بدون شک عجیب ترین تصمیم کی روش در دوران حضورش پیش از جام جهانی و در درون دروازه رقم خورد. جایی که انتظار می رفت در نبود رحمتی، دروازبان مغضوب کی روش، شماره 1 تیم ملی در برزیل به رحمان احمدی ای برسد که در حماسه اولسان نقش غیر قابل انکاری را ایفا کرد؛ یا اینکه از دروازبان دو رگه تیم ملی یعنی دنیل داوری درون قفس توری تیم ملی استفاده شود، اما آقای خاص فوتبال ایران با یک تصمیم ریسکی از علیرضا حقیقی به عنوان گلر فیکس ایران در جام جهانی استفاده کرد. دروازبانی که پیش از جام جهانی سکو نشین روبین کازان بود و نیمکت نشین پرسپولیس.حقیقی مقابل نیجریه و آرژانتین خوب بود. مثل کل تیم. وقتی یک دژ مستحکم جلوی دروازه اش قرار گرفته بود. او هم خوب عمل می کرد و معدود توپ هایی که روی دروازه اش می آمد، راهی به چارچوب دروازه اش پیدا نمی کردند. نکته جالب توجه درباره حقیقی تیپ ظاهری او در برزیل بود که بیش از دروازبانی اش دیده شد و وسعت جهانی پیدا کرد.اما بازی مقابل بوسنی زمانی بود که عیار واقعی دروازبان خوش چهره ایران مشخص شد. زمانی که ایران گل می خواست و خبری از دفاع چند لایه نبود و حقیقی هم از هر زمانی شکست پذیر تر بود. ایران با علیرضا 3 گل از بوسنی خورد و از جام کنار رفت.با ابقای کی روش و اصرار او بر دعوت نکردن رحمتی، انتظار می رفت که باز هم حقیقی درون دروازه تیم ملی در جام ملت ها باشد. اما عملکرد پر نوسان او در پنافیل و درخشش جوان هایی مثل بیرانوند در لیگ برتر کشورمان، تردید را بین فوتبالی ها افزایش داد.اما بازهم کارلوس روی حقیقی اصرار داشت. در نبود دروازبان هایی چون رحمتی و احمدی شماره 1 تیم ملی در استرالیا هم نصیب حقیقی شد. در مقابل قطر و بحرین، امارات 2،3 توپ بیش تر روی دروازه ما نیامد و حقیقی هم از پس گرفتن آن ها برآمد. بازهم زمانی که همه خوب بودند، علیرضا هم خوب بود. حقیقی مانند خط دفاعی ما هنوز محک جدی نخورده بودند.تا اینکه مرحله یک چهارم نهایی جایی فرا رسید و تکلیف خیلی چیزها مشخص شد. اینکه دروازبان 26 کشور ما برای روزهای سخت ساخته نشده است. حداقل فعلا. جایی که ایران با یک نفر کم تر در خط دفاعی انسجام همیشگی اش را نداشت و حقیقی هم علی رغم چند عکس العمل خوب، روی گل های اول و دوم بی تقصیر نبود. تیم کی روش بعد از هر گل خورده، با یک یار کم تر جبران مافات می کرد و کار را به تساوی می کشاند. در نهایت بازی به ضربات پنالتی کشیده شد. جایی که در ضربات پنالتی و از 7 پنالتی عراق هیچ کدام توسط حقیقی سیو نشد و ایران حذف شد و افسوس خوردیم که ای کاش کی روش اینقدر یک دنده نبود و از رحمتی استفاده می کرد و باعث نمی شد تا تیم شایسته و دوست داشتنی اش در مرحله یک چهارم نهایی و اینقدر زود با جام وداع کند. ای کاش حقیقی همان طور که از لحاظ چهره و مدل مو و اعتماد به نفس در لول بالایی قرار دارد، از لحاظ فنی هم توانایی های بالایی داشت و در زمانی که به او نیاز داشتیم خوب عمل می کرد و هر چه می زدند، نمی خورد.در آخر حقیقتی که نمی توان آن را کتمان کرد این بود که شماره 1 ایران نامطمئن بود.