به گزارش برنا از گیلان ؛ علم، تنها انباشتِ دانش نیست؛ علم از منظر حقوقی و اجتماعی، ابزاری برای ایجاد «صلح ساختاری» و «توسعه پایدار» است. زمانی که علم در خدمت توسعه قرار می‌گیرد، یعنی دانش به «شغل» تبدیل می‌شود و تصمیمات مدیریتی، از «حدس و گمان» به سمت «داده و استدلال» حرکت می‌کنند.
امروز، لاهیجان با ظرفیت‌های بی‌بدیل خود، در یک دوراهیِ سرنوشت‌ساز قرار دارد: یا با تکیه بر اقتصاد سنتی و مواجهه با فرسودگی، یا با تکیه بر «اقتصاد دانش‌بنیان» و جذب سرمایه‌های علمی. بزرگ‌ترین چالش ما، مهاجرت نخبگان و جوانان تحصیل‌کرده‌ی این شهر است. وقتی دانش‌آموخته‌های لاهیجان در جستجوی فرصت‌های شغلی و فضای علمی، از این شهر کوچ می‌کنند، ما نه تنها سرمایه‌ی انسانی، بلکه آینده‌ی توسعه‌ی خود را از دست می‌دهیم.
پیام صریح به مسئولان محترم شهرستان لاهیجان:
پیشرفت شهر، نیازمند «مدیریت علمی» و «مشورت تخصصی» است. توسعه‌ای که بدون مشورت با نخبگان و متخصصانِ استان رقم بخورد، در نهایت به هزینه‌های سنگین حقوقی و اجتماعی منجر خواهد شد. مسئولان باید بدانند که سیاست‌گذاری برای اشتغال جوانان، تنها با ساخت کارخانه‌ها نیست؛ بلکه با ایجاد «بستر قانونی و علمی» برای نوآوری و حمایت از کسب‌وکارهای دانش‌محور میسر می‌شود. ما نیازمند حکمرانی است که «دانش» را به عنوان پارتنرِ اصلی در تصمیم‌گیری‌های شهری بپذیرد.
پیام به مردم و نخبگان عزیز لاهیجان:
ما به یک «صلح اجتماعی» نیاز داریم که ریشه‌ی آن، عدالت در توزیع فرصت‌ها باشد. علم و دانش، تنها راه عبور از بحران‌های اقتصادی و اجتماعی است. نخبگان لاهیجان، شما نباید تنها تماشاگرِ تغییرات باشید؛ شما باید «معمارانِ تغییر» در ساختار شهری و قانونی باشید.
من به عنوان وکیل دادگستری و مدرس دانشگاه، باور دارم که اگر «اراده‌ی سیاسی مسئولین» با «تخصص نخبگان» و «مطالبه‌گری آگاهانه مردم» گره بخورد، لاهیجان می‌تواند از یک شهر مصرف‌کننده، به یک قطب تولید و دانش در منطقه تبدیل شود. علم باید در خدمت ما باشد، نه اینکه ما در پی علم برای فرار از مشکلات باشیم.
دکتر فاطمه رمضان‌نژاد
وکیل پایه یک دادگستری و مدرس دانشگاه