ایرانی ها با شوخی و خنده میانه خوبی دارند این را حتی تاریخ ادبیاتمان گواهی می دهد عبید زاکانی گل سرسبد طنز و هجو ادبیات فارسی حتی وقتی از تلخی ها می گوید لطافت طبع همراه کلامش می کند اما امروز ما نوادگان همان ایرانی های دیروز، بیشتر وقت ها آسمان دلمان ابری ست و چهره مان عبوس. چهره عبوس در افراد مسن شاید عجیب نباشد اما ابروهای گره خورده و لبخندهای کمرنگ، شاخصه اصلی چهره این روزهای مردان و زنان فردا شده است.
صورت بی حال و بدون لبخند چیزی ست که این روزها در میان نوجوانان زیاد می بینیم کسانی که آغاز راه اند و اولین گام های ورود جدی شان به زندگی را برمی دارند. این چهره برای نوجوانی که تازه اول راه است و باید زندگیش سرشار از شادی و مترادف با لبخند باشد موجب تعجب است و این سوال را مطرح می کند، چرا لبخندهای نوجوانان روز به روز کمرنگ می شود؟
خانه و خانواده اولین هایی هستند که باید شادی یک نوجوان را تامین کنند اما گاهی دغدغه های مختلف باعث می شود که والدین کمتر به این مهم بپردازند. اما خانه دوم یک نوجوان چه نقشی در این میان دارد؟ سوالمان را از مسوولانی می پرسیم که نوجوانان بیشترین ساعات روزشان را در آن می گذراند، مدرسه، خانه دوم و تاثیرگذار سن حساس نوجوانی.
مدیر کل فرهنگی و هنری آموزش و پرورش در پاسخ به سوال ما و درباره برنامه های این وزارتخانه برای ایجاد شادی و لبخند در میان نوجوانان دانش آموز می گوید: «در سیاستگذاری های جدید وزارتخانه در نظر داریم برنامه های فرهنگی و هنری را که پیش از این در قالب کانون فرهنگی انجام می شد به صورت کیفی و کمی گسترش دهیم همچنین اردوگاه هایی که به مدرسه تبدیل شده و از فضای تربیتی به فضای تدریس تغییر وضعیت داده را دوباره به شکل سابق برگردانیم.»
مهدی علی اکبر زاده در حالی برنامه های بیشمار این وزارتخانه را نام می برد و از اقداماتش می گوید که شرکت در این برنامه ها نیازمند پرداخت هزینه است او در پاسخ به این سوال که دانش آموزانی که قدرت مالی دارند نیازی به شرکت در این کلاس ها ندارند و می توانند از مراکز و کلاس های آزاد هم استفاده کنند برای دانش اموزان کم بضاعت و مناطق محروم چه برنامه ای دارید؟ می گوید:«دریافت شهریه برای شرکت در این کلاس ها به شورای برنامه ریزی شهرستان محول شده است اما بودجه کفاف نمی دهد که این برنامه ها رایگان باشد باید والدین و همه مردم در این طرح ها شرکت کنند چرا که بدون کمک آنها نمی توانیم موفق باشیم.»
او خیلی هم وجود این برنامه ها را در شادی دانش آموزان موثر نمی داند و به نقش بیشتر عوامل دیگر اشاره می کند؛«برای اینکه دانش آموزان شاد داشته باشیم نیازمند خانواده شاد، مدارس و مربیان شاد و در عین حال رفع مشکلات هستیم.تلاش می کنیم نوجوان پویا باشد و دائم در حال یادگیری. اگر نوجوان بیکار نباشد، فعال باشد و آرام و قرار نداشته باشد از رخوت دور می شود. اما این تنها وظیفه آموزش و پرورش نیست همه نهادهای اجتماعی باید به کمک آموزش و پرورش بیایند.»
علی اکبرزاده این نکته مهم را هم تاکید می کند که فضای مجازی بچه های ما را در لاک خود فرو برده؛«همه کنار هم هستند اما موبایل هایشان اجازه نمی دهد که ارتباط اجتماعی داشته باشند و ارتباط مجازی همه چیز را تحت تاثیر خودش قرار داده است.»