به گزارش گروه اجتماعی برنا؛ حجت‌الاسلام حامد کاشانی در جلسه «مبانی فاطمی» همزمان با ایام فاطمیه گفت: «مهم‌ترین اتفاقی که در تاریخ اسلام پس از شهادت پیامبر اکرم (ص) رخ داد و نگذاشت همه حقیقت از بین برود، ماجرای فاطمیه است؛ مهم‌ترین اتفاق تقویمی اسلام و تشیع.»
وی در ابتدای سخنان خود با تجلیل از مقام حضرت صدیقه طاهره (س) و امیرالمؤمنین (ع) و با دعا برای سلامتی حضرت بقیةالله الاعظم (عج)، شهدای صدر اسلام تا شهدای اخیر، عالمان دین، امام راحل و رهبر معظم انقلاب، گفت: «مهم‌ترین اتفاقی که در تاریخ اسلام پس از شهادت پیامبر اکرم (ص) رخ داد و نگذاشت همه حقیقت از بین برود، ماجرای فاطمیه است. مهم‌ترین اتفاق تقویمی اسلام و تشیع است و سخن در این باره بسیار است.»
معرفت‌های ضروری برای هر شیعه
حجت‌الاسلام کاشانی با اشاره به اینکه انسان‌ها یک سری دانش و علم ضروری دارند که باید بیاموزند، گفت: «همان‌طور که در احکام، نماز و روزه برای همه واجب است و همه باید احکام آن را بدانند، در معارف نیز یک سری امور باید برای هر شیعه ضروری و واجب دانسته شود. اگر کسی به حرم اهل بیت (ع) می‌رود، ارزش زیارتش به معرفت امامت است؛ البته معرفت به حقیقت امام برای ما ممکن نیست و آنچه اهل بیت (ع) از ما خواسته‌اند، معرفت به مقام و ویژگی‌های امام است.»
وی با اشاره به روایت «من زاره عارفاً بحقه» افزود: «معنای معرفت به حقیقت امام برای ما ممکن نیست؛ همانند اینکه کسی بگوید هر کس هالتر ده تنی بلند کند جایزه می‌دهم. اهل بیت (ع) نخواستند بگویند زیارت امام رضا (ع) با یک میلیون حج برابر است، بلکه خواستند بگویند باید بدانید امام چه ویژگی‌هایی دارد.»
سه ویژگی واجب‌المعرفت امام
این کارشناس دینی سه ویژگی امام منصوص را برشمرد و گفت: «نخست اینکه امام را خدا انتخاب و نصب می‌کند، نه مردم؛ دوم اینکه امام عصمت دارد و گناه نمی‌کند؛ سوم اینکه علم امام الهی است و مانند علم دیگران از راه درس و تحصیل نیست. امام خودش به هدایت کسی نیاز ندارد و هدایتش را از خدا می‌گیرد. این سه ویژگی مستلزم وجوب اطاعت امام است.»
وی با اشاره به تفاوت زیارت کسی که امام را می‌شناسد با کسی که تنها او را نوه پیامبر می‌داند، گفت: «ابن حبان، از عالمان مشهور اهل سنت در علوم حدیث، پس از حدود ۹۰۰ سال می‌گوید: «بار‌ها به زیارت او رفتم و بار‌ها امتحان کردم؛ هر وقت حاجتی داشتم کنار قبر او از خدا خواستم و گرفتم.» ما به حرم امام رضا (ع) برای حاجت گرفتن نمی‌رویم؛ ما برای عرض ادب و دیدار امام می‌رویم. اما آن کس که امام را نمی‌شناسد، دست خالی هم برنمی‌گردد.»
فاطمیه؛ غدیر به اضافه یک فضیلت
حجت‌الاسلام کاشانی با تأکید بر اینکه «فاطمیه یک غدیر به اضافه یک فضیلت است» تصریح کرد: «در غدیر پیامبر (ص) فرمود «من کنت مولا فهذا علی مولا»؛ اما در فاطمیه، حضرت زهرا (س) با عملیات خود در ماجرای شهادتش، علاوه بر اثبات «علی مولا است»، از غیر او نفی کرد؛ یعنی «لا مولا الا علی». تمام کلام حضرت زهرا (س) این است که لا امام الا علی، لا ولی الا علی، لا امیرالمؤمنین الا علی. هم برای او ثابت کرد و هم از غیر او نفی کرد.»
وی با تشبیه این موضوع به کلمه توحید گفت: «همان‌طور که «لا اله الا الله» با نفی غیر خدا دعوا درست می‌کند نه فقط با گفتن «الله»، فاطمیه نیز با نفی غیر علی (ع) اهمیت پیدا می‌کند. به همین دلیل است که عزیزترین انسان خلقت برای این موضوع جان داده است؛ ماجرای امامت امیرالمؤمنین (ع) با خون صدیقه طاهره (س) گره خورده و این نشان‌دهنده اهمیت بالای آن است. ائمه (ع) نمی‌گذاشتند این موضوع فراموش شود.»
