به گزارش خبرنگار برنا؛ گروهی از رقصنده‌ها با حرکات نمایشی و میزانسن‌های مختلف وارد صحنه می‌شوند، در اطراف خواننده حرکت می‌کنند و هم‌زمان با اجرای قطعات موسیقی، بخش‌های نمایشی متعددی شکل می‌گیرد؛ صحنه‌ای که قرار است فراتر از یک کنسرت معمولی باشد اما تصاویر آن حالا به یکی از سوژه‌های طنز و انتقاد کاربران شبکه‌های اجتماعی تبدیل شده است.
این تصاویر مربوط به کنسرت‌پرفورمنس «جهان من» فرزاد فرزین است که طی چهار شب، از ۱۴ تا ۱۷ آبان‌ماه در مجموعه بام آرنا ایران‌مال تهران برگزار شد.
فرزین پیش از آغاز اجرا، از بازگشت خود به تهران پس از سه سال خبر داده و این پروژه را حاصل ماه‌ها تلاش یک گروه ۷۰ نفره معرفی کرده بود؛ اجرایی که قرار بود با تلفیق موسیقی، تصویر و پرفورمنس، تجربه‌ای متفاوت برای مخاطبان رقم بزند.
در این پروژه، کیوان ملک‌مطیعی کارگردانی صحنه، سعید داخ طراحی حرکات نمایشی و مهرداد معافی سرپرستی ارکستر را برعهده داشتند. با این حال، انتشار بخش‌هایی از اجرا در فضای مجازی، به‌جای آن‌که صرفا توجه‌ها را به ابعاد اجرایی و طراحی صحنه جلب کند، واکنش‌هایی درباره حرکات رقصنده‌ها، هماهنگی بخش نمایشی و حتی کیفیت خوانندگی فرزین به همراه داشته است. برخی از این تصاویر با شوخی و انتقاد کاربران بازنشر شده‌اند و به سوژه ساخت ویدئوهای طنز تبدیل شده‌اند.
اما ماجرا فقط به واکنش کاربران محدود نمی‌شود. پرسش اصلی این است که «جهان من» اساسا چه تعریفی از پرفورمنس ارائه می‌دهد؟ آیا اضافه کردن گروه رقصنده، حرکات نمایشی و جلوه‌های بصری به یک کنسرت، به‌تنهایی می‌تواند آن را به یک تجربه هنری متفاوت تبدیل کند؟
پرفورمنس به ایده و انسجام نیاز دارد. موسیقی، حرکت و نمایش باید در پیوند با یکدیگر قرار بگیرند و مفهوم مشخصی را به مخاطب منتقل کنند. در غیر این صورت، نتیجه چیزی جز مجموعه‌ای از صحنه‌های شلوغ و حرکات پراکنده نخواهد بود. این‌جاست که باید پرسید این همه رفت‌وآمد و نمایش روی صحنه چه نسبتی با موسیقی دارد و قرار است چه چیزی به آن اضافه کند؟
از سوی دیگر، وقتی صدای خواننده و اجرای موسیقی در مرکز یک کنسرت قرار دارد، عناصر نمایشی نباید به ابزاری برای منحرف کردن توجه مخاطب از بخش اصلی اجرا تبدیل شوند. رقصنده‌ها و جلوه‌های بصری می‌توانند مکمل موسیقی باشند، اما نمی‌توانند جای خالی آن را پر کنند.
«کنسرت‌پرفورمنس» می‌تواند قالبی جذاب برای تجربه‌های تازه باشد، اما چسباندن عنوان پرفورمنس به یک کنسرت، لزوما آن را به اثر هنری متفاوتی تبدیل نمی‌کند. اگر نه روایت نمایشی شکل بگیرد و نه موسیقی و نمایش به یکدیگر معنا بدهند، حاصل کار ممکن است نه یک کنسرت موسیقایی منسجم باشد و نه یک اجرای نمایشی قابل‌دفاع.
«جهان من» با وعده تجربه‌ای متفاوت روی صحنه رفت، اما حالا بخشی از تصاویرش بیش از آن‌که به‌عنوان نمونه‌ای از نوآوری بازنشر شود، دستمایه تمسخر کاربران شده است.
شاید مسئله همین باشد؛ تفاوت را نمی‌توان فقط با تعداد عوامل، ماه‌ها تمرین و شلوغی صحنه ساخت. مخاطب در نهایت از یک اجرای متفاوت، ایده می‌خواهد؛ نه صرفا نمایشی پرهزینه که حتی در سرگرم کردن او نیز با پرسش‌های جدی روبه‌رو شود.
انتهای پیام/