مسابقه خود را در ورزشگاه سلطان قابوس مسقط برگزار کند. سفر طولانی حدود ۱۸ ساعته به عمان و فرصت محدود برای تمرین و بازیابی توان جسمانی، شرایطی نبود که بتوان به‌سادگی از کنار آن عبور کرد. جواد نکونام نیز پیش از مسابقه نسبت به این وضعیت اعتراض داشت. مصدومیت هادی حبیبی‌نژاد در جریان گرم‌کردن هم اتفاق ناخوشایند دیگری بود که برنامه‌های تیم را تحت تاثیر قرار داد.
با این حال، مشکلات لجستیکی نمی‌تواند تمام ضعف‌های فنی تراکتور را پوشش دهد. وقتی یک تیم در دو مسابقه متوالی آسیایی حتی یک بار هم موفق به گلزنی نمی‌شود، باید فراتر از خستگی بازیکنان به دنبال ریشه مشکل گشت. ضعف در ارتباط بین خطوط میانی و مهاجمان، نداشتن تنوع کافی در طراحی حملات و کیفیت پایین ضربات نهایی، از مسائلی است که کادر فنی باید برای آن راه‌حل پیدا کند.
نکته مهم‌تر اینکه تراکتور برای رسیدن به گل نباید صرفا به افزایش تعداد حملات یا ارسال توپ به محوطه جریمه متکی باشد. این تیم به تحرک بیشتر در یک‌سوم هجومی، جابه‌جایی موثر بازیکنان و ایجاد موقعیت‌های باکیفیت نیاز دارد. در غیر این صورت، حتی برتری در مالکیت توپ یا فشار در دقایق پایانی نیز تضمینی برای تغییر نتیجه نخواهد بود.
حالا جواد نکونام با مسئله‌ای جدی‌تر از جبران یک تساوی روبه‌رو است. تراکتور باید هم از نظر ذهنی به شرایط مسابقه بازگردد و هم در ساختار هجومی خود تغییراتی ایجاد کند. نماینده ایران از دو مسابقه ابتدایی تنها یک امتیاز گرفته و هنوز در حسرت نخستین گل آسیایی خود است. در رقابتی که هر امتیاز می‌تواند در سرنوشت صعود تعیین‌کننده باشد، ادامه این روند هزینه سنگینی خواهد داشت.
تراکتور برای بازگشت به مسیر رقابت، دیگر فرصتی برای پنهان شدن پشت بهانه‌ها ندارد. خستگی سفر قابل درک است، دشواری میزبانی واقعیت دارد، اما در نهایت آنچه در جدول ثبت می‌شود نتیجه است؛ نتیجه‌ای که فعلا برای تراکتور چیزی جز یک امتیاز و دو مسابقه بدون گلزنی نبوده است.
انتهای پیام/