به گزارش سرویس دانش و فناوری برنا، در اواخر قرن 19 بسیاری از دانشمندان با نظریه میکروبی که توسط باکتری شناس آلمانی، رابرت کخ ارائه شد، موافق بودند. کخ نوعی ساس کشف کرد که عامل بیماری سل بود. همچنین کخ معتقد بود که وبا -دیگر بیماری عصر ویکتوریا- هم توسط باکتری ایجاد می شود.
اما یکی از همکاران وی، مکس ون پتنکوفر، با او مخالف بود و فکر می کرد که وبا بیشتر از طریق جو (اتمسفر) گسترش می یابد تا از طریق فردی به فرد دیگر. وی برای این که ثابت کند باکتری ها نمی توانند او را مبتلا کنند، به همراه تعدادی از شاگردانش لوله های آزمایشی پر از وبا را نوشیدند. خود پتنکوفر مریض نشد، و بعضی از شاگردان فقط علائم کمی از سرایت بیماری نشان دادند، در واقع او به موفقیت دست یافت.
اما این تجربه همزمان تلخ و شیرین بود. مدتی بعد در سال 1982 ذخایر آب مناطق هامبورگ و آلتونا هر دو به وبا آلوده شدند. منطقه آلتونا آب را تصفیه کرد اما هامبورگ این کار را انجام نداد. و در نتیجه ساکنان آلتونا مریض نشدند، اما 8606 نفر از شهروندان هامبورگ کشته شدند. پتنکوفر به دلیل افسردگی ناشی از این حادثه خودکشی کرد.