برنا- یزد: موهبت بی تکرار
زندگی ؛ جادهای است از جنس نور و حضور که فرصت قدم زدن در آن، تنها یکبار به انسان پیشکش میشود. سفری کوتاه ازلی، ابدی که هر نفسِ گرمِ آن، گوهری یگانه و تکرارناپذیر است. اما شگفتا از ما آدمیان که گاه، گرانبهاترین سرمایه هستی را چنان ارزان میفروشیم که گویی خزانه زمان، چشمهای جوشان و پایانناپذیر است.
آنجا که آورده اند روزی پادشاهی خودکامه در کنار ساحل فیروزهای دریا نشسته بود؛ و صندوقچهای از گرانبهاترین جواهرات عالم نیز در کنارش دهان گشوده بود. در حالیکه موجهای بیقرار دریا با نوایی حزنانگیز به صخرهها میکوبیدند و طنینانداز سکوت ساحل بودند.
در کمال ناباوریِ حاضران، پادشاه دست در صندوقچه می برد و الماسهای درخشان، مرواریدهای غلطان و یاقوتهای آتشین را یکییکی بیرون آورده، با خونسردی تمام در دل آبهای خروشان دریا رها می کرد. جویندگان و اطرافیان که از این حراجِ بیمحابا حیرتزده شده بودند، با اضطراب پرسیدند: «ای پادشاه! این چه سوداست که جواهرات سلطنتی را بیمحابا به دل امواج میسپاری؟»
پادشاه لبخندی تلخ و مخدوش بر لب آورد و گفت: «اعجبنی القُلُب!» یعنی: از صدای افتادن جواهرات در آب و آن آوایِ «قلپقلپِ» سحرانگیزِ برخاستن حبابها خوشم میآید.
و شگفتا! حکایت آن پادشاه، تمثیلی آشکار از حال و روز ما انسانهاست. هر یک از ما، آن پادشاه بر تختنشینِ اقلیم وجود خویش هستیم و صندوقچه عمرمان پر از دُرّ و مرواریدهای بینظیرِ لحظات است. ثانیههایی که هر کدام ارزشی فراتر از ملک و مایملک دنیا دارند. اما ما با غفلتی جانکاه، این جواهرات نقد و بیبدیلِ زندگی را به بهانههای واهی، سرگرمیهای زودگذر و لذتهای فانی، دانه دانه به ته چاه زمانه میریزیم؛ فقط و فقط به این امید که صدای سرگرمیها و تنوعهای کاذب روزگار را بشنویم، بیآنکه بدانیم صندوقچه خالی از گوهرِ عمر، دیگر هرگز با هیچ کیمیاگری پر نخواهد شد.
این حقیقتِ تلخ را رندانِ آگاه و حکیمانِ بیدار دل، از دیرباز با زبانی آتشین فریاد زدهاند. حکیم عمر خیام نیشابوری، این فیلسوفِ دردآشنا و ترانهسرای لحظه، با نگاهی ژرف به این بیثباتی، ما را از خوابِ گرانِ غفلت بیدار میکند و میسراید:
از دی که گذشت، هیچ از او یاد مکن
فردا که نیامدست فریاد مکن
بر نامده و گذشته بنیاد مکن
حالی خوش دار و عمر بر باد مکن
خیام به زیبایی یادآور میشود که گذشته رفته است و آینده در پرده غیب است؛ پس تنها سرمایه حقیقی، همین «دمِ» حاضر است که با بیتوجهی آن را به باد فنا میدهیم.
آدمی تنها یکبار فرصت دارد در این پهنه گیتی نفس بکشد، از عطر گلها سرشار شود، در چشمهای عزیزانش نگاه کند و رد پای عشق را بر خاک به یادگار بگذارد. تکرار، تنها در افق آسمان و چرخش فصلها معنا دارد، اما عمر آدمیان خطی است راست و بیبازگشت.
پس بیایید پیش از آنکه صندوقچه زمان تهی شود و طبل رسواییِ غفلت به صدا درآید، قدر_ این موهبتِ بی تکرار_ زندگی را بدانیم. هر نفس را جشنی بگیریم، هر ثانیه را قطرهای از اکسیر بقا بشماریم و نگذاریم جواهراتِ نابِ زندگی، به بهانه هیچوپوچ، طعمهی موجهای بیرحم زمانه شوند.
برگی دگر از درخت عمرم
با دست خزان به خاک بنشست
وان تازه بهار زندگانی
افسوس چه زود رفت از دست
ای عمر چه حاصل از گذارت
با این شب و روز بی شمارت
پاییز مرا سبک ورق زن
خیری که ندیدم از بهارت
به نظر شما، بزرگترین مانعی که امروزه باعث میشود انسانها نتوانند آنطور که باید قدر لحظات عمرشان را بدانند، چیست؟