روایتگری؛ وظیفه همه شیعیان
حجت‌الاسلام کاشانی با تأکید بر اینکه هر کسی به هر شکلی وظیفه روایتگری دارد، گفت: «روایتگری یعنی انتقال به دیگران. پیامبر (ص) در غدیر فرمود «الا فلیبلغ الشاهد الغائب»؛ هر کس بود و دید و فهمید، به بقیه بگوید. یکی منبر می‌رود، یکی کتاب می‌نویسد، یکی رمان و نمایشنامه می‌نویسد، یکی انیمیشن می‌سازد، یکی سرود و تصنیف درست می‌کند. اما فقط این نیست؛ اگر فرزند من در خانه بفهمد که حضرت زهرا (س) برای پدرش مهم بود، این خودش روایتگری است. همسایه‌های من باید بفهمند روز غدیر با بقیه روز‌ها فرق می‌کند و خانه ما روز غدیر روز شادی است. لباس عزا تن کردن در فاطمیه هم روایتگری است؛ مردم در خیابان ببینند و یاد این بیفتند که مادرمان شهید شده است.»
وی با اشاره به تفاوت استناد امام معصوم با دیگران گفت: کلام امام معصوم نور است و بالاترین کلام در این عالم است. امام در مسائل دینی استناد لازم ندارد؛ چون علم الهی دارد و مستقیم از خدا می‌گیرد. اما گاهی ائمه (ع) به مادرشان استناد می‌کردند تا مردم بفهمند اگر من را امام می‌دانید، آن مادر را حجت می‌دانم.
استناد امام رضا (ع) به حضرت زهرا (س)
این کارشناس دینی با اشاره به روایتی از امام رضا (ع) گفت: «در زمانی که مردم خیال می‌کردند قاتلان حضرت زهرا (س) اولیای خدا در سطح انبیا هستند و کسی جرئت نمی‌کرد بگوید صدیقه طاهره شهید شده است، شخصی از امام رضا (ع) درباره نظرشان درباره آن دو نفر پرسید. حضرت فرمود الان وقت این حرف‌ها نیست؛ خون‌ها ریخته شده، آبرو‌ها رفته، شکم‌ها دریده شده و بچه‌ها یتیم شده‌اند. آن شخص گفت آقا شما حجت خدایید؛ من اگر از شما نپرسم از کی بپرسم؟ حضرت فرمود: «کانت لنا‌ام صالحه؛ ماتت و هی علیهما ساق»؛ مادری صالحه داشتیم که در حال خشم بر آن دو از دنیا رفت. امام رضا (ع) می‌توانست حرف خودش را بزند، اما به حضرت زهرا (س) استناد کرد تا این موضوع فراموش نشود.»
نیت ما در جلسات فاطمیه؛ نصرت امیرالمؤمنین (ع)
حجت‌الاسلام کاشانی با تأکید بر اینکه «جلسه حضرت زهرا (س) را نباید فقط توسل و روضه دید»، گفت: «در ذهنمان این باشد که آمده‌ایم نصرت امیرالمؤمنین (ع) کنیم. تاریخ نوشته تا فاطمه زنده بود، برای علی (ع) احترامی زورکی قائل بودند؛ اما وقتی فاطمه شهید شد، چهره‌ها نسبت به علی (ع) انکار شد و او در میان مردم غریب شد. ما با امام زنده طرفیم؛ امام ما حیه است و زیارات هم آموزش این است که بدانیم با کی هستیم.»
وی با اشاره به مظلومیت امیرالمؤمنین (ع) پس از شهادت حضرت زهرا (س) گفت: «تاریخ نوشته هر اتفاق جزئی افتاده ثبت شده است؛ یک بار زنان انصار به عیادت حضرت زهرا (س) رفتند، تاریخ نوشته آن دو نفر خواستند به عیادت بیایند. تاریخ ننوشته مردم مدینه به عیادت این مادر جوان بستری با چهار بچه قد و نیم قد رفتند. اینها همان‌هایی بودند که قبل از شهادت پیامبر (ص) هر کسی بیچاره و گناهکار بود به اینها پناه می‌برد؛ اما بعد از شهادت پیامبر (ص) نه امیرالمؤمنین (ع) و نه امام حسن و امام حسین (ع) انگار در آن شهر غریبه شدند.»
روضه شهادت حضرت زهرا (س)
حجت‌الاسلام کاشانی در ادامه با روایت روز‌های پایانی حیات حضرت زهرا (س) گفت: «از آن در شکسته وارد می‌شوند، وارد آن خانه کوچک که بشوید یک بستری هست. اگر سوال کنی حالش چطوره به ما گفتن امروز می‌شه روز قبل شهادت. حالش چطوره؟ می‌گه «ذاب لحمها» دیگر گوشت به تنش نمانده، «نهل جسمها» تنش از دست رفت، «سارت کالخیال» مثل یک شبحی شد از بس لاغر شد. معلوم نبود ملحفه رو فاطمه زهراست یا رو زمین افتاده. آدمی که قفسه سینش شکسته هر نفس یک دم و یک بازدمه؛ دو بار می‌میره و زنده می‌شه.»
وی ادامه داد: «آن دو نفر خواستند به هر دلیلی سلام بیایند، اذن ندادند. آمدند پیش امیرالمؤمنین (ع)، در خانه حضرت زهرا (س) در بستر بود. اینها آمدند نشستند دنبال این بودند یک جوری ماجرا را ختم به خیر کنند. حضرت روی مبارک برگردوند، گارد گرفتند؛ اینها پررو بودند از اینجا بلند شدند این طرف نشستند روبروی حضرت باشند، باز حضرت سر مبارکش را برگردوند، باز اینها برگشتند سر جایشان. خواست سر مبارکش را تکون بده جون نداشت؛ به خادمه‌هایش فرمودند صورت من را برگردان. انقدر ناتوان شده بود سرش را نمی‌توانسته تکون بده، اما از امیرالمؤمنین (ع) دست بر نداشت.»
وی افزود: «طرف به گریه افتاد، خب بالاخره بلد بودند نفاق بلد بودند. گفت ما می‌دانیم شما کی هستی، دختر پیغمبری، عزیز پیغمبری. با همان نفسی که نداشت فرمود می‌دانید که پیغمبر راجع به من چی گفته؟ گفتم بله ما قبول داریم. می‌خواستند یک جوری ماستمالی کنند. می‌دانید که پیغمبر فرموده ناراحتی من ناراحتی اوست؟ گفتند بله قبول داریم. می‌دانید که اگر من چیزی بخواهم خدا محقق می‌کند؟ گفتند بله. فرمود: «والله لادعون علیکما بعد کل صلاة»؛ بعد هر نماز هم شما را نفرین می‌کنم. تا توانست از امیرالمؤمنین (ع) دفاع کرد.»
لحظه وداع امیرالمؤمنین (ع) با حضرت زهرا (س)
حجت‌الاسلام کاشانی در ادامه روایت وداع امیرالمؤمنین (ع) را چنین بیان کرد: «در مسجد نشسته بود، مشغول عبادت بود. آدمی که مریض بدحال دارد همش منتظر خبر است. دید چند تا دختر می‌دوند به سمتش، حال پریشان. اینها را که دید فرمود چه خبره؟ «ما لکم متغیرات الوجوه و الصور»؛ چرا رنگتان پریده؟ چرا این شکلی شدید؟ آنها وقت نداشتند گفتند: یا امیرالمؤمنین اگر می‌خواهی یک بار دیگر زهرا را ببینی «فادرک بنت عمک الزهرا»؛ بدو. راوی می‌گه تا این را شنیدم امیرالمؤمنین نشسته بود، «فخر علی وجهه»؛ دیدن افتاد با صورت رو زمین. صدا زد «علی من العزاء یا بنت رسول الله»؛ یعنی دردم را به کی بگم؟ با یک شتابی خیزان خودش را رسوند تو خونه.»
وی ادامه داد: «سر فاطمه را به دامن گرفت؛ پشت و پناه عالم خودش بی‌پشت و پناه شد. خودش فرمود رکنم شکست. صدا زد «یا بنت رسول الله کلمینی»؛ یک چیزی بگو بدونم زنده‌ای، می‌شنوی صدام را؟ چون فاطمه زهرا خیلی عاشق پیغمبر بود، مدح پیغمبر کرد.
صدا زد «کلمینی یا بنت من نزل الفرقان علی قلبه»؛ دختر پیغمبر معراج رفته، دختر پیغمبر فخر کائنات، یک چیزی بگو بدونم می‌شنوی. وقتی جواب نداد ناامید شد. به التماس افتاد، منفعل شد، شروع کرد گریه کردن. صدا زد «کلمینی یا فاطمه»؛ علی تو هم دیگر جواب نمی‌دی؟»
«کلمینی یا فاطمه»؛ لحظه باز شدن چشمان حضرت زهرا (س)
حجت‌الاسلام کاشانی در پایان روایت کرد: «مادر ما به همه عالم نشان داد اسم امیرالمؤمنین بیاد مرده زنده می‌شه. «ففتحت عینها»؛ چشم‌هایش را باز کرد و «نظرت الیک»؛ به صورت امیرالمؤمنین یک نگاه کرد. تا چشم تو چشم شدند، راوی می‌گه «فبکت و کاد»؛ دوتایی با هم گریه کردند.»
وی در پایان تأکید کرد: «وظیفه ما این است که نگذاریم این شمع خاموش شود و سعی کنیم به بقیه برسانیم، رونق بدهیم و سیاهی لشکر باشیم. ما با چهار تا مرده و استخوان پوسیده طرف نیستیم؛ ما با امام زنده طرفیم و نیت ما در جلسه حضرت زهرا (س) باید نصرت امیرالمؤمنین (ع) باشد.»