با برآمدن دولت تدبیر و امید در صحنه سیاسی کشور واعلام مواضع صریح رئیس جمهوری مبنی بر شان و جایگاه ویژه مجلس در ساختار سیاسی، انتظار همگانی آن بود که مجلس نیز با توجه به این سعه صدر و امعان نظر رئیس دولت که در نقطه مقابل دیدگاهی قرار داشت که به شکل علنی مجلس را در راس امور ندانسته بود و به موازات این دیدگاه چند سالی کشاکش و اصطکاک فراوان میان دولت وقت و مجلس اثرات و تبعات ناخوشایندی را در جامعه پدید آورده بود، روابط میان قوا با رویکردهای تعاملی دولت روندی مطلوب به خود بگیرد اما هنوز عرق دولت مردان خشک نشده و آنان بر صندلی های خود تکیه نزده بودند موج سئوالات پر شمار و انتقادات بی امان از سوی بهارستان به سمت پاستور سرازیز شد. این در حالی بود که به اذعان همگان این دولت میراثی ناخوشایند را از دولت قبلی به ارث برده و از طرف دیگر عقل سلیم حکم می کرد که به دولت مردان تازه فرصت داده شود تا برنامه ها را اجرا و سیاست های خود را اعمال کنند و آنگاه اعتراضات نسبت به آنان وارد آید. رشد بی سابقه سئوالات ، اعطای کارت زرد و عدم رای اعتماد به گزینه های وزارت نشان داد که مجلس چندان تمایلی به تعامل ورزی با دولت ندارد. اینکه خاستگاه سیاسی اکثریت مجلس با دولت مردان متفاوت است امری طبیعی و غیر قابل کتمان است اما این اختلاف سلیقه نباید به اصطکاک های ناموزون و روندهای فرسایشی رهنمون شود که پتانسیل و انرژی قوا را را در خدمت رسانی به مردم مخدوش کند. در راستای چرایی اینگونه واکنش ها از سوی طیفی از نمایندگان مجلس نسبت به دولت با کمال الدین پیر موذن گفت و گویی انجام داده ایم که در پی می خوانید:
چرا میزان سئوالات بعضی از نمایندگان بیش از کل سوالات پرسیده شده در دولت قبل است؟
به طبع تعداد محدودی از سوالات به دلیل بی کفایتی وزرای دولت قبل بوده است، که علیرغم برداشت بعضی از نمایندگان هیچ ارتباطی به وزرای دولت فعلی نداشته و به دنبال کارشکنی در این دوره هستند. برای مثال بی کفایتی یک وزیر در محدوده کاری خود نباید به دوره بعد کشیده شود. همچنین یک سری از این سوالات به دلیل منافع یا اغراض خاصی صورت می گیرد که هدف از این کار بیشتر اتلاف انرژی دولت مردان در عرصه های مختلف و به حاشیه بردن افکار عمومی است.
در برخی مواقع می توان این گونه عنوان کرد یک سری از نمایندگان برای پیش بردن اهداف شخصی خود دست به پرسشگری های مکرر و بیش از حد معمول می زنند، برای مثال یک نماینده با پرسش در مورد پروژه ای خاص در محدوده کاری یک وزیر، با پیش بردن آن می تواند جایگاه خود را در انتخابات مجلس آینده تضمین کند، البته از وکلای باکفایت و مصلحت اندیش ملت این حرکت به دور از واقعیت است.
در کل سوالات انتقادی سازنده از وزرا می تواند به پیشبرد آرمان ها و اهداف دولت کمک نماید، اما به شرط آنکه سازندگی را در بر داشته باشد.
آیا این سوالات مکرر بعضی از نمایندگان می تواند به جهت حاشیه سازی باشد؟
البته اما می توان این موضوع هم در نظر داشت که یک سری از نمایندگان برای خودنمایی خود در مجامع عمومی دست به این کار می زنند.
چرا پرسش های مکرر بعضی از نمایندگان در مورد تحقیق و تفحص در مورد پرونده های بازمانده دولت قبل نیست؟
تحقیق و تفحص یک امر هزینه زاست و به همین جهت نمایندگان و هیات رئیسه به این مسئله با توجه به موضوع اقتصاد مقاومتی دامن نمی زنند، اما برای خود من هم جای سوال است که چرا نمایندگان پرسش دوست به این موضوع توجه ندارند.
تا چه میزان سئوالات و ابراز نگرانی دلواپسان را اصیل می دانید و آیا می توان دلواپسی تندروهای منتقد را خیر خواهانه دانست؟
نوع برخی سئوالات نشان می دهد که عده ای به دنبال ایراد گیری و ایجاد چالش هستند. به عنوان مثال باید به نشاط و تعالی روح جوانان توجه داشت، نه آنکه وزیر ارشاد را برای دیدگاه واپس گرایانه خود مورد پرسش های نسنجیده قرار داد. امیدوارم هر فرد در هر جبهه ای با دیدگاه اعتدال گرایانه به سازندگی این آب و خاک کمک نماید.