یک متخصص روانشناسی می گوید پیشگیری از جرایم الزاما در دست دولت نیست، مردم باید برای حل مشکلات جامعه با یکدیگر مشارکت کنند و نباید انتظار داشته باشند که یک نفر دیگر برایشان کاری کند. دکتر کردمیرزا متخصص روانشناسی در گفتگو با گروه اجتماعی برنا درباره آسیب شناسی بیشترین جرایم صورت گرفته در کشور می گوید:«جوامعی که نتوانستند، مفهوم سرمایه اجتماعی را نهادینه کنند، معمولا با تهدید جرایم مواجه هستند، سرمایه اجتماعی می تواند مبانی اعتماد، انسجام، مشارکت و انضباط را در هر کشوری پایه گذاری کند اما وقتی این مبانی در جامعه به خوبی نهادینه نشده باشد، هویت فردی و ملی و فرهنگی مورد آسیب قرار می گیرد، زمانی که هویت آسیب دید چه در سطح فردی و چه در سطح اجتماعی نتیجه جرایم قابل پیش بینی و تاسف بار است، به خصوص در کشوری مانند ایران که جرایم تنوع زیادی دارد و این موضوع شاید یکی از مهم ترین شاخص های بالا نشان دادن جرایم است.» وی در ادامه با اشاره به آمار منتشر شده در رسانه اضافه می کند:« آمار منتشر شده در رسانه ها وجود 10 میلیون نفر از افراد جامعه را نشان می دهد که با مراجع قضایی و به طبع آن مراجع انتظامی برخورد داشته اند، این یعنی اگر کل جمعیت ایران را 80 میلیون نفر در نظر بگیریم به ازای هر 8 ایرانی یک نفر در طول سال مشکل جدی اجتماعی پیدا کرده است که ناگزیر شده به مراکز قضایی مراجعه کند. این در حالی است که درصد بالایی از افراد جامعه دچار مشکل جدی شده اند ولی به مراکز قضایی و انتظامی مراجعه نکرده اند، کشور ما نسبت به کشورهای دیگر سرانه جرم بالایی دارد و به عبارت دیگر اینگونه به نظر می رسد، زمینه هایی در جامعه شکل گرفته که امکان وقوع جرم را محیا کرده و از طرفی قبح جرم ریخته شده است.» این متخصص روان شناسی با بیان اینکه جو موجود در جامعه موجب بالا رفتن آمار جرایم می شود گفت:« همین جو روانی حاکم بر جامعه است که متاسفانه باعث تخریب زیرساخت های جامعه می شود و همین امر موجب راه اندازی برخی جرایم در کشور است، به طور مثال وقتی سن جرایم پایین می آید و وقوع جرایم در جامعه گسترش می یابد نباید صرفا به اینکه در چه سالی چه جرایمی افزایش و کاهش دارد اکتفا شود، زیرا با این روند مشخص است که ما نمیتوانیم نتیجه درستی بگیریم.همچنین اتفاقات اخیر اقتصادی و نوسانات جهانی آمار بالای برخی از جرایم را به همراه دارد، تا مسئولیت پذیری اجتماعی شکل نگیرد و هر فردی خود را مسئول پیشگیری از جرم نداند در این مورد موفقیت امکان پذیر نیست.» وی با اشاره به کنترل جرم می گوید:« در وقوع جرایم نباید انگشت اشاره را همیشه به سمت دولت ببریم. بلکه در ابتدا باید از خودمان این سوال را بپرسیم که به عنوان یک شهروند چه کاری در خصوص کنترل جرم کرده ایم، مردم جامعه ما باید بدانند که کشورمان دوران در حال گذار را طی میکند و جامعه در حال گذار با بحران هایی روبرو است، مشکل ما این است که با الزامات فرهنگی و اجتماعی و اقتصادی جامعه در حال گذار آشنا نیستیم و به همین دلیل کنترل جرم برای ما کار بسیار سختی است.» دکتر کردمیرزا با بیان نهادینه کردن فرهنگ مسئولیت پذیری در جامعه می گوید:« تاریخ چند دهه اخیر کشور ما به طورعمده نشان داده است که واکنش ها در برابر جرایم واکنش فردی بوده، صرفا به زندانی کردن افراد اکتفا شده است و از قوانین ایجابی خیلی خوب استفاده نشده. حل این مشکل مستلزم یادگیری چگونگی مواجه شدن با جرایم است. اینکه تشکیلات قضایی صرفا باز مهندسی شوند، نمی تواند برای پیشگیری از جرم در کشوری که تقریبا بیش از 10 درصد مردم آن با قوه قضایی سرو کار دارند کار مفیدی باشد. وی اضافه کرد: «پیشگیری تفکری است که باید آموزش داده شود و این آموزش هم باید از دوران کودکی آغاز شود اگر ما حدود 35 سال بعد از انقلاب داریم آمار بالایی از جرایم را منتشر می کنیم. این نشان دهنده کم کاری ما در این دهه ها است و ما در حال حاضر محصولی از دو سه دهه ساختار آموزشی کشور را برداشت می کنیم، به نظر من با ترویج تفکر پیشگیری مبتنی بر مسئولیتپذیری می توانیم برای نسل های آینده محیط امنی ایجاد کنیم.»