به گزارش سرویس ورزشی برنا، سال ها پیش می گفتند سرمربی تیم ملی اگر می خواهد محبوب باشد باید دل هواداران استقلال و پرسپولیس را به دست بیاورد. آن زمان در تیم ملی 70 تا 80 درصد بازیکنان اصلی از یکی از دو تیم استقلال یا پرسپولیس بودند اما تیم ملی فعلی حتی یک بازیکن از استقلال و پرسپولیس در ترکیب 11 نفره اش ندارد و مهره های تعویضی اش هم بازیکنان فعلی استقلال و پرسپولیس نیستند.
همین مساله اگر پانزده سال قبل اتفاق می افتاد، کار ملی پوشان برای جلب نظر مردم سخت می شد. آن دوران فوتبال ما در دو تیم محبوب پایتخت خلاصه می شد اما حالا استقلال و پرسپولیس آن محبوبیت سابق را ندارند. پانزده سال پیش اگر سرمربی تیم ملی تیمی را به میدان می فرستاد که سرخابی ها در آن سهمی نداشتند، تماشاچی را از دست داده بود اما حالا برای اهالی فوتبال اصلا مهم نیست که ملی پوشان سابقه بازی در استقلال و پرسپولیس را داشته باشند یا نه؟! دلیلش هم واضح و روشن است، آن دوران استقلال و پرسپولیس ستاره های محبوب در مجموعه خود داشتند. ستاره هایی که اگر در بازی ملی روی نیمکت می نشستند، طرفداران شان واکنش نشان می دادند اما حالا مجموعه های سرخابی خالی از ستاره های محبوب است.
آن زمان روی نیمکت نشاندن ستاره های سرخابی واکنش طرفداران افراطی دو تیم را به همراه داشت ولی حالا کاپیتان پرسپولیس به تیم ملی دعوت نمی شود و آب از آب تکان نمی خورد، کاپیتان استقلال روی نیمکت می نشیند و ذخیره یک بازیکن جوان که در پست غیرتخصصی اش به میدان رفته می شود و صدا از کسی در نمی آید! باید قبول کرد از دوران علاقه افراطی به استقلال و پرسپولیس عبور کرده ایم. یک بخش برمی گردد به تغییر نگاه مردم به فوتبال و بخش دیگر دلیل روشنی دارد؛ استقلال و پرسپولیس فعلی ستاره ای ندارند که مردم به خاطرشان به ورزشگاه بروند و برای آنها حنجره گرو بگذارند.