تحریریه برنا/ تاریخ یک شهر فقط در کتاب‌ها و موزه‌ها زنده نمی‌ماند؛ گاهی در آجر‌های یک خانه قدیمی، سقف یک حمام تاریخی یا دیوار‌های یک کلیسا نفس می‌کشد.
تخریب کلیسای انجیلی مشهد، بار دیگر نگرانی‌ها درباره سرنوشت میراث تاریخی ایران را زنده کرده است.
از حمام خسروآقای اصفهان تا خانه‌های تاریخی تهران و شیراز، فهرست بنا‌هایی که در سایه ساخت‌وساز، ضعف نظارت و خلا‌های حفاظتی از دست رفته‌اند، همچنان طولانی است.
وقتی یک بنای تاریخی تخریب می‌شود، فقط چند دیوار فرو نمی‌ریزد؛ بخشی از حافظه جمعی و هویت یک شهر برای همیشه از بین می‌رود.