گروه سیاسی و بینالملل برنا/ مدتی است گروهی پرصدا، حمید رسایی را به مسئله اصلی کشور تبدیل کردهاند. یک روز پرونده قضایی او موضوع اصلی است، روز دیگر محکومیت و زندانش، روز بعد مرخصیاش و حالا تبلت نمایندگی او. نام رسایی از مجلس تا رسانهها و شبکههای اجتماعی و حتی خیابان کشیده شده و گویی همه مسائل کشور باید در نسبت با او تعریف شود. آخرین نمونه، اتفاقی است که به لغو جلسه علنی مجلس انجامید. بر اساس گزارشهای منتشرشده، نمایندگان برای برگزاری جلسه حاضر بودند و جلسه نیز به حدنصاب رسیده بود، اما اعتراض به غیرفعالبودن تبلت رسایی بالا گرفت و در نهایت جلسه تشکیل نشد. حتماً باید درباره جزئیات ماجرا توضیح داده شود. هیئترئیسه باید روشن کند چرا تبلت یک نماینده غیرفعال بوده است. قوه قضائیه باید به استعلام مجلس پاسخ دهد و وضعیت حقوقی فعالیت نمایندهای که در مرخصی است مشخص شود. اگر حقی از رسایی ضایع شده، باید آن حق از مسیر قانون بازگردانده شود.
اما پرسش این است که آیا همه مجلس، همه رسانهها و بخش مهمی از فضای سیاسی کشور باید هر روز درگیر مسئله رسایی باشند؟ آقایان، لطفاً بس کنید، کشور با خطرهای بزرگی روبهروست. سایه جنگ هنوز از منطقه دور نشده است. مذاکرات در شرایطی حساس قرار دارد. مردم زیر فشار تورم و افزایش هزینههای زندگیاند. فصل بودجه در پیش است. حقوق کارکنان، وضعیت بازنشستگان، هزینه درمان، مالیات، مسکن، تولید و اشتغال، هرکدام میلیونها ایرانی را درگیر کرده است.
در چنین شرایطی، آیا واقعاً تبلت یک نماینده باید جلسه مجلس را متوقف کند؟ مسئله فقط یک تبلت نیست. مسئله نوعی سیاستورزی است که برای زندهماندن به بحران نیاز دارد. اگر یک موضوع تمام شود، موضوع دیگری ساخته میشود. اگر یک اختلاف پاسخ بگیرد، اختلاف تازهای آغاز میشود. اگر یک حاشیه فروکش کند، حاشیه بعدی از راه میرسد. در این الگو، مهم نیست مسئله اولیه چقدر بزرگ یا کوچک باشد. مهم این است که بتوان آن را به یک دوقطبی تبدیل کرد. حق و باطل، انقلابی و غیرانقلابی، شجاع و سازشکار، مدافع قانون و مخالف قانون.
وقتی دوقطبی ساخته شد، دیگر حل مسئله آسان نیست. هر توضیحی بهانهای برای حمله تازه میشود و هر اقدامی بهعنوان نشانهای از یک توطئه بزرگتر تفسیر میشود. در نهایت نیز همه ناچار میشوند درباره موضوعی حرف بزنند که همان گروه پرصدا انتخاب کرده است. این جریان توانسته رسایی را از یک نماینده به موضوع دائمی سیاست ایران تبدیل کند. طرفدارانش به نام دفاع از حق او، مجلس را تحت فشار میگذارند. مخالفانش نیز با پاسخگویی مداوم، به این حضور دائمی کمک میکنند. رسانهها هر سخن و حرکتش را بازتاب میدهند و در نهایت خود رسایی به مرکز صحنهای تبدیل میشود که شاید بدون این حجم از توجه، هرگز در آن قرار نمیگرفت.
در این میان، بازنده اصلی مردم و مجلساند. مردم از مجلس انتظار ندارند هر روز درگیر دعوای تازهای درباره یک یا چند نماینده باشد. آنان میخواهند بدانند مجلس برای زندگیشان چه کرده است. چرا قیمتها بالا میرود؟ چرا قدرت خرید کاهش پیدا کرده است؟ چرا خانهدارشدن به آرزویی دور تبدیل شده؟ چرا هزینه درمان خانوادهها افزایش یافته است؟ بودجه سال آینده چه تغییری در زندگی آنان ایجاد خواهد کرد؟ اما بهجای پرداختن به این پرسشها، باز هم باید درباره رسایی حرف بزنیم.
از طرف دیگر، جریان اقلیت پرصدا با ایجاد این حاشیهها فقط رقبای خود را هدف نمیگیرد، بلکه به اعتبار کل مجلس آسیب میزند. وقتی جلسه مجلس بر سر اختلاف درباره تبلت یک نماینده لغو میشود، بیشتر مردم نمیپرسند کدام نماینده مقصر بوده است. آنان فقط میگویند مجلس تعطیل شد. هزینه رفتار چند نفر را همه نمایندگان میپردازند. نمایندهای که در کمیسیون تخصصی کار کرده، نمایندهای که برای بودجه استانش تلاش کرده و نمایندهای که در جلسه حاضر شده تا وظیفه خود را انجام دهد، همگی زیر سایه جنجال چند چهره قرار میگیرند.
حق اعتراض محترم است. حق حمید رسایی نیز مانند حق هر نماینده دیگری باید رعایت شود. اما دفاع از حق یک نفر نمیتواند به نادیدهگرفتن حق دیگر نمایندگان و مردم منجر شود. هیچ نمایندهای حق ندارد بگوید تا خواسته من تأمین نشود، کار مجلس هم نباید پیش برود. مجلس ابزارهای قانونی برای اعتراض دارد. تذکر، اخطار، سؤال، پیگیری حقوقی و مطالبه توضیح برای همین روزهاست. نماینده قانونگذار نمیتواند قانون و آییننامه را کنار بگذارد و با فشار، تهدید به اخلال یا ایجاد بینظمی، خواسته خود را پیش ببرد. هیئترئیسه نیز نباید وارد بازی بیپایان حاشیهها شود. باید درباره تصمیمهایش سریع، روشن و مستند توضیح دهد و سپس مجلس را به مسیر اصلی بازگرداند. قرار نیست هر حمله چند روز پاسخ بگیرد و هر اتهام به موضوع اصلی کشور تبدیل شود.
انتهای پیام/