به گزارش گروه سیاسی و بین‌الملل برنا، «متیو سالت‌مارش»، سخنگوی کمیساریای عالی سازمان ملل متحد در امور پناهندگان، اعلام کرد که بیش از ۶۵ هزار پناهنده و پناه‌جو در یمن با وخامت سریع شرایط انسانی مواجه هستند و تشدید ناامنی، کاهش منابع و محدودیت دسترسی نهاد‌های امدادرسان، زندگی هزاران نفر را با خطر روبه‌رو کرده است.
وی در نشست خبری سازمان ملل در ژنو گفت که وضعیت اردوگاه پناهندگان «خرز» در استان لحج در جنوب غربی یمن، به‌ویژه نگران‌کننده است. این اردوگاه حدود ۹ هزار و ۵۰۰ پناهنده از سومالی و اتیوپی را در خود جای داده است.
به گفته سالت‌مارش، اگرچه تاکنون تلفات جانی پناهندگان در این اردوگاه تأیید نشده است، گلوله‌باران مناطق اطراف آن موجب اختلال در ارائه خدمات ضروری و محدود شدن رفت‌وآمد شده و فعالیت مدارس و خدمات حقوقی و صدور مدارک نیز متوقف شده است.
وی افزود که برخی خانواده‌ها برای فرار از ناامنی به مناطق جنوبی از جمله عدن پناه می‌برند؛ اما استفاده از مسیر‌هایی که طرف‌های درگیر در منازعه از آنها عبور می‌کنند، خطرات بیشتری برای این خانواده‌ها به همراه دارد.
سخنگوی کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل همچنین اعلام کرد که از زمان تشدید درگیری‌ها در ماه اوت، این نهاد با انجام سه پرواز، زمینه بازگشت داوطلبانه ۶۰۷ پناهنده سومالیایی از عدن به موگادیشو را فراهم کرده است. بیش از هزار و ۱۰۰ نفر دیگر نیز برای بازگشت ابراز تمایل کرده‌اند، اما ناامنی و حملات مستمر، اجرای این برنامه‌ها را دشوار کرده است.
بر اساس این گزارش، در ۹ ماه نخست سال ۲۰۲۶ بیش از ۱۳۴ هزار پناه‌جو و مهاجر از مسیر دریا وارد یمن شده‌اند؛ آماری که در مقایسه با مدت مشابه سال گذشته حدود ۲۲ درصد افزایش نشان می‌دهد.
سالت‌مارش با اشاره به کمبود منابع مالی افزود که درخواست کمک بشردوستانه کمیساریای عالی پناهندگان برای یمن در سال جاری میلادی تنها ۱۹ درصد تأمین اعتبار شده است؛ موضوعی که توان این نهاد برای پاسخ‌گویی به نیاز‌های فزاینده آوارگان و پناهجویان را محدود می‌کند.
یمن از سال ۲۰۱۴ میلادی (۱۳۹۳ شمسی) با بحران سیاسی و درگیری‌های نظامی گسترده ناشی از دخالت عربستان و متحدان آن روبه‌رو بوده است. این کشور همچنین به دلیل موقعیت جغرافیایی خود در مسیر مهاجرت از شاخ آفریقا به شبه‌جزیره عربستان، میزبان شمار زیادی از پناهجویان و مهاجران، به‌ویژه از سومالی و اتیوپی است. تشدید درگیری‌ها و محدودیت فعالیت‌های امدادی، وضعیت این جمعیت را بیش از پیش دشوار کرده است.