گروه ورزشی خبرگزاری برنا/ سال‌هاست که فوتبال ما درگیر حواشی خارج از زمین شده و بیشتر از آن‌که نتیجه مسابقه در مستطیل سبز رقم بخورد، سکوها برای آن تعیین تکلیف می‌کنند. انگار دیگر برای بردن در فوتبال، تنها داشتن بازیکنان آماده، کادر فنی توانمند و برنامه تاکتیکی کافی نیست و تیم‌ها باید پیش از ورود به زمین، خود را برای جنگی دیگر در سکوها آماده کنند، جنگی که نه برنده‌ای دارد و نه افتخاری اما هر بار یک قدم بیشتر فوتبال ما را از مسیر اصلی خود دور می‌کند. شاید تنبیه درستی در نظر گرفته نشده و یا به دلیل احترام ویژه به برخی مالکان و مسئولان، محکومیت و برخورد جدی با آنها نادیده گرفته شده است که وضعیت حالا رو به وخامت رفته و هر هفته باید منتظر اتفاقی تازه باشیم. انگار قرار نیست کسی از این چرخه تکراری درس بگیرد و هر بار باید همان اتفاقات را با نامی تازه تماشا کنیم.
دیدار ملوان-تراکتور نیز از این قاعده مستثنا نبود و بار دیگر نشان داد که حواشی خارج از زمین همچنان یکی از چالش‌های جدی فوتبال ایران است. در جریان این مسابقه، اتفاقاتی رخ داد که بر فضای رقابت سایه انداخت و باعث شد حواشی، بیش از خود فوتبال مورد توجه قرار بگیرند. با این حال، مسئله اصلی صرفا به یک مسابقه یا دو تیم محدود نمی‌شود؛ بلکه باید به چرخه تکراری اتفاقاتی توجه کرد که هر بار فوتبال را از مسیر اصلی خود دور می‌کنند. پرسش اساسی این است که چرا هنوز باید چنین حواشی‌ای رخ بدهد تا مسئولان به فکر بررسی ماجرا و یافتن راهکار بیفتند؟ فوتبال زمانی می‌تواند از این وضعیت فاصله بگیرد که همه ارکان آن، از مسئولان و مدیران گرفته تا بازیکنان و هواداران، برای حفظ فضای سالم رقابت مسئولیت‌پذیر باشند و اجازه ندهند حاشیه‌ها جای اصل فوتبال را بگیرند.
البته تبریزی‌ها هم طی سال‌های اخیر کم توهین و اهانت به تیم روبه‌روی خود نکرده‌اند و خود این کتاب بی‌اخلاقی را از حفظند. نمی‌شود امروز از توهین دیگران گلایه کرد و فردا در موقعیتی مشابه همان رفتار را تکرار کرد. بی‌اخلاقی فارغ از این‌که از کدام سکو و علیه کدام تیم سر داده شود، بی‌اخلاقی است و نمی‌توان برای آن رنگ و پیراهن تعیین کرد.
مشکل فوتبال ما فقط چند شعار زشت از روی سکوها نیست، مشکل عادی شدن همین رفتارهاست. وقتی فحاشی به بخشی از فضای همیشگی مسابقات تبدیل می‌شود، وقتی توهین را با عنوان کری‌خوانی توجیه می‌کنند و وقتی هر باشگاه تنها زمانی صدایش بلند می‌شود که خودش را در جایگاه متهم نمی‌بیند، دیگر نمی‌توان انتظار داشت که شرایط به‌سادگی تغییر کند. در این میان، نقش مدیران و مسئولان باشگاه‌ها هم کم‌رنگ نیست. آنها نمی‌توانند هنگام پیروزی هواداران را سرمایه اصلی تیم خود بدانند و هنگام بروز تخلف مسئولیت رفتار همان هواداران را به گردن چند نفر محدود بیندازند. هواداری که برای حمایت از تیمش به ورزشگاه می‌رود، قرار است به بازیکنان انگیزه بدهد، نه این‌که با توهین به قومیت و هویت دیگران، اصل مسابقه را زیر سؤال ببرد.
حالا باید دید کمیته انضباطی که امروز (پنج‌شنبه) در رابطه با این بازی جنجالی جلسه تشکیل می‌دهد، چه تصمیمی اتخاذ می‌کند. آیا قرار است باز هم به جریمه‌ای محدود و چند خط بیانیه بسنده شود یا این بار برخوردی صورت می‌گیرد که دست‌کم برای هفته‌های آینده بازدارنده باشد؟ البته تصمیم درست، صرفا تصمیمی سنگین نیست؛ تصمیمی است که بر اساس مستندات گرفته شود، برای همه تیم‌ها یکسان باشد و اجازه ندهد هیچ‌کس خود را فراتر از قانون بداند.
فوتبال ما پیش از هر چیز به بازگشت احترام نیاز دارد، احترامی که هم در زمین مسابقه معنا پیدا می‌کند و هم روی سکوها. نمی‌شود از پیشرفت فوتبال حرف زد اما در ابتدایی‌ترین اصول هواداری همچنان گرفتار باشیم. نمی‌شود انتظار داشت بازیکنان در زمین رقابتی حرفه‌ای داشته باشند، اما بیرون از خطوط زمین، توهین و تحقیر به بخشی از نمایش هفتگی فوتبال تبدیل شود.
گزارش از زهره فلاح‌زاده
انتهای پیام/