به گزارش برنا از گیلان ؛ سه ماه مانده به بازی‌های آسیایی ۱۹۹۰ پکن، وقتی تیم ملی فوتبال ایران در تدارک حضور در این رقابت‌ها بود، سیروس قایقران تصمیم گرفت اردوی تیم ملی را ترک کند؛ نه برای استراحت، نه برای مسائل شخصی و نه به خاطر اختلافات فوتبالی؛ او می‌خواست در کنار مردم زلزله‌زده رودبار باشد.
حتی تهدید‌های علی پروین هم نتوانست تصمیمش را تغییر دهد. پاسخ سیروس ساده، اما بزرگ بود؛ کودکانی که پدر و مادرشان را در زلزله از دست داده‌اند، زیر چادر‌ها به کمک نیاز دارند. باید کنارشان باشیم.
جالب‌تر اینکه همان مرد، چند ماه بعد در بازی‌های آسیایی پکن به ستاره فوتبال ایران تبدیل شد؛ گل سرنوشت‌ساز برابر کره‌جنوبی در نیمه‌نهایی را به ثمر رساند و در فینال مقابل کره‌شمالی نیز پنالتی‌اش را گل کرد تا ایران پس از ۲۰ سال قهرمان آسیا شود.
اما برای من، بزرگ‌ترین قهرمانی سیروس قایقران نه در ورزشگاه پکن، بلکه در میان چادرهای زلزله‌زدگان رودبار رقم خورد؛ جایی که تصمیم گرفت به جای فوتبال، مرهمی بر درد انسان‌های داغدار باشد.
سیروس فقط یک فوتبالیست بزرگ نبود؛ او یک انسان بزرگ بود.
اما امروز یک سؤال تلخ دارم:
گناه سیروس قایقران چیست؟ مرد بزرگی که سال‌هاست دستش از این دنیا کوتاه است و دیگر در میان ما نیست، چرا باید هدف توهین و بی‌احترامی عده‌ای از هواداران فوتبال قرار بگیرد؟
چرا حرمت اسطوره‌های فوتبال این سرزمین تا این اندازه آسان شکسته می‌شود؟
چرا صبر هواداران فوتبال کم شده و کوچک‌ترین اتفاقی بهانه‌ای برای توهین و بی‌حرمتی می‌شود؟
و مهم‌تر از همه، چرا برخورد‌های قاطع و بازدارنده‌ای با چنین رفتار‌هایی صورت نمی‌گیرد؟
فوتبال بدون رقابت معنایی ندارد، اما قرار نیست رقابت، انسانیت و احترام را از ما بگیرد. هیچ رنگ و پیراهنی بالاتر از حرمت انسان‌ها و اسطوره‌های این سرزمین نیست.
شاید راز ماندگاری نام بعضی آدم‌ها همین باشد؛ اینکه پیش از آنکه قهرمان یک ملت شوند، انسانیت را انتخاب می‌کنند.
روحت آرام، کاپیتان دوست‌داشتنی فوتبال گیلان؛ نامت فراتر از فوتبال، در قلب مردم این سرزمین زنده است.
به قلم: مصطفی راضی روزنامه نگار ورزشی
انتهای پیام /