معین عباسیان در گفت و گو با خبرنگار ورزشی خبرگزاری برنا، درباره شرایط این روزهای خود گفت: از فوتبال خداحافظی نکرده‌ام اما بخاطر نداشتن پیشنهاد خوب و باکیفیت، به صورت انفرادی تمرین می‌کنم. بعد از دوران حضورم در پیکان نخواستم در لیگ یک بازی کنم و انگار از همان زمان از چرخه فوتبال حذف شدم.
وی افزود: شاید تصمیمات اشتباه باعث تغیر مسیرم شده است اما باید بگویم هنوز دغدغه بازی دارم و می‌خواهم بازی کنم. سن و سال یک عدد است و شما می‌بینید که در تیم ملی، آماده‌ترین بازیکنان، جوانان نیستند. آن‌هایی هستند که سبک زندگی خوبی دارند. هنوز تصمیمی برای مربیگری نگرفته‌ام و دوست دارم بازی کنم.
وینگر اسبق تیم پدیده درباره پیشنهادات دریافتی در دوران بازی عنوان کرد: ۲ سال آخر حضورم در پدیده بهترین سال‌های فوتبالم بود. بازی در سایپای علی دایی هم تجربه خوبی بود و در هوادار هم آمار خوبی چون ۸ پاس گل و ۴ گل ثبت کردم اما پیشنهاد خوبی دریافت نکردم و شاید مشکل از مدیر برنامه‌هایم بود. شاید سهم من از فوتبال همین‌قدر بود و نباید بیشتر رشد می‌کردم. در دو مقطع از استقلال زمان شفر و زمان مجیدی پیشنهاد داشتم اما قسمت نبود در این تیم بازی کنم.
عباسیان درباره تاثیرگذارترین مربیان خود عنوان کرد: هیچ‌وقت ناصر حجازی را فراموش نمی‌کنم. او در مقطعی در دهه ۸۰ به ابومسلم آمد و به من خیلی کمک کردم. جوان بودم اما او دیگر به من اجازه بازی در تیم‌های پایه را نداد و زمانی که جوانگرایی باب نبود، با دادن اعتماد به نفس به من باعث شد رشد کنم و در تمرینات بزرگسالان بدرخشم. مربیان زیادی چون داوود اعظم و حسن بادامکی در فوتبال پایه و میثاقیان، مهاجری و دایی در دوران بزرگسالی به من کمک کردند.
وی افزود: در دوران بازی هر فوتبالیستی، مربیانی بودند که در فوتبال‌شان تاثیر بد بگذارند و من هم چنین مربیانی داشتم که روی روح و روانم تاثیر منفی گذاشتند اما مربیانی چون منصوریان بودند که حتی با بازیکنان ذخیره هم مثل بازیکنان اصلی رفتار می‌کنند.
وینگر اسبق پدیده درباره وضعیت این روزهای فوتبال مشهد گفت: شرایط فعلی خیلی آزاردهنده است. سالیان سال است که درباره مشکلات‌مان در این استان حرف می‌زنیم اما گوش شنوایی وجود ندارد. انگار بعد از پدیده چراغ ورزش در مشهد خاموش شده است. این استان پتانسیل ۲ تیم لیگ برتری دارد اما حتی در لیگ دسته اول هم نماینده نداریم. هر سال هم مصاحبه می‌کنند که شرایط را بهتر می‌کنیم اما اینگونه نیست.
عباسیان در پایان درباره بهترین و بدترین لحظه زندگی کاری خود عنوان کرد: بیشتر از گلزنی، لحظاتی را دوست دارم که به یک جوان دانشی انتقال دهم یا کمک کنم رشد کند. گل زدن یک اتفاق ساده است و بیشتر با همین کمک به بازیکنان جوان خوشحال می‌شوم. لحظه چندان بدی هم نداشتم چون هر چه رخ داده با حکمت خدا بوده است.
انتهای پیام/