به گزارش سرویس ورزشی برنا، دارنده مدال نقره پرتاب وزنه بازیهای پاراآسیایی اینچئون گفت: تمام توانم را در تمرینات به کار میگیرم تا به آرزوی همیشگیام که ایستادن روی سکوی پارالمپیک است، برسم.
حسن دهقانی، ملیپوش تیم دوومیدانی جانبازان و معلولین است که در بازیهای پاراآسیایی اینچئون موفق به کسب نشان نقره در ماده پرتاب وزنه شد. دهقانی 14 سال پیش وارد عرصه ورزش شد و در رشته فوتسال فعالیت میکرد. پس از آن با تشخیص یکی از مربیان استانی برای رشته دوومیدانی انتخاب و در اولین حضورش در مسابقات قهرمانی کشور موفق به رکورد شکنی شد و به اردوهای تیم ملی راه یافت.
اولین حضور برون مرزی دهقانی قرار بود در مسابقات جهانی لهستان اتفاق بیفتد که به دلیل حذف ماده تخصصی وی از دور مسابقات، از شرکت در این رویداد ورزشی بازماند. پس از آن موفق شد در مسابقات جهانی سوئد در رده سنی بزرگسالان به عنوان نهم و در رده سنی جوانان به عنوان سوم دست یافته و بدین ترتیب اولین حضور برون مرزی او در رقابتهای جهانی سوئد رقم خورد.
دهقانی از مسابقات جهانی تونس و مسابقات جهانی سوئد،2 نشان نقره بدست آورد و در مسابقات جهانی ایتالیا به عنوان چهارم دست یافت. حضور او در مسابقات جهانی چک که سال 92 انجام شد، حضور پرباری بود؛ وی توانست از این رقابتها به نشان طلا در ماده پرتاب نیزه، نشان برنز در پرتاب دیسک و عنوان چهارم در پرتاب وزنه دست یابد و در ماده پرتاب نیزه نیز رکورد جهان را جابجا کرد.
دهقانی در خصوص آمادگی برای مسابقات پاراآسیایی گفت: پس از مسابقات جهانی چک تمرکزم را روی موفقیت در مسابقات پاراآسیایی گذاشتم و زیر نظر منصور روشن قیاس و بهمن رضایی تمرین میکردم؛ تمرینات بدنسازی را هم با نظارت حسن درویشی انجام میدادم.
وی افزود: این روند یکسال به طول انجامید و در این مدت هر روز صبح و بعدازظهر تمرینات پرتابی و شبها تمرینات بدنسازی انجام میدادم و تلاش کردم با آمادگی کامل به این رقابتها اعزام شوم. پیش از مسابقات پاراآسیایی و نزدیک به زمان اعزام دچار آسیب دیدگی شدم که به همین خاطر نتوانستم رکوردی که در تهران ثبت کردم را در اینچئون تکرار کنم و از رقیب مالزیایی خودم که قهرمان جهان هم هست، عقب افتادم و در نهایت به نشان نقره رسیدم.
دهقانی که ساکن یکی از روستاهای شهرستان میناب در استان هرمزگان است، در خصوص آمادگی برای مسابقات جهانی قطر و نیز مسابقات جهانی اکوادور گفت: پس از اینچئون، تمریناتم را آغاز کردم و اگرچه در روستای محل سکونتم و در زمین خاکی نامناسب تمرین میکنم، اما تمام توانم را به کار میگیرم تا در دو رویداد جهانی پیش رو بهترین نتیجه را بگیرم و به آرزوی همیشگی ام که ایستادن روی سکوی مسابقات پارالمپیک است، برسم.
ملیپوش تیم دوومیدانی از تاثیرات ورزش در زندگی شخصیاش اینگونه میگوید: در مدتی که وارد ورزش، به خصوص ورزش حرفهای و عرصه مدال آوری شدم، به وضوح احساس میکنم که نگرش اطرافیان نسبت به من تغییر کرده و توام با احترام بیشتری شده است. این مساله در زندگی شخصی من هم بسیار موثر بوده و با اعتماد به نفسی که از ورزش گرفتم توانستم در تصمیمگیریهایم بهتر عمل کنم و دید بهتری داشته باشم.
وی در پایان ضمن تشکر از تمامی افرادی که در موفقیتهای تیم ملی نقش داشتهاند گفت: پس از بازگشت من از اینچئون، هیچ کدام از مسئولین استانی سراغی از من نگرفتند. امیدوارم مسئولین با توجه بیشتر به قهرمانان ورزشی، انگیزه آنها را برای کسب نتایج بهتر در مسابقات آینده، بیشتر کنند